Тухм ҳавас макоред дар хокдони дунё

تخم هوس مکارید در خاکدان دنیا

Натавон иморатии сохт бар рӯй мавҷи дарё

نتوان عمارتی ساخت بر روی موج دریا

Олам ҳама саробаст будӣ надорад аз худ

عالم همه سرآب‌ست، بودی ندارد از خود

Фонии шиносад ӯро чашмӣ ки ҳаст бино

فانی شناسد او را، چشمی که هست بینا

То дидаи бргшоӣии як мушти хоки бинӣ

تا دیده برگشائی یک مشت خاک بینی

Гар хона Эй бисозӣ бар рӯй санги хоро

گر خانه‌ای بسازی بر روی سنگ خارا

Кӯи хусраву Сикандари кӯи киқбоду ҷамшед

کو خسرو و سکندر؟ کو کیقباد و جمشید؟

Кӯи хотами сулаймони кӯи тахту тоҷи доро

کو خاتم سلیمان؟ کو تخت و تاجِ دارا؟

Бигузар зи боғ ва бустон бигузар зи тоқу айвон

بگذر ز باغ و بستان بگذر ز طاق و ایوان

эй корвон муфлис бишнос он саро ро

ای کاروان مفلس بشناس آن سرا را

То ҳамчу хар наМонӣ андари ҷлоби ?дане

تا همچو خر نمانی اندر جلاب دنیی

Чун исои муҷаррад оҳанг кун бболо

چون عیسیِ مجرد، آهنگ کن به بالا

Ғайр аз вуҷуби воҷиби маъдӯм мутлақ омад

غیر از وجوب واجب معدوم مطلق آمد

Кунин эътибор аст ҳастӣ ӯст пайдо

کونین اعتبار است هستی اوست پیدا

Брхўиши ошиқии ту на бар худои ҷовид

بر خویش عاشقی تو، نه بر خدای جاوید

Ваҷҳат чу Юсуф омад нафас ту шуд Зулайхо

وجهت چو یوسف آمد نفس تو شد زلیخا

Кӯҳии зи худ фанои шӯи ҷӯёии кибриёи шӯ

کوهی ز خود فنا شو جویای کبریا شو

Онҷо мабар тани вҷони кон бод ҳаст пайдо

آن جا مبر تن وجان کآن باد هست پیدا