Бози ишқи ту марои мужда расвоӣ дод

باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد

Фитнаро ӯҳдаи кори ман шайдое дод

فتنه را عهده کار من شیدایی داد

Ғами ту дар дили шабҳо ба дил хеш хӯрам

غم تو در دل شبها به دل خویش خورم

Кин хӯриши бештарии завқ ба танҳоӣ дод

کاین خورش بیشتری ذوق به تنهایی داد

Чаҳ ҳади васли маро , байн ки чу ман чанд магас

چه حد وصل مرا، بین که چو من چند مگس

Ҷони ширин ба дукон чу ту ҳалвое дод

جان شیرین به دکان چو تو حلوایی داد

эй ки гӯйем шикеби шӯ ва дар гӯша нишин

ای که گوییم شکیبا شو و در گوشه نشین

Дил бибояд ки тавон дод шикебе дод

دل بباید که توان داد شکیبایی داد

Санг ҳар Тифл ба рӯем гул шодӣаст ки ишқ

سنگ هر طفل به رویم گل شادیست که عشق

Ҳадафам бар заду баси ҷилва расвоӣ дод

هدفم بر زد و بس جلوه رسوایی داد

Буи хӯн зад зи сабои комад азон вақташи хуш

بوی خون زد ز صبا کامد ازان وقتش خوش

Ки нишони дили овора ҳар ҷое дод

که نشان دل آواره هر جایی داد

Шуд ба девонагии зулф батон , ҳар чаҳ худоӣ

شد به دیوانگی زلف بتان، هر چه خدای

Хусрави длшдаҳро баҳраи з доноӣ дод

خسرو دلشده را بهره ز دانایی داد