Фарёд кандар шаҳри мо хӯн мекунад айёра Эй
فریاد کاندر شهر ما خون میکند عیارهای
Шухии кашии ғоратгарии мардуми кашии хунхора Эй
شوخیکشی غارتگری مردمکشی خونخوارهای
ӯ меравад ҷавлони занон бар пушти зини ваз ҳар тараф
او میرود جولانزنان بر پشت زین وز هر طرف
Назорагӣ дар рӯй ӯ ҳайрону хуши назора Эй
نظارگی در روی او حیران و خوش نظارهای
Ман чун тавонам диданаши охир ба чашми мардумон
من چون توانم دیدنش آخر به چشم مردمان
Каз чашми худ дар ғайритем бар ончунон рухсора Эй
کز چشم خود در غیرتم بر آنچنان رخسارهای
Дорад лаби ширин ӯ кории зи дандон касе
دارد لب شیرین او کاری ز دندان کسی
Кон ҳаст ҷон пораам ё ҳаст аз ҷони пора Эй
کان هست جان پارهام یا هست از جان پارهای
Имшаби хаёл аз сабр ман мекард пурсиши гӯна Эй
امشب خیال از صبر من میکرد پرسشگونهای
Гуфтам « чаҳ пурсӣ ҳол ӯ , саргаштаи оворае »
گفتم «چه پرسی حال او، سرگشته آوارهای»
Аз чист , эй шохи ҷавон , бар мо Фрўноиди сарат ?
از چیست، ای شاخ جوان، بر ما فروناید سرت؟
Охир чаҳ кам гардад зи ту ,гар бархӯрди бечора Эй
آخر چه کم گردد ز تو، گر برخورد بیچارهای
Дар дидаи хусрави нигари зи ашку хаёл рӯй ту
در دیده خسرو نگر ز اشک و خیال روی تو
Моҳият дар ҳар гӯшае бар ҳар мижаи сайёра Эй
ماهیت در هر گوشهای بر هر مژه سیارهای