Қлошм , эй мункир , марои дарбонеи майхонаи даҳ

قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده

Ин ақли расмӣ ғарқа кун , май то лаби паймонаи даҳ

این عقل رسمی غرقه کن، می تا لب پیمانه ده

Ман тавба танҳо башиканам , аввали сабу на бар серум

من توبه تنها بشکنم، اول سبو نه بر سرم

Вонгаҳи Нидои зуҳди ман пеш дар майхонаи даҳ

وانگه ندای زهد من پیش در میخانه ده

Ман ошиқ ва ҳар бехабар аз хону мон ёдам диҳад

من عاشق و هر بی خبر از خان و مان یادم دهد

эй оҳи сӯзони шуълае бар дасти ин девонаи даҳ

ای آه سوزان شعله ای بر دست این دیوانه ده

Пайдо бисӯз , эй дил , марои пас дарди пинҳони бозгу

پیدا بسوز، ای دل، مرا پس درد پنهان بازگو

Ҳангомаи аввал гарм кун , пас шарҳи ин афсонаи даҳ

هنگامه اول گرم کن، پس شرح این افسانه ده

Машғӯли шаҳд беғамӣ , чаҳ огаҳ аз сӯзи дилам ?

مشغول شهد بی غمی، چه آگه از سوز دلم؟

Ёрб , магасро чошнӣ аз лиззати парвонаи даҳ

یارب، مگس را چاشنی از لذت پروانه ده

Бегона шуд ёр , эй сабо , бо ҷон чаҳ кор акнӯн маро ?

بیگانه شد یار، ای صبا، با جان چه کار اکنون مرا؟

Ин ошнои куҳнаро бустон , бидон бегонаи даҳ

این آشنای کهنه را بستان، بدان بیگانه ده

эй хоҷаи девони дил , охир бифзое хӯриш

ای خواجه دیوان دل، آخر بیفزایی خورش

Гар нест ваҷҳи зиндагӣ , бар мурданами парвонаи даҳ

گر نیست وجه زندگی، بر مردنم پروانه ده

Бар ман ҷафоҳо кард дил , бустони азуи инсофи ман

بر من جفاها کرد دل، بستان ازو انصاف من

Золимтар аз ғам нест кас , иқтоъаши ин парвонаи даҳ

ظالم تر از غم نیست کس، اقطاعش این پروانه ده

Чун бар парии рӯйони ҳамаи малик сулаймон ёфтӣ

چون بر پری رویان همه ملک سلیمان یافتی

Бустони ту хусрави ҷону дил , мурғи балоро донаи даҳ

بستان تو خسرو جان و دل، مرغ بلا را دانه ده