Он кист ки меояд сад лашкари дил бо ӯ

آن کیست که می آید صد لشکر دل با او

Дарвеши ҷамолаши мо , султони дили мо ӯ

درویش جمالش ما، سلطان دل ما او

Бесубҳ ва шабӣ хоҳам кӯро ғами худ гирам

بی صبح و شبی خواهم کو را غم خود گیرم

Ман гӯям ва ӯ хандад , танҳо ман ва танҳо ӯ

من گویم و او خندد، تنها من و تنها او

Мастами зи хаёл ӯ ман бо вайу вай бо ман

مستم ز خیال او من با وی و وی با من

Ёрб , чаҳ хаёласт ин , ӣнҷои ману онҷо ӯ

یارب، چه خیال است این، اینجا من و آنجا او

Ҳиҷрам ки з чарх омад , аз оҳи худаш зини пас

هجرم که ز چرخ آمد، از آه خودش زین پس

То сӯхта нагузорам , ё ман ба ҷаҳон ё ӯ

تا سوخته نگذارم، یا من به جهان یا او

Маҳтоб чаҳ хуш будӣ ,гар будӣ ва ман танҳо

مهتاب چه خوش بودی، گر بودی و من تنها

Лаб бар лабу рӯ бар рӯ , ӯ бо ман ва ман бо ӯ

لب بر لب و رو بر رو، او با من و من با او

Гӯйанд марои охири девонагӣат ху шуд

گویند مرا آخر دیوانگیت خو شد

Девона чаро набум , моҳи ман шайдо ӯ

دیوانه چرا نبوم، ماه من شیدا او

Ман хусрав ӯ зебо бингар ки чаҳ нангаст ин

من خسرو او زیبا بنگر که چه ننگ است این

Дебочаи дилҳо ман , ойӣнаи ҷонҳо ӯ

دیباچه دلها من، آیینه جانها او