Ҷони баҳонаи талабу шакли ту нозолўдаҳ

جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده

Ман ним зистанӣ , ҷон чаҳ кунам беҳуда ?

من نیم زیستنی، جان چه کنم بیهوده؟

Бас ки дар сояи девори ту дар фарёдам

بس که در سایه دیوار تو در فریادم

зи оҳи ман сояи девори ту ҳам носуда

ز آه من سایه دیوار تو هم ناسوده

Чашми ту куштан ман гуфта ки аз ғами барҳам

چشم تو کشتن من گفته که از غم برهم

Раҳматаши бод ки ин марҳаматами фармӯда

رحمتش باد که این مرحمتم فرموده

Бо ту дар хоби марои паҳлавӣ озод насуд

با تو در خواب مرا پهلوی آزاد نسود

Гар чаҳ бар хок дарат паҳлавӣ ман шуд суда

گر چه بر خاک درت پهلوی من شد سوده

Барисоне зи ман , эй гиря ,гар он сӯи гузарӣ

برسانی ز من، ای گریه، گر آن سو گذری

Хидматӣ чанд ба хунобаи чашми олӯда

خدمتی چند به خونابه چشم آلوده

Сол ҳо шуд дил ман рафт ва надонам ба куҷост ?

سال ها شد دل من رفت و ندانم به کجاست؟

Аз ки пурсами хабари он дил гмраҳ бӯда ?

از که پرسم خبر آن دل گمره بوده؟

Қалб бошад на дили он ки ту дар ваии бинӣ

قلب باشد نه دل آن که تو در وی بینی

Таҳи ҳамаи ақлу зибри пораи ишқ андӯда

ته همه عقل و زبر پاره عشق اندوده

Надаҳум қиссаи сӯзи дили хешаш , зирок

ندهم قصه سوز دل خویشش، زیراک

Шуъла Эй гирад , тарсам , ба дилаш зон дӯда

شعله ای گیرد، ترسم، به دلش زان دوده

Ёрб , аз сӯзи дили мо ту нигоҳаши дорӣ

یارب، از سوز دل ما تو نگاهش داری

Гар чаҳ бар хусрави дили сӯхта кам бахшуда

گر چه بر خسرو دل سوخته کم بخشوده