Бурун омад чу субҳи олами афрӯз

برون آمد چو صبح عالم افروز

Басони ҷӯии шер аз чашмаи рӯз

بسان جوی شیر از چشمهٔ روز

Ба кӯҳ андохтани фарзонаи Фарҳод

به کوه انداختن فرزانه فرهاد

Ба кӯҳ санг шуд чун кӯҳи пӯлод

به کوه سنگ شد چون کوه پولاد

Дили хоро ба нирўӣӣ ҳаме кунад

دل خارا به نیروئی همی کند

Ки дар ҳар зарбатии ҷўӣӣ ҳаме кунад

که در هر ضربتی جوئی همی کند

Чу бар кораш фитодӣ чашми ёраш

چو بر کارش فتادی چشم یارش

Якеро даҳ шудӣ неруии кораш

یکی را ده شدی نیروی کارش

Ба назора шудӣ гуҳи гуҳи прирўӣ

به نظاره شدی گه گه پریروی

Нишастӣ як замонӣ бар лаби ҷӯй

نشستی یک زمانی بر لب جوی

Чу дидӣ дастгоҳ кӯҳ кун ро

چو دیدی دستگاه کوه کن را

Гузидӣ пушти дасти хештан ро

گزیدی پشت دست خویشتن را

Умедашро ба ваъда банд кардӣ

امیدش را به وعده بند کردی

Бидон ваъда дилаш хурсанд кардӣ

بدان وعده دلش خرسند کردی