Нафасӣ ки бо нигорӣ гузарад ба шодмонӣ

نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی

Мафруш лиззаташро ба ҳаёти ҷовдонӣ

مفروش لذتش را به حیات جاودانی

з тараб мабош холӣ мева равад хоҳи всоқӣ

ز طرب مباش خالی می و رود خواه وساقی

Ки ғаниматасту давлати ду се рӯзи зиндагонӣ

که غنیمت است و دولت دو سه روز زندگانی

Ғами нестӣ ва ҳастӣ нахурд касе ки донад

غم نیستی و هستی نخورد کسی که داند

Ки гузашти умр ва боқӣ набӯд ҷаҳони фонӣ

که گذشت عمر و باقی نبود جهان فانی

Макун , эй эмоми масҷид , ман риндро маломат

مکن، ای امام مسجد، من رند را ملامت

Чу ба шаҳр мепрессатон нарасидае , чаҳ доне ?

چو به شهر می پرستان نرسیده ای، چه دانی؟

Чаҳ шӯй ба зуҳди ғарра ки з дайр ме прессатон

چه شوی به زهد غره که ز دیر می پرستان

Ба худо расед битавон ба тазаррӯъ наоне

به خدا رسید بتوان به تضرع نهانی

Туу зуҳди хирқаи пӯшон , ману дайри дрднўшон

تو و زهد خرقه پوشان، من و دیر دردنوشان

Ба ту ҳол мо намонад , ту ба ҳол мо наМонӣ

به تو حال ما نماند، تو به حال ما نمانی