Чанд зи даври бинмт , ваа ки дилам кабоб шуд

چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد

Чанд зи ғусса хӯн хӯрам , вой ки хӯнам об шуд

چند ز غصه خون خورم، وای که خونم آب شد

Шӯриш бахт ҳаст худ , ханда наме занӣ дигар

شورش بخت هست خود، خنده نمی زنی دگر

Чанд ҳанузат ин намак , чун ҷигарам кабоб шуд

چند هنوزت این نمک، چون جگرم کباب شد

Дай ки каллаи ниҳодаи каж , маст ва хароб ме шудӣ

دی که کله نهاده کژ، مست و خراب می شدی

Дар назар ки омадӣ , хонаи ман хароб шуд

در نظر که آمدی، خانه من خراب شد

Сӯхта буд дили зи ту ҳасани рух ту шуд фузун

سوخته بود دل ز تو حسن رخ تو شد فزون

Сӯхта тар шавад кунун , чун маат офтоб шуд

سوخته تر شود کنون، چون مهت آفتاب شد

Рахти вуҷӯди ман ҳамаи ғорати фитнаи гашт то

رخت وجود من همه غارت فتنه گشت تا

Ҳиндӯии турраи туам раҳзан хӯрд ва хоб шуд

هندوی طره توام رهزن خورد و خواب شد

Гар ғам хеш гӯямат , хашм кунӣ , чаҳ ҳила , чун ?

گر غم خویش گویمت، خشم کنی، چه حیله، چون؟

Қиссаи ман зи рӯзи бад дар хури ин ҷавоб шуд

قصه من ز روز بد در خور این جواب شد

Хусрави хастаи дард худ гуфт шабӣ ба маҷлисӣ

خسرو خسته درد خود گفت شبی به مجلسی

Дидаи равшанони ҳамаи ғарқа ба хӯн ноб шуд

دیده روشنان همه غرقه به خون ناب شد