Шаҳнаи ғам дўоспаҳ ме ояд

شحنه غم دواسپه می آید

Сабри наздик ман наме поед

صبر نزدیک من نمی پاید

Рӯзгорам ба хашм май норад

روزگارم به خشم می نارد

Ва осмонам ба серума ме сояд

و آسمانم به سرمه می ساید

Рафт рӯзӣ ки бо ту хуш будем

رفت روزی که با تو خوش بودیم

Ҳаргизи он рӯзи рафта боз ояд ?

هرگز آن روز رفته باز آید؟

Лаб чаҳ хое барои куштани ман ?

لب چه خایی برای کشتن من؟

Худ фалаки паст даст ме хоед

خود فلک پست دست می خاید

Зон лаб осоишӣ бидиҳ дил ро

زان لب آسایشی بده دل را

Зонка аз гиря ме наёсоед

زانکه از گریه می نیاساید

Баъди азинм ба банд зулф мабанд

بعد ازینم به بند زلف مبند

Каз чунин баста ҳеҷ накушояд

کز چنین بسته هیچ نگشاید

Хусрават чун ба ишқ шуд банда

خسروت چون به عشق شد بنده

Хоняшгар ғуломи худ , шояд

خوانیش گر غلام خود، شاید