Дар омад қосиди иқболи сармаст

در آمد قاصد اقبال سرمست

Ба тўқиъи абади маншур дар даст

به توقیع ابد منشور در دست

Ки хусрав чист ин ҳоду хаёлӣ

که خسرو چیست این حاد و خیالی

Ки олам пар шуду ганҷинаи холӣ

که عالم پر شد و گنجینه خالی

Нагӯям даҳри пар овоза кардӣ

نگویم دهر پر آوازه کردی

Ки таърихи суханро тоза кардӣ

که تاریخ سخن را تازه کردی

Бад-ӣни рангини хаёлии парниёни санҷ

بدین رنگین خیالی پرنیان سنج

Ба ҷайби ҳафт гардуни рехтии ганҷ

به جیب هفت گردون ریختی گنج

Азин мишкӣни абири мағз парвар

ازین مشکین عبیر مغز پرور

Дам рӯҳонӣон кардӣ муаттар

دم روحانیان کردی معطر

Ба посух шаккарин кардам забон ро

به پاسخ شکرین کردم زبان را

Ки Эй науммат ҳаловат дода ҷон ро

که ای نامت حلاوت داده جان را

Ба гуфтан нест чандон орзӯем

به گفتن نیست چندان آرزویم

Вале чун боз мепурсӣ бигӯям

ولی چون باز می‌پرسی بگویم

Худоем дод чандонеи хазина

خدایم داد چندانی خزینه

Ки дарё зу буд як обгина

که دریا زو بود یک آبگینه

Агар сад сол гардонанд дулоб

اگر صد سال گردانند دولاب

Чаҳ кам гардад зи дарёи қатрае об

چه کم گردد ز دریا قطره‌ای آب

Раҳо кун то дар ояд ҳар ки донад

رها کن تا در آید هر که داند

Баради чндонкаҳ бурдан ме тавонад

برد چندانکه بردن می تواند

Бабри зини хонаи рахтами ҷумла бе музд

ببر زین خانه رختم جمله بی مزد

Ки рахти худ ҳалолат кардам эй дузд

که رخت خود حلالت کردم ای دزد

Ба як таҳсинат эй ҳамдам ҳалол аст

به یک تحسینت ای همدم حلال است

Вагар дашноми гўӣӣ ҳам ҳалоласт

وگر دشنام گوئی هم حلالست

Арӯсиро ки бурқаъ кардаам боз

عروسی را که برقع کرده‌ام باز

Надорад васмае бар абрӯии ноз

ندارد وسمه‌ای بر ابروی ناز

Вагар бинии мукаррари муайяни бикр

وگر بینی مکرر معین بکر

зи саҳви табъ дон наз сустии фикр

ز سهو طبع دان نز سستی فکر

Низомии коби ҳайвони рехт аз ҳарф

نظامی کآب حیوان ریخت از حرف

Ҳамаи умраш дар ин сармоя шуд сарф

همه عمرش در این سرمایه شد صرف

Чунон дар хумса дод андешаро дод

چنان در خمسه داد اندیشه را داد

Ки бо сабъи шаддодаши басти бунёд

که با سبع شدادش بست بنیاد

Вале тарсидам аз гули хандаи боғ

ولی ترسیدم از گل خندهٔ باغ

Ки донам рақси Кебек аз ҷустани зоғ

که دانم رقص کبک از جستن زاغ

Фироқи дили маро аз сад яке буд

فراغ دل مرا از صد یکی بود

Ҳавас бисёру фурсати андакӣ буд

هوس بسیار و فرصت اندکی بود

Бад-ӣни абҷад ки Тифлонро кунад шод

بدین ابجد که طفلان را کند شاد

Мисолии бастам аз таълими устод

مثالی بستم از تعلیم استاد

Гараш ширин нахонӣ борбад ҳаст

گرش شیرین نخوانی باربد هست

Вагар ҷон нест борӣ колбуд ҳаст

وگر جان نیست باری کالبد هست

Гарм фурсат диҳад зини пас худованд

گرم فرصت دهد زین پس خداوند

Кунам ҳалвоӣ ӯро тозаи зини қанд

کنم حلوای او را تازه زین قند

Кушод ӯ панҷ ганҷ аз ганҷаи хеш

گشاد او پنج گنج از گنجهٔ خویش

Бидон панҷ озмоими панҷаи хеш

بدان پنج آزمایم پنجهٔ خویش

Ки то гуяд марои ақли гиромӣ

که تا گوید مرا عقل گرامی

Зиҳии шоистаи шогирди Низомӣ

زهی شایسته شاگرد نظامی

Нахуст аз пардаи ин субҳи ншўрм

نخست از پرده این صبح نشورم

Намӯд аз матлаъ алонвор наварам

نمود از مطلع الانوار نورم

Пас аз калак чакид ин шарбати нав

پس از کلک چکید این شربت نو

Ки номаш кардаам ширину хусрав

که نامش کرده‌ام شیرین و خسرو

Бақорогар тиҳӣ ноед хазина

بقا را گر تهی ناید خزینه

Се ганҷи дигари афшонами зи сина

سه گنج دیگر افشانم ز سینه

Дар оғози раҷаб фаррух шуд ин фол

در آغاز رجب فرخ شد این فال

зи ҳиҷрати шаш сад ва ҳашт внўди сол

ز هجرت شش صد و هشت ونود سال

Вагар пурсӣ ки байташро адад чист

وگر پرسی که بیتش را عدد چیست

Чаҳор алиф ва чаҳораст ва сад ва бист

چهار الف و چهارست و صد و بیست