ё раб , андари дили хоки он гул хандон чунаст

یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست

Моҳи тобони ман андари шаб ҳиҷрон чунаст

ماه تابان من اندر شب هجران چونست

Ман чу ёқӯби зи гиря шудаам дидаи сифед

من چو یعقوب ز گریه شده ام دیده سفید

Охири он Юсуфи гмгштаҳ ба зиндон чунаст

آخر آن یوسف گمگشته به زندان چونست

Ман дарин хок ба зиндони ғам аз даврӣ ӯ

من درین خاک به زندان غم از دوری او

ӯ зи ман давр ба саҳро ва биёбон чунаст

او ز من دور به صحرا و بیابان چونست

Гавҳарӣ буд казин дидаи бғлтид ба хок

گوهری بود کزین دیده بغلطید به خاک

Дидаи худ хок шуд , он гавҳар ғалатон чунаст

دیده خود خاک شد، آن گوهر غلطان چونست

Бар тани нозук ӯ барги гулӣ будӣ , ҳайф

بر تن نازک او برگ گلی بودی، حیف

Ҳаст анбори гул акнӯн , ба таҳ он чунаст

هست انبار گل اکنون، به ته آن چونست

Ҳамаи ҷон буд зи баси лутф чу ҷон бе тан

همه جان بود ز بس لطف چو جان بی تن

Ин замон дар таҳи гул бо тан пинҳон чунаст

این زمان در ته گل با تن پنهان چونست

Сабза чун Хизри зи пероҳан хокаш бархест

سبزه چون خضر ز پیراهن خاکش برخاست

Дар ҳавои адами он чашма ҳайвон чунаст

در هوای عدم آن چشمه حیوان چونست

Мардумон боз мапурсед зи хусрав ки кунун

مردمان باز مپرسید ز خسرو که کنون

Дар ғами дӯсти турои дида гирён чунаст

در غم دوست ترا دیده گریان چونست