Хуши он шабҳо ки он ҷони ҷаҳони меҳмони ман будӣ

خوش آن شبها که آن جان جهان مهمان من بودی

Ҷароҳатҳо ки ӯ кардӣ лабаши дармони ман будӣ

جراحتها که او کردی لبش درمان من بودی

Гадоӣ мекунам ар вақти хушро аз дар дилҳо

گدایی می کنم ار وقت خوش را از در دلها

Гуҳи он ганҷи равон дар хонаи вайрони ман будӣ

گه آن گنج روان در خانه ویران من بودی

намегардад фаромӯш аз дилами пои нгоринш

نمی گردد فراموش از دلم پای نگارینش

Ки ҷое гуҳи гуҳӣ бар дидаи гирёни ман будӣ

که جایی گه گهی بر دیده گریان من بودی

Ба бахти ман ки он шаби гирди хўдкомм ба ёд омад

به بخت من که آن شب گرد خودکامم به یاد آمد

Вагарна то чҳо бор аз ғамаш бар ҷони ман будӣ

وگرنه تا چها بار از غمش بر جان من بودی

Ман маҳрӯмро чандини нам аз чашмӣ набӯдӣ ҳам

من محروم را چندین نم از چشمی نبودی هم

Агар зон кӯии муштии хок дар домони ман будӣ

اگر زان کوی مشتی خاک در دامان من بودی

Ҳазорон доғи ғами ҷонро шавад зини ҳайратам дар дил

هزاران داغ غم جان را شود زین حیرتم در دل

Ки коши он доғи аспаш бар дили бирёни ман будӣ

که کاش آن داغ اسپش بر دل بریان من بودی

Насимо ,гар ба раҳ ояд маро , ваа каз куҷои ҷустӣ ?

نسیما، گر به ره آید مرا، وه کز کجا جستی؟

Ки ин бӯ аз ту меояд , бар он меҳмони ман будӣ

که این بو از تو می آید، بر آن مهمان من بودی

Маро гӯйанд бар ҷодори дили коём айшаст ин

مرا گویند بر جادار دل کایام عیش است این

Гузашти он кини дили диўоз дар фармони ман будӣ

گذشت آن کین دل دیواز در فرمان من بودی

Маломат мекунад нодон , сухани брномдӣ аз вай

ملامت می کند نادان، سخن برنآمدی از وی

Агар як рӯза бар ҷонаши ғами ҷонони ман будӣ

اگر یک روزه بر جانش غم جانان من بودی

Дил рафта наёяд боз , раҳ то кӣ тавон рафтан ?

دل رفته نیاید باز، ره تا کی توان رفتن؟

Раҳо кун , хсрўо , боз омадигар зи он ман будӣ

رها کن، خسروا، باز آمدی گر ز آن من بودی