Афсӯси азин ҳаёт ки бар бод ме равад

افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود

Коиини мо на бар равиш дод ме равад

کآیین ما نه بر روش داد می‌رود

Ҳрдми зи ман ки пайравӣ дев ме кунам

هردم ز من که پیروی دیو می‌کنم

Бар осмони фиришта ба фарёд ме равад

بر آسمان فرشته به فریاد می‌رود

Ваа кин дили хароби иморат куҷо шавад ?

وه کاین دل خراب عمارت کجا شود؟

Сайли маниши чунин ки з бунёд ме равад

سیل منش چنین که ز بنیاد می‌رود

Зоҳид ба панд додану бечораи маст ро

زاهد به پند دادن و بیچاره مست را

Хотир ба сӯии лаъибат ношод ме равад

خاطر به سوی لعبت ناشاد می‌رود

Гоҳи хумори сад ният тавба ме кунам

گاه خمار صد نیت توبه می‌کنم

Чун соқӣ омад он ҳама аз ёд ме равад

چون ساقی آمد آن همه از یاد می‌رود

эй ман ғуломи давлати он неки банда Эй

ای من غلام دولت آن نیک بنده‌ای

Каз бандагии нафаси бад озод ме равад

کز بندگی نفس بد آزاد می‌رود

Зойеъ макун ба хандау бозӣ ба сони гул

ضایع مکن به خنده و بازی به سان گل

Ин панҷ рӯзаи умр ки бар бод ме равад

این پنج‌روزه عمر که بر باد می‌رود

эй нафас , панди гир ки ахтар ба гардиш аст

ای نفس، پند گیر که اختر به گردش است

эй мурғ , ҳуши дор ки сайёд ме равад

ای مرغ، هوش دار که صیاد می‌رود

Оҳиста на ба рӯй замини пой , кодмӣ

آهسته نِهْ به روی زمین پای، کآدمی

Бар рӯй шоҳидон призод ме равад

بر روی شاهدان پریزاد می‌رود

Захми забони хусрави асар кӣ кунад туро ?

زخم زبان خسرو اثر کی کند ترا؟

Не , худ сухан ба теша Фарҳод ме равад

نی، خود سخن به تیشه فرهاد می‌رود