Ҳар рӯзи чашми ман ба ҷамолӣ фурӯ шавад

هر روز چشم من به جمالی فرو شود

Ин дил ки пораи боди гирифтор ӯ шавад

این دل که پاره باد گرفتار او شود

эй рӯй ин ду дидаи бадбӣни ман сияҳ !

ای روی این دو دیده بدبین من سیه!

То баҳр чаҳ ба дидан рӯй накӯ шавад ?

تا بهر چه به دیدن روی نکو شود؟

Шухӣ ки дили зи ман бабради ваз барои лоғ

شوخی که دل ز من ببرد وز برای لاغ

Ояд даруни сина ва дар ҷустуҷӯ шавад

آید درون سینه و در جستجو شود

Гӯям бигӯӣ бо ман мискини ҳикоятӣ

گویم بگوی با من مسکین حکایتی

Гуяд миён ҳар ду лабам гуфтугӯ шавад

گوید میان هر دو لبم گفتگو شود

Бо онкии дидаи ҳаргизи азу мардумӣ надид

با آنکه دیده هرگز ازو مردمی ندید

Ҳам дар ду дидаи мардуми чашмам ҳамӯ шавад

هم در دو دیده مردم چشمم همو شود

Шармандаи гашти ашки ман аз чашми ман чунонк

شرمنده گشت اشک من از چشم من چنانک

Ҳар лаҳза об гардад ва дар худ фурӯ шавад

هر لحظه آب گردد و در خود فرو شود

Абрӯ кашад ба гӯшу занахро кунад нигоҳ

ابرو کشد به گوش و زنخ را کند نگاه

Чавгон наад ба дӯш ва ба дунбол гӯ шавад

چوگان نهد به دوش و به دنبال گو شود

Имсоли худ ба доми балое фитода ам

امسال خود به دام بلایی فتاده ام

Каз вай ба ҳар дамами ғами сад сола нав шавад

کز وی به هر دمم غم صد ساله نو شود

Гӯям фитодаро бикаш аз хок , гуядам

گویم فتاده را بکش از خاک، گویدم

Арзади бад-ӣни қадар ки қади ман ду ту шавад

ارزد بدین قدر که قد من دو تو شود

Ҳар чанд коб рӯй набошад чу оби ҷӯй

هر چند کآب روی نباشد چو آب جوی

Ҳар рӯз обрӯем азуи об ҷӯ шавад

هر روز آبرویم ازو آب جو شود

Оради ҳам аз паии лаб ӯ об дар даҳон

آرد هم از پی لب او آب در دهان

Ар даври чархгар гули хусрав сабу шавад

ار دور چرخ گر گل خسرو سبو شود