Чу ма дар ҷилва шуд бо нозанинон

چو مه در جلوه شد با نازنینان

Ба хилват рафт аз он хилват нишинон

به خلوت رفت از آن خلوت نشینان

Ниҳони гашт аз паии ошиқи навозӣ

نهان گشت از پی عاشق نوازی

Каз об гул кунад гулро намозӣ

کز آب گل کند گل را نمازی

Ҳарири обгун бар моҳ бар баст

حریر آبگون بر ماه بر بست

Ба гесуи чашми бадро роҳ бар баст

به گیسو چشم بد را راه بر بست

Мклли зеварӣ дар хӯрд шоҳон

مکلل زیوری در خورد شاهان

Баҳои ҳар дарии харҷи сипоҳон

بهای هر دری خرج سپاهان

Бар он болои шаҳро рои пӯшед

بر آن بالای شه را رای پوشید

Арӯсонаи зи сар то пои пӯшед

عروسانه ز سر تا پای پوشید

з бар пӯшии зи марвориди шаби тоб

ز بر پوشی ز مروارید شب تاب

Ба дӯш афганд чун парвин ба маҳтоб

به دوش افگند چون پروین به مهتاب

Рух аз гулгуна чун гулнор тар кард

رخ از گلگونه چون گلنار تر کرد

Ба як хандаи ҷаҳонии пар шукр кард

به یک خنده جهانی پر شکر کرد

Бурун омад чу аз абри офтобӣ

برون آمد چو از ابر آفتابی

Муваккил карда бар ҳар ғамзаи хобӣ

موکل کرده بر هر غمزه خوابی

Ду лаби ҳам ангабини ҳам бода дар даст

دو لب هم انگبین هم باده در دست

Ду чашми шӯхи ҳам ҳушёр ва ҳам маст

دو چشم شوخ هم هشیار و هم مست

Хумори наргисаш дар фитнаи ҷўӣӣ

خمار نرگسش در فتنه جوئی

Миёни хоб ва бедорӣаст гўӣӣ

میان خواب و بیداریست گوئی

Лабӣ аз чашма ҳайвон сиришта

لبی از چشمهٔ حیوان سرشته

Ҳалоки ошиқон бар ваии навишта

هلاک عاشقان بر وی نوشته

Ба лаб зон хандаи ширини муҳайё

به لب زان خندهٔ شیرین مهیا

Ҳаёти афзои мардум чун масеҳо

حیات افزای مردم چون مسیحا

зи мастии зулфро дар ҳам шикаста

ز مستی زلف را در هم شکسته

Ҳазорон тавба дар ҳар хами шикаста

هزاران توبه در هر خم شکسته

Табӣ каз дидан он шаклу рафтор

تبی کز دیدن آن شکل و رفتار

Ба бастии зоҳиди сад солаи зуннор

ببستی زاهد صد ساله زنار

Ишорат кард сӯии кори фармой

اشارت کرد سوی کارفرمای

Ки аз номаҳрамон холӣ кунад ҷой

که از نامحرمان خالی کند جای

Париданд он ҳамаи мурғони дмсоз

پریدند آن همه مرغان دمساز

Тзрўӣ монад ва пас дар чнгли боз

تذروی ماند و بس در چنگل باز

Ду ошиқро фирор аз дили брФтод

دو عاشق را فرار از دل برفتاد

Нишоти Комронӣ дар сар афтод

نشاط کامرانی در سر افتاد

Гирифтаи дасти якдигар чу мисатон

گرفته دست یکدیگر چو مستان

Шуданд аз бзмгаҳи сӯии шабистон

شدند از بزمگه سوی شبستان

Нахусти он ташнаи лаби хушк бе тоб

نخست آن تشنهٔ لب‌خشکِ بیتاب

Даҳанро зи об ҳайвон кард сероб

دهن را ز آب حیوان کرد سیراب

Чу фориғ шуд зи шарбатҳои чун нӯш

چو فارغ شد ز شربت‌های چون نوش

Кашид он сарвро чун гул дар оғӯш

کشید آن سرو را چون گل در آغوش

Чунон дар бар гирифт он қомати рост

چنان در بر گرفت آن قامت راست

Ки нақши парниёнаш аз пӯст бархест

که نقش پرنیانش از پوست برخاست

Хадангӣ зад бидон оҳӯии бади ром

خدنگی زد بدان آهوی بَد رام

Ки хӯни пухтаи ҷуст аз нофаи хом

که خون پخته جست از نافهٔ خام

Ба тезӣ дар ақиқ алмос ме ронад

به تیزی در عقیق الماس می راند

Ниҳолӣ дар шикоф ғунча бинишонад

نهالی در شکاف غنچه بنشاند

зи ҳалқа дар дили шаби тир май ҷуст

ز حلقه در دل شب تیر می‌جست

Ки гулгунаш ба ҷӯии шер май ҷуст

که گلگونش به جوی شیر می‌جست

На ҷӯии шери блаки он ҷӯии хӯн буд

نه جوی شیر بلْک آن جوی خون بود

Рӯ аз Фарҳод пурсиш кун ки чун буд

رو از فرهاد پرسش کن که چون بود

Раҳаш бар серумаи дон оҷ ме шуд

رهش بر سرمه‌دان عاج می‌شد

зи майлаши серумаи дон тороҷ ме шуд

ز میلش سرمه‌دان تاراج می‌شد

Хизри сероби гашти андари сиёҳӣ

خضر سیراب گشت اندر سیاهی

Чакид оби ҳаёт аз коми моҳӣ

چکید آب حیات از کام ماهی

Даҳонаш бар даҳону нӯш бар нӯш

دهانش بر دهان و نوش بر نوش

Майонаш бар миёну дӯш бар дӯш

میانش بر میان و دوش بر دوش

Фурӯ хуфтанд ҳар ду сарви озод

فرو خفتند هر دو سرو آزاد

Чу шохи симин бар барги шамшод

چو شاخ یاسمین بر برگ شمشاد