зи оби малоҳат ки рухи олӯда Эй

ز آب ملاحت که رخ آلوده ای

Вонкаҳи намак бар ҷгарии суда Эй

وانکه نمک بر جگری سوده ای

Дод лабати бӯса ва ранҷа шудӣ

داد لبت بوسه و رنجه شدی

Бозстон ,гар ту нафармӯда Эй

بازستان، گر تو نفرموده ای

Бишинав аз арўҳи шаҳидони ишқ

بشنو از اروح شهیدان عشق

Замзамаи ишқ ки ншнўдаҳ Эй

زمزمه عشق که نشنوده ای

Ҳаст давони гирди ту чун гирди бод

هست دوان گرد تو چون گرد باد

Ҷони азизон ки ту бар бӯда Эй

جان عزیزان که تو بر بوده ای

Дӯш нашуд дил ки ба ма бингарам

دوش نشد دل که به مه بنگرم

зи онки ту андари дил мо бӯда Эй

ز آنک تو اندر دل ما بوده ای

Лоба бар он лаб чу муламмаъ гирист

لابه بر آن لب چو ملمع گریست

Арбада бар фитна чаҳ олӯдае ?

عربده بر فتنه چه آلوده ای؟

Май рӯм аз ваъдаи васлати мудом

می روم از وعده وصلت مدام

Гарчи ки бодаст ки паймӯда Эй

گرچه که بادست که پیموده ای

Миннати бахшӣдани ту баҳр чист ?

منت بخشیدن تو بهر چیست؟

Бар дили хусрав ки набахшуда Эй

بر دل خسرو که نبخشوده ای