Он дил хароб шуд ки ту ободи дида Эй
آن دل خراب شد که تو آباد دیدهای
Ваон сина ғам гирифт ки ту шоди дида Эй
وان سینه غم گرفت که تو شاد دیدهای
Бозори айш ва хона ҳастӣу кӯии ақл
بازارِ عیش و خانهٔ هستی و کویِ عقل
Вайрона ҳо шуд он ҳамаи кободи дида Эй
ویرانهها شد آن همه کآباد دیدهای
Умрии сет то ба доми балое асир монад
عمریست تا به دامِ بلایی اسیر ماند
Он ҷони нозанин ки ту озоди дида Эй
آن جانِ نازنین که تو آزاد دیدهای
Назд ман , эй ҳасуд , ту боисте кунун
نزدِ من، ای حسود، تو بایستیی کنون
То хону мони дили ҳама бар боди дида Эй
تا خان و مانِ دل همه بر باد دیدهای
эй пндгўӣ , ҳамраҳи ман дар адам на Эй
ای پندگوی، همرهِ من در عدم نهای
То аз ғам ваем алафу зоди дида Эй
تا از غمِ وِیَم علف و زاد دیدهای
эй мурғи ошиқ ар ту бдонстаҳ эй вафо
ای مرغِ عاشق ار تو بدانستهای وفا
Дар ранҷи хеши роҳати сайёди дида Эй
در رنجِ خویش راحتِ صیاد دیدهای
Хусрав , ба бӯстон чаҳ рӯй дил дигар тараф ?
خسرو، به بوستان چه رَوی دل دگر طرف؟
Кош аз нахуст дар гулу шамшоди дида Эй
کاش از نخست در گل و شمشاد دیدهای