эй ду ҷаҳони зарра аз роҳи ту

ای دو جهان ذرّهٔ از راه تو

Ҳичтрози ҳеҷ ба даргоҳи ту

هیچتراز هیچ به درگاه تو

Пушти фалаки тавқи суҷуд аз ту ёфт

پشت فلک طوق سجود از تو یافت

Шоми адами субҳи вуҷӯд аз ту ёфт

شام عدم صبح وجود از تو یافت

Ёфта аз даргаи ту фатҳи боб

یافته از درگه تو فتح باب

Боргаҳи ани алинои аёб

بارگه اِنَّ اِلینا اِیاب

Ҳаст кун ҳар чаҳ бъолми тўӣӣ

هست کن هر چه بعالم توئی

Вонкаҳ ҳама нест кунад ҳам тўӣӣ

وانکه همه نیست کند هم توئی

Чун з фано нест шавад ҳастем

چون ز فنا نیست شود هستیم

Ҷоми ризои бахш аз он мастем

جام رضا بخش از آن مستیم

Ман ки буми хоки забуни омада

من که بُوَم خاک زبون آمده

Сӯратӣ аз нест буруни омада

صورتی از نیست برون آمده

То кунам аз ҳастӣ худ бо ту ёд

تا کنم از هستی خود با تو یاد

Каз худ ҳастӣ худ шарми бод

کز خود هستیّ خود شرم باد

Гар ту з мавҷӯд набошад бизӣаст

گر تو ز موجود نباشد بزیست

Одамии фонӣ ва маъдӯм кист

آدمی فانی و معدوم کیست

Чун сар даъвӣ кашад он кас зиҳаст

چون سر دعوی کشد آن کس زهست

Кӯи зи қафои ду адами гашти паст

کو ز قفای دو عدم گشت پست

Ҳастӣ мутлақ ки дарав ҳақ турост

هستی مطلق که درو حق تُراست

Он зи ту гўӣим ки мутлақ турост

آن ز تو گوئیم که مطلق تُراست

Фикрати моро сӯии ту роҳ нест

فکرت ما را سوی تو راه نیست

Ҷузи ту кас аз сари ту огоҳ нест

جز تو کس از سِرّ تو آگاه نیست

Дар ту забонро ки тавонад ниҳод

در تو زبان را که تواند نهاد

Ҳои ҳувият ки тавонад кушод

های هُویّت که تواند گشاد

Рози ту бар бихброни баста дар

راز تو بر بیخبران بسته در

Бохабарон низ зи ту бихбр

باخبران نیز ز تو بیخبر

Васфи ту зи андозаи дониши фузун

وصف تو ز اندازه دانش فزون

Кори ту зи андешаи мардуми бурун

کار تو ز اندیشه مردم برون

Ҳеҷ кас аз печ камандат наҷуст

هیچ کس از پیچ کمندت نجست

Ҳабли қазои ту ки ёрад гусаст

حبل قضای تو که یارد گسست

Ҳукми туро дар хами ин на зира

حکم ترا در خم این نُه زره

Ришта дарозаст гиреҳ бар гиреҳ

رشته درازست گره بر گره

Зини ҳамаи дандони кавокиб ба газ

زین همه دندان کواکب به گاز

Як гиреҳашро нгшоднди боз

یک گرهش را نگشادند باز

Гар ҳамаи олам баҳам оянд танг

گر همه عالم بهم آیند تنگ

Ба нашавад пои яке мӯри ланг

به نشود پای یکی مور لنگ

Ҷумлаи ҷаҳони оҷизи як пои мӯр

جمله جهان عاجز یک پای مور

Вой ки бар қодири олам чаҳ зӯр

وای که بر قادر عالم چه زور

Ба ки зи бечорагии ҷони хеш

به که ز بیچارگی جان خویش

Мӯътарифи оӣим ба нуқсони хеш

معترف آئیم به نقصان خویش

Бар дарат эй мояи даҳ зиндагӣ

بر درت ای مایه ده زندگی

Пеша мо чист ба ҷузи бандагӣ

پیشه ما چیست به جز بندگی

Сӯии ту неи даъвӣ тоъат барем

سوی تو نی دعوی طاعت بریم

Оҷизии худ ба шафоат барем

عاجزی خود به شفاعت بریم

эй ба навозиш дар худ карда боз

ای به نوازش در خود کرده باز

Аз ман ва аз тоъати ман бе ниёз

از من و از طاعت من بی‌نیاز

Нафас маро кӯаст сазоӣ гудохт

نفس مرا کوست سزای گداخت

Гар нанавозӣ ки тавонад навохт

گر ننوازی که تواند نواخت

Гум шудагонем дар ин тангноӣ

گم شدگانیم در این تنگنای

Раҳи ту нмоӣӣ ки тўӣии раҳнамоӣ

ره تو نمائی که توئی رهنمای

Роҳ чу дар пардаи корами диҳӣ

راه چو در پرده کارم دهی

Боз кун он парда ки боРоми диҳӣ

باز کن آن پرده که بارم دهی

Гарчи бзнҷири дарак дар хӯрам

گرچه بزنجیر دَرَک در خورم

Тавқи даҳ аз силсилаи кавсарам

طوق ده از سلسله کوثرم

Даҳ ба сиротами қадамии мустақӣм

ده به صراطم قدمی مستقیم

То зи пули он сӯй гароем салим

تا ز پُل آن سوی گرایم سلیم

Дар раҳи исломи дилии бахши нарм

در ره اسلام دلی بخش نرم

Дида аз он нарми терми даҳ зи шарм

دیده از آن نرم ترم ده ز شرم

Бениши ман тира шуд аз кори хеш

بینش من تیره شد از کار خویش

Серумаи сипедами даҳ аз анвори хеш

سرمه سپیدم ده از انوار خویش

Деви баси анбӯҳу парешони танам

دیو بس انبوه و پریشان تنم

Бадарғаи даҳ ки бар эшон занам

بدرقه ده که بر ایشان زنم

Зини дили олӯда ки хӯн манаст

زین دل آلوده که خون منست

Мзблаҳи дев дарун манаст

مزبله دیو درون منست

Дар раҳи хешами равишии бахши тез

در ره خویشم روشی بخش تیز

То кунам аз хеши басӯиати гурез

تا کنم از خویش بسویت گریز

Зини дами ғифлат ки дарунам гирифт

زین دم غفلت که درونم گرفت

Нафаси забунгир забунам гирифт

نفس زبونگیر زبونم گرفت

Қӯти ширинами чунон даҳ ба чанг

قوت شیرینم چنان ده به چنگ

Ки оҳӯии ман боз раҳад зини паланг

که آهوی من باز رهد زین پلنگ

Ончӣ буд маслиҳати кори ман

آنچه بود مصلحت کار من

Даври мадор аз ману кирдори ман

دور مدار از من و کردار من

То надиҳади фазли ту борони фарох

تا ندهد فضل تو باران فراخ

Куштаи каси барандаади ним шох

کِشتهٔ کس برندهد نیم شاخ

Тухми амали даҳ ки бакораш барам

تخم عمل ده که بکارش برم

Абри карами бахш казон бар хӯрам

ابر کرم بخش کزان بر خورم

Гӯшам аз ани абри пар овоза кун

گوشم از ان ابر پر آوازه کن

Гулшани умеди маро тоза кун

گلشن امید مرا تازه کن

Он амалами бахш ки бе гуфтанӣ

آن عملم بخش که بی گفتنی

Пеши ту арзад ба пазируфтанӣ

پیش تو ارزد به پذیرفتنی

Чун баҳисоб амал уфтад шумор

چون بحساب عمل افتد شمار

Ҳукм ба дастур аноят сипор

حکم به دستور عنایت سپار

Ҳарфи сиёҳам ки вабол манаст

حرف سیاهم که وبال منست

Силсилаи гардан ҳол манаст

سلسله گردن حال منست

Аз рақами афви дилам шод кун

از رقم عفو دلم شاد کن

Хати амонами даҳ ва озод кун

خطّ امانم ده و آزاد کن