Хабар шуд чун ба ширини мушавваш
خبر شد چون به شیرین مشوش
Ки хусрав шуд ба ширин дигар хуш
که خسرو شد به شیرین دگر خوش
Ба тнҳоӣӣ нишастӣ дар шаби тор
به تنهائی نشستی در شب تار
Ҳамаи шаб то саҳаргаҳ бигиристӣ зор
همه شب تا سحرگه بگریستی زار
Ҷнибтро бурун ронадӣ зи андӯҳ
جنیبت را برون راندی ز اندوه
Гуҳӣ дар дашти гаштии гоҳ дар кӯҳ
گهی در دشت گشتی گاه در کوه
Фаровон сайд кардӣ дому дад ро
فراوان صید کردی دام و دد را
Бад-ӣнҳо доштӣ машғӯли худ ро
بدینها داشتی مشغول خود را
Шабонгаҳи бози гаштии сӯии хона
شبانگه باز گشتی سوی خانه
Нишастӣ ҳам бар ойини шабона
نشستی هم بر آئین شبانه
Чу лухтии кӯҳи азинсони пай сипар кард
چو لختی کوه ازینسان پی سپر کرد
Ба кӯҳи бесутуни рӯзӣ гузар кард
به کوه بیستون روزی گذر کرد
Фарс меронад дар вай бо дили танг
فرس میراند در وی با دل تنگ
зи наъл Рахш мебурид фарсанг
ز نعل رخش میبرید فرسنگ
з хоро дид ҷўӣӣ соз карда
ز خارا دید جوئی ساز کرده
Раҳе дар мағзи хоро боз карда
رهی در مغز خارا باز کرده
Дарави сангии тарошида чу санадон
درو سنگی تراشیده چو سندان
Сипеду нағз чун гулбарги хандон
سپید و نغز چون گلبرگ خندان
Ба ҳайрат гуфт коҳснт эй ҳунарманд
به حیرت گفت کاحسنت ای هنرمند
Каз оҳани сангро доне чунин кунад
کز آهن سنگ را دانی چنین کند
Ҳаме шуд дар назораи ҷӯй дар ҷӯй
همی شد در نظاره جوی در جوی
Назар мекард дар ваии мӯӣ дар мӯӣ
نظر می کرد در وی موی در موی
Аннан медод Рахши кӯҳи тан ро
عنان می داد رخش کوه تن را
Ки дид аз даври ногуҳ кӯҳ кун ро
که دید از دور ناگه کوه کن را
Шитобон шуд ба сад рағбат ба сӯяш
شتابان شد به صد رغبت به سویش
Вазон пас кард лухтии ҷустуҷӯяш
وزان پس کرد لختی جستجویش
Ҷавонӣ дид хубу сарви қомат
جوانی دید خوب و سرو قامت
Ба кӯҳ андохтан карда иқомат
به کوه انداختن کرده اقامت
Азу ҳар бозўӣии зи оҳани сутунӣ
ازو هر بازوئی ز آهن ستونی
зи тешаи бесутуни пешаши забунӣ
ز تیشه بیستون پیشش زبونی
Бипурсаш гуфт к-эии марди ҳунари санҷ
بپرسش گفت کای مرد هنر سنج
Ба кӯҳ аз тешаи оҳани зари алФнҷ
به کوه از تیشهٔ آهن زر الفنج
Чаҳ номӣу чисон найранг созӣаст
چه نامی و چسان نیرنگ سازیست
Ки пешати санъат Аржанг бозӣаст
که پیشت صنعت ارژنگ بازیست
Ба гӯши мурдагони овоз бар шуд
به گوش مردگان آواز بر شد
Чу овоз аз шунидан бехабар шуд
چو آواز از شنیدن بی خبر شد
Баҳорӣ дид дар зери ниқобӣ
بهاری دید در زیر نقابی
Наҳуфтаи зери абрии офтобӣ
نهفته زیر ابری آفتابی
Ба зорӣ гуфт Фарҳодаст номам
به زاری گفت فرهاد است نامم
Дар ин ҳарфат ки май бинии тамомам
در این حرفت که می بینی تمامم
Ба сахтӣ чун кунам пӯлодро тез
به سختی چون کنم پولاد را تیز
Баҳри захмӣ буд кӯҳии сабки хез
بهر زخمی بود کوهی سبک خیز
Вагар теша ба ҳанҷори озмоим
وگر تیشه به هنجار آزمایم
Ба санъати пӯст аз мӯ бар гушойам
به صنعت پوست از مو بر گشایم
Чу равшан кардамат кин кӯҳкан кист ?
چو روشن کردمت کاین کوهکن کیست؟
Ту низам бози гӯ то ном ту чист ?
تو نیزم باز گو تا نام تو چیست؟
Ки то гуфт ту дар гӯшам расида аст
که تا گفت تو در گوشم رسیده است
з бе хешии ҳамаи ҳушам рамида аст
ز بی خویشی همه هوشم رمیده است
Санам гуфт аз ман ин пурсиш на соз аст
صنم گفت از من این پرسش نه ساز است
Раҳо кун сари гузашти ман дароз аст
رها کن سر گذشت من دراز است
Валикин хоҳамат фармуд корӣ
ولیکن خواهمت فرمود کاری
Кашӣдан ҷўӣии андари кӯҳсорӣ
کشیدن جوئی اندر کوهساری
Ба азми кор чун зон сӯии ронӣ
به عزم کار چون زان سوی رانی
Зарурат кор фарморо бадоне
ضرورت کار فرما را بدانی
Ба кӯҳистон ар ман аз бузу мяш
به کوهستان ار من از بز و میش
Рама дорам баҳри сӯ аз адад беш
رمه دارم بهر سو از عدد بیش
зи шери орндгони ҷамъӣ ба анбӯҳ
ز شیر آرندگان جمعی به انبوه
Даромад шуд бар биханд аз сари кӯҳ
درامد شد بر بخند از سر کوه
Бибояд сохтани ҷўӣӣ ба тадбир
بباید ساختن جوئی به تدبیر
Кзонҷо то ба мо осон расад шер
کزانجا تا به ما آسان رسد شیر
Чунин кории ҷуз аз ту бар наёяд
چنین کاری جز از تو بر نیاید
Ту кун кин аз касе дигар наёяд
تو کن کاین از کسی دیگر نیاید
Ҷавобаш дод марди сахти бозу
جوابش داد مرد سخت بازو
Ки музди дасти ман на дар тарозу
که مزد دست من نه در ترازو
Вагар на кӣ гузорад ақли чолок
وگر نه کی گذارد عقل چالاک
Ки баҳри насяи нақдиро кунам хок
که بهر نسیه نقدی را کنم خاک
Шукр лаб гуфт коинҷо чист бо ман
شکر لب گفت کاینجا چیست با من
Ки музд чун тўӣии резам ба доман
که مزد چون توئی ریزم به دامن
Ба хорӣ бар замин ғалатед Фарҳод
به خواری بر زمین غلطید فرهاد
Замин бӯседу роз сина бикшод
زمین بوسید و راز سینه بگشاد
Ба гиря гуфт мақсӯдам на мол аст
به گریه گفت مقصودم نه مال است
Ба зари нархи ҳунар кардан ваболаст
به زر نرخ هنر کردن وبالست
Ҳарон санъат ки барсанҷӣ ба молӣ
هران صنعت که بر سنجی به مالی
Баҳои гавҳарӣ бошад суфолӣ
بهای گوهری باشد سفالی
Марои музд аз чунон рухсори дили дузд
مرا مزد از چنان رخسار دل دزد
Тмошоӣӣ ки бошад диданаши музд
تماشائی که باشد دیدنش مزد
зи абрӯии ҳилолии парда бар кун
ز ابروی هلالی پرده بر کن
Ман девонаро девона тар кун
من دیوانه را دیوانه تر کن
Санам чун дид кӯи дил риш дорад
صنم چون دید کو دل ریش دارد
Тмноӣӣ ба ҷой хеш дорад
تمنائی به جای خویش دارد
Карам нагузошташ каз хӯбии хеш
کرم نگذاشتش کز خوبی خویش
Закотироро бигардонад зи дарвеш
زکاتی را را بگرداند ز درویش
Ба дасти ноз бурқаъ кард боло
به دست ناز برقع کرد بالا
Ки чун пӯшад касе зонгўнаҳи коло
که چون پوشد کسی زانگونه کالا
Тани Фарҳод аз он назораи чуст
تن فرهاد از آن نظاره چست
зи сар то пой шуд аз бе худии суст
ز سر تا پای شد از بی خودی سست
зи ҳайронии зи Монӣ бехабар монад
ز حیرانی ز مانی بی خبر ماند
Дилаш дар хӯну хунаш дар ҷигар монад
دلش در خون و خونش در جگر ماند
Чу ҳолаш дид ширин додаш овоз
چو حالش دید شیرین دادش آواز
Казон овоз ҷонаш омад ба тани боз
کزان آواز جانش آمد به تن باز
Миён бар басту сози кори бардошт
میان بر بست و ساز کار برداشت
Раҳи мшкўии он айёри бардошт
ره مشکوی آن عیار برداشت
Шукри лаб дар пасу Фарҳод дар пеш
شکر لب در پس و فرهاد در پیش
Шуданд аз кӯҳи сӯии мақсади хеш
شدند از کوه سوی مقصد خویش