Дӯши ногуҳ ба ман длшдаҳи он ма барисед

دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید

Дил ба мақсӯди худ алмнт ллаҳ барисед

دل به مقصود خود المنت لله برسید

Боз мегуфтамӣ афсонаи ҳиҷрон бо хеш

باز می گفتمی افسانه هجران با خویش

То бидон лаҳза ки болои серум ма барисед

تا بدان لحظه که بالای سرم مه برسید

Аз паии кӯрии он кас ки наёрад дидан

از پی کوری آن کس که نیارد دیدن

Муждаи нури басар бар ман огаҳ барисед

مژده نور بصر بر من آگه برسید

Омад он равшании чашм ба истиқболаш

آمد آن روشنی چشم به استقبالش

Мардуми дидаи равон то ба сар раҳ барисед

مردم دیده روان تا به سر ره برسید

Омад он содаи занах , бар ман биҳуш зад об

آمد آن ساده زنخ، بر من بیهوش زد آب

Бар ман ташна нигаҳ кун ки чисон чаҳ барисед ?

بر من تشنه نگه کن که چسان چه برسید؟

Гиря бар сӯзи маниши омада бар сӯхтагон

گریه بر سوز منش آمده بر سوختگان

Он чаҳ борони карам буд ки ногуҳ барисед

آن چه باران کرم بود که ناگه برسید

Дили ситад аз ман бемор ва ба пурсиши номад

دل ستد از من بیمار و به پرسش نامد

Чун хабар ёфт ки ҷон май даҳум , онгаҳ барисед

چون خبر یافت که جان می دهم، آنگه برسید

намекашидам сари зулфаши зи қафои ҷониб рӯй

می کشیدم سر زلفش ز قفا جانب روی

То шаби тор ба наздик саҳаргаҳ барисед

تا شب تار به نزدیک سحرگه برسید

Хсрўо , гар расад аблаҳ ба биҳиштӣ чаҳ аҷаб ?

خسروا، گر رسد ابله به بهشتی چه عجب؟

Аҷаби ин байн ки биҳиштии сӯй аблаҳ барисед

عجب این بین که بهشتی سوی ابله برسید