Ёр боз омаду буии гул ва райҳон оварад

یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد

Хандаи боғи марои гиря ҳиҷрон оварад

خنده باغ مرا گریه هجران آورد

Бози гулҳои нав аз дарди куҳан ёдам дод

باز گلهای نو از درد کهن یادم داد

Ғунчаҳо бар ҷигарами захм чу пайкон оварад

غنچه ها بر جگرم زخم چو پیکان آورد

Фасли наврӯз ки оварад тараб бар ҳамаи халқ

فصل نوروز که آورد طرب بر همه خلق

Чашми бади рӯзи марои мавсим борон оварад

چشم بد روز مرا موسم باران آورد

Ҳар саҳари бод ки бар сина ман ме гузарад

هر سحر باد که بر سینه من می گذرد

Дар чамани буии кабоб аз пай мисатон оварад

در چمن بوی کباب از پی مستان آورد

Буии он гумшуда хеш намеёбам ҳеҷ

بوی آن گمشده خویش نمی یابم هیچ

Зон чаҳ судам ки сабои буи гулистон оварад

زان چه سودم که صبا بوی گلستان آورد

Ба чаҳ кор ояд бе сарви худам ,гар чаҳ баҳор

به چه کار آید بی سرو خودم، گر چه بهار

Сӯй ҳар боғи басии сарв хиромон оварад

سوی هر باغ بسی سرو خرامان آورد

Натавон зист ба ҷони дгарон ,гар чаҳ сабо

نتوان زیست به جان دگران، گر چه صبا

Ҷои хошоки зи кӯии ту ҳама ҷон оварад

جای خاشاک ز کوی تو همه جان آورد

Бод ёрб чу рақиби ту парешони ҳамаи вақт

باد یارب چو رقیب تو پریشان همه وقت

Ки туро бар сари дилҳои парешон оварад

که ترا بر سر دلهای پریشان آورد

Бо чунон равзанӣ , ар бар дили хусрави сад тир

با چنان روزنی، ار بر دل خسرو صد تیر

Битавон хӯрдан ва бар рӯй ту натавон оварад

بتوان خوردن و بر روی تو نتوان آورد