Ту даври афтода аз мо ва нагунҷад шавқ дар нома

تو دور افتاده از ما و نگنجد شوق در نامه

Биё каз дасти ту ҳам пеши ту пора кунам ҷома

بیا کز دست تو هم پیش تو پاره کنم جامه

Турои холи блопрўр чу нуқта бар рух чун ма

ترا خال بلاپرور چو نقطه بر رخ چون مه

Марои доғат ба пешонӣ чу унвон бар сари нома

مرا داغت به پیشانی چو عنوان بر سر نامه

Ҳазорон нома тар кардам ба хӯни охир чаҳ гуми гаштӣ

هزاران نامه تر کردم به خون آخر چه گم گشتی

Агар ту биўФо ротар шудӣ рӯзии сари хома

اگر تو بیوفا راتر شدی روزی سر خامه

зи хўнризи ту ҳам дар сояи зулфи ту овезам

ز خونریز تو هم در سایه زلف تو آویزم

Рақибат гар бихоҳад кишти бории андари он шома

رقیبت گر بخواهد کشت باری اندر آن شامه

Ман аз ҷони хостм , ту хуй бад бигзор ҷони ман

من از جان خاستم، تو خوی بد بگذار جان من

Ки мурдани хуш буд аз даст чун ту шӯхи худкома

که مردن خوش بود از دست چون تو شوخ خودکامه

зи оҳи хештани як сина беоташ наме байнам

ز آه خویشتن یک سینه بی آتش نمی بینم

Бибин девонаи худро ки чун гармаст ҳангома

ببین دیوانه خود را که چون گرم است هنگامه

Ҳамаи шаб хӯн хӯрдам бо дил , надорам ақлро муҳаррам

همه شب خون خوردم با دل، ندارم عقل را محرم

Ки ҳаст ин шарбат хосон нагунҷад дар дили омма

که هست این شربت خاصان نگنجد در دل عامه

Ба чандини неш ҳар чашмии зи чашм хусрават рафтӣ

به چندین نیش هر چشمی ز چشم خسروت رفتی

Писандат нест охир бар яке хорами ду бодома

پسندت نیست آخر بر یکی خارم دو بادامه