Рӯзҳо шуд ки зи ту буи вафое нарасед

روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید

Вази сари кӯии туами бод сабое нарасед

وز سر کوی توام باد صبایی نرسید

Чок шуд перҳани умр ба сад навмидӣ

چاک شد پیرهن عمر به صد نومیدی

Дасти умед ба домон қабое нарасед

دست امید به دامان قبایی نرسید

Дар биёбони талаби бахт парешон кардам

در بیابان طلب بخت پریشان کردم

Гирд омад ҳамаи умр ва ба ҷое нарасед

گرد آمد همه عمر و به جایی نرسید

Чашми густох ба назора рӯй ту бимонад

چشم گستاخ به نظاره روی تو بماند

Лаби маҳрӯм ба бӯсидан пое нарасед

لب محروم به بوسیدن پایی نرسید

Андари он рӯз ки болои туам бар ҷон зад

اندر آن روز که بالای توام بر جان زد

Ваа ки бар сина чаро тир балое нарасед

وه که بر سینه چرا تیر بلایی نرسید

Тани бемори марои хок дарат хуши бодо

تن بیمار مرا خاک درت خوش بادا

Ки ба парҳез бамурд ва ба давое нарасед

که به پرهیز بمرد و به دوایی نرسید

Ҳамаи олами зи ҷамоли ту насибӣ бигирифт

همه عالم ز جمال تو نصیبی بگرفت

Чаҳ тавон кард , агар бахш гадоӣ нарасед

چه توان کرد، اگر بخش گدایی نرسید

Мо ки бошем ки нохонда ба Кувайт ойем ?

ما که باشیم که ناخوانده به کویت آییم؟

Магасонро гуҳӣ аз коса салое нарасед

مگسان را گهی از کاسه صلایی نرسید

Тозаи бодоти гулистони ҷамолат ҳар рӯз

تازه بادات گلستان جمالت هر روز

Гар чаҳ бо хусрав азон барг гёиӣ нарасед

گر چه با خسرو ازان برگ گیایی نرسید