Хати райҳони ту аз Настаран омад берун

خط ریحان تو از نسترن آمد بیرون

Дар гули Настаранат ёсуман омад берун

در گل نسترنت یاسمن آمد بیرون

Ғунчаи сад лухти қаборо ба саҳар гуҳ зад чок

غنچه صد لخت قبا را به سحر گه زد چاک

То гули андоми ту аз перҳан омад берун

تا گل اندام تو از پیرهن آمد بیرون

Бҳўои гули рӯяти дилам аз ктми адам

بهوای گل رویت دلم از کتم عدم

Ҳамчуи булбули бчмни наъра зан омад берун

همچو بلبل بچمن نعره زن آمد بیرون

Бўӣӣ аз сунбули зулфи ту сабои барад ба чин

بوئی از سنبل زلف تو صبا برد به چین

Аз хатои оҳӯии мишкӣн хутан омад берун

از خطا آهوی مشکین ختن آمد بیرون

Мустафо гуфт ки аз ғайби ҳувияти аввал

مصطفی گفت که از غیب هویت اول

Баҳри изҳори худои нур ман омад берун

بهر اظهار خدا نور من آمد بیرون

Шоҳи лўлоки зи хлўтгаҳи хоси ваҳдат

شاه لولاک ز خلوتگه خاص وحدت

Бо сари зулфи шикан пуршикан омад берун

با سر زلف شکن پرشکن آمد بیرون

Лаби дилдор чаҳ фармуд нафхати фӣа

لب دلدار چه فرمود نفخت فیه

Рӯҳи ман ҳамчуи шукр зон даҳан омад берун

روح من همچو شکر زان دهن آمد بیرون

Рӯҳам аз лаъл лабаш хӯрд шаробии ширин

روحم از لعل لبش خورد شرابی شیرین

Онкӣ аз синаи мо дар лбн омад берун

آنکه از سینه ما در لبن آمد بیرون

Чун биёади лаби лаълаши дили мо хӯн бигирист

چون بیاد لب لعلش دل ما خون بگریست

Ашк аз дидаи ақиқ Яман омад берун

اشک از دیده عقیق یمن آمد بیرون

Ваа чаҳ сараст ки он рӯзи худо дар маҳшар

وه چه سر است که آن روز خدا در محشر

Баҳри як дидани Увайс қарн омад берун

بهر یک دیدن اویس قرن آمد بیرون

Кўҳёи рӯҳи изофӣ ки шунидӣ нутқ аст

کوهیا روح اضافی که شنیدی نطق است

Каз худои пеши Муҳамад сухан омад берун

کز خدا پیش محمد سخن آمد بیرون