Насими зулф бар дасти сабои даҳ

نسیم زلف بر دست صبا ده

Марои хӯн , ғайрро машки хтои даҳ

مرا خون، غیر را مشک ختا ده

Басии кас чашм медоранд лутфат

بسی کس چشم می دارند لطفت

Марои хоку касонро тўтёи даҳ

مرا خاک و کسان را توتیا ده

Аз он май кат чу хӯни ман ҳалол аст

از آن می کت چو خون من حلال است

Пиёлаи худ хуру шарбат ба мо даҳ

پیاله خود خور و شربت به ما ده

Бикаш аз як назар , чун куштаи гирдам

بکش از یک نظر، چون کشته گردم

Яке дигари биФгн , хўнбҳои даҳ

یکی دیگر بیفگن، خونبها ده

Ба ҳукми хати хеш , эй ояти ҳасан

به حکم خط خویش، ای آیت حسن

Ҳамаи фатво ба хӯни ору марои даҳ

همه فتوی به خون آر و مرا ده

Далерӣ мекунад дар диданати халқ

دلیری می کند در دیدنت خلق

Ба дасти ғамзаи шамшери балои даҳ

به دست غمزه شمشیر بلا ده

Марои сад пора кун бар чашми бемор

مرا صد پاره کن بر چشم بیمار

Ғлиўожону зоғонро салои даҳ

غلیواژان و زاغان را صلا ده

Чу хокистар шавам аз сӯзи ишқат

چو خاکستر شوم از سوز عشقت

Ба дасти хеш бар боди сабои даҳ

به دست خویش بر باد صبا ده

Ба сад тъўизи ҷон дардам нашуд ба

به صد تعویذ جان دردم نشد به

Ба як дашноми хусравро давои даҳ

به یک دشنام خسرو را دوا ده