Шаб ки бодами зи сӯй ёр омад

شب که بادم ز سوی یار آمد

Масти гаштам ки буи ёр омад

مست گشتم که بوی یار آمد

Бӯ ки бар ҷони зиндаи раҳ аз бодам

بو که بر جان زنده ره از بادم

Бӯ ки бод рӯй ёр омад

بو که باد روی یار آمد

Оби чашмами давид аз сари ҷон

آب چشمم دوید از سر جان

Пои кӯбон ба сӯй ёр омад

پای کوبان به سوی یار آمد

Гиряи хеш , гиря дигар аст

گریه خویش، گریه دگر است

Коби рафта ба ҷӯй ёр омад

کاب رفته به جوی یار آمد

намекунам ёд ва мехӯрам ҳасрат

می کنم یاد و می خورم حسرت

Ҳар чаҳ хӯрдам зи ҷӯй ёр омад

هر چه خوردم ز جوی یار آمد

Нек набӯд ки бад кунам дил , агар

نیک نبود که بد کنم دل، اگر

Бади з рӯй накӯй ёр омад ?

بد ز روی نکوی یار آمد؟

Хешро низ кард гуми хусрав

خویش را نیز کرد گم خسرو

Ҷустани дил ки сӯй ёр омад

جستن دل که سوی یار آمد