Гӯши ман аз паии номи ту ба ҳар кӯй бимонад

گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند

Чашми ман аз ҳавас рӯй ту ҳар сӯй бимонад

چشم من از هوس روی تو هر سوی بماند

На ба гулзори кушояди дили ман , на дар боғ

نه به گلزار گشاید دل من، نه در باغ

Бскаҳ дар ҷони ман андешаи он рӯй бимонад

بسکه در جان من اندیشه آن روی بماند

Бомдодон ба чамани нозкнон май гаштӣ

بامدادان به چمن نازکنان می گشتی

Сарви як пои ситода ба лаб ҷӯй бимонад

سرو یک پای ستاده به لب جوی بماند

Сӯии пайкони шӯи дам ,гар гила зон ғамза кунам

سوی پیکان شو دم، گر گله زان غمزه کنم

Ки чаҳ пайконеи азу дар таҳ ҳар мӯӣ бимонад ?

که چه پیکانی ازو در ته هر موی بماند؟

Сари басӣ бар дар ва девор задам ҳамчуи сабо

سر بسی بر در و دیوار زدم همچو صبا

Ки гузашти он гули хандони ман ва буи бимонад

که گذشت آن گل خندان من و بوی بماند

Моҷарои дили худком , чаҳ пурсӣ аз ман ?

ماجرای دل خودکام، چه پرسی از من؟

Солҳо шуд ки з ман рафт ва дарон кӯй бимонад

سالها شد که ز من رفت و دران کوی بماند

Шкргўӣ карамаш кард дили хусрав ро

شکرگوی کرمش کرد دل خسرو را

Завқи дашном ки дар гӯш дуъогӯӣ бимонад

ذوق دشنام که در گوش دعاگوی بماند