эй ҷони ман овезон аз банди қабои ту

ای جان من آویزان از بند قبای تو

Бечораи дилам хӯн шуд дар аҳди вафои ту

بیچاره دلم خون شد در عهد وفای تو

Афтода нахоҳам буд , ало ба дарат зини пас

افتاده نخواهم بود، الا به درت زین پس

Гар хок шавам бории зери кафи пои ту

گر خاک شوم باری زیر کف پای تو

Гуфтӣ ки бад-ӣни зорӣ аз баҳр ки ме мерай

گفتی که بدین زاری از بهر که می میری

Валлоҳ ки барои ту , биллоҳ ки барои ту

والله که برای تو، بالله که برای تو

Ёрб , нафасӣ бошад каз ишқ амон ёбам

یارب، نفسی باشد کز عشق امان یابم

Ва осӯдаи бхспми шаби эмини зи балои ту

و آسوده بخسپم شب ایمن ز بلای تو

Ҷони теғ туро додам аз шарми рахти мардум

جان تیغ ترا دادم از شرم رخت مردم

Зеро ба аз ин бояд таъзими ҷафои ту

زیرا به از این باید تعظیم جفای تو

Ёр дигарам гӯйӣ , вази оҳ наме тарсӣ

یار دگرم گویی، وز آه نمی ترسی

Яъне ки касе дигар , онгоҳи биҷои ту ?

یعنی که کسی دیگر، آنگاه بجای تو؟

Ҳар чанд ки шуд хусрави султони сухангӯён

هر چند که شد خسرو سلطان سخنگویان

Аз баҳри яке бӯса ҳам ҳаст гадои ту

از بهر یکی بوسه هم هست گدای تو