эй аз рақами шбгўни дебоча ма карда

ای از رقم شبگون دیباچه مه کرده

Сад номаи поконро хати ту сияҳ карда

صد نامه پاکان را خط تو سیه کرده

Чоҳи зқнти конҷои ҷонҳо ба ҳиял гунҷад

چاه ذقنت کانجا جانها به حیل گنجد

Турфа ки ҳазорон дил хӯн гашта ба чаҳ карда

طرفه که هزاران دل خون گشته به چه کرده

Ҷавлони хаёлатро чашми ту ба як ғамза

جولان خیالت را چشم تو به یک غمزه

Андари дили танг ман бшикофта раҳ карда

اندر دل تنگ من بشکافته ره کرده

Ҳар каси рух зебоӣ бинад ба назар ҳар сӯ

هر کس رخ زیبایی بیند به نظر هر سو

Ман дидаи хиёнатро ҳар сӯ ки нигаҳ карда

من دیده خیانت را هر سو که نگه کرده

Хок дар ту сӯфии безад ба кулоҳи худ

خاک در تو صوفی بیزد به کلاه خود

Хок дар эшон ҳам таъзим калла карда

خاک در ایشان هم تعظیم کله کرده

Аввали дили ман худро хӯн кард ба сад зорӣ

اول دل من خود را خون کرد به صد زاری

Вонгоаҳ ба сад зории ёди ту чу ма карда

وانگاه به صد زاری یاد تو چو مه کرده

Шуд пухтаи дили хусрави каши хом ҳаме хондӣ

شد پخته دل خسرو کش خام همی خواندی

Ту сӯхтаи сар то пои пари хок сияҳ карда

تو سوخته سر تا پا پر خاک سیه کرده