Ба сад хоҳишгарии шҳрои прирўӣ

به صد خواهشگری شهرا پریروی

Ба ъшртгоаҳ худ шуд миҳмони ҷӯй

به عشرتگاه خود شد میهمان جوی

Шҳншаҳ низ нагузашт аз ризояш

شهنشه نیز نگذشت از رضایش

Ба меҳмон рафт дар меҳмони сароиш

به مهمان رفت در مهمان سرایش

Чу ҳар гул кард хуш бо булбулии ҷой

چو هر گل کرد خوش با بلبلی جای

Малик монаду баҳори олами орой

ملک ماند و بهار عالم آرای

Шукри гуфто ки чун ман худ баронам

شکر گفتا که چون من خود برانم

Ки боқии умри давлат бо ту ронам

که باقی عمر دولت با تو رانم

Ту ҳам баҳри дили мангар туоне

تو هم بهر دل من گر توانی

Ҳадисӣ гӯш кун зон пас ту доне

حدیثی گوش کن زان پس تو دانی

Шҳншаҳ зон ҳадис омад ба худ боз

شهنشه زان حدیث آمد به خود باز

Санами бардошти меҳр аз ҳуққаи роз

صنم برداشت مهر از حقهٔ راز

Кигар хусрав надонад донад офоқ

که گر خسرو نداند داند آفاق

Ки ман чун рустам аз ғавғои ушшоқ

که من چون رستم از غوغای عشاق

Чаҳ шеронро з роҳ афгандам ин ҷо

چه شیران را ز راه افگندم این جا

Чаҳ шоҳонро кулоҳ афгандам ин ҷо

چه شاهان را کلاه افگندم این جا

Чаҳ зарҳо хок шуд бар устонам

چه زرها خاک شد بر استانم

Чаҳ сарҳо паст шуд бар ошёнам

چه سرها پست شد بر آشیانم

Ки бо чандини ҳарифон бар дар ман

که با چندین حریفان بر در من

Нёлўд аз лаби каси соғари ман

نیالود از لب کس ساغر من

На мақсӯди ман он буд андарин кор

نه مقصود من آن بود اندرین کار

Ки дар дар парда дорам порсои вор

که در در پرده دارم پارسا وار

Валикини бас ки науммат ме шунидам

ولیکن بس که نامت می‌شنیدم

Ҳавоятро бсди ҷон май харидам

هوایت را بصد جان می‌خریدم

Кунун иқбол кард он кор созӣ

کنون اقبال کرد آن کار سازی

Ки аз васлат кунам гардани фарозӣ

که از وصلت کنم گردن فرازی

Раво бошад ки чандин карда парҳез

روا باشد که چندین کرده پرهیز

Саранҷом аз фасод атш кунам тез

سرانجام از فساد اتش کنم تیز

Марои хоҳии ту каши хоҳи иштиёқат

مرا خواهی تو کش خواه اشتیاقت

Ки бетазвиҷ , даврами зи иттифоқат

که بی تزویج، دورم ز اتفاقت

Малики гуфто ки ҳаст ин саҳли корӣ

ملک گفتا که هست این سهل کاری

Ба кобӣнии бирзд чун ту ёрӣ

به کابینی بیرزد چون تو یاری

Ҳамин дами мӯбадонро шӯи тлбгор

همین دم موبدان را شو طلبگار

Ки то фардо надорам сабри ин кор

که تا فردا ندارم صبر این کار

Санам гуфт ар чаҳ ҷонат носабур аст

صنم گفت ار چه جانت ناصبور است

Биёи имшаб ки фардои ҳам на давр аст

بیا امشب که فردا هم نه دور است

Малики ноком аз ани сарв шукр ханд

ملک ناکام از ان سرو شکر خند

Ба оғӯшӣу бӯсӣ гашт хурсанд

به آغوشی و بوسی گشت خرسند