Офтоб лоязоласт ӯу олами ҳамчуи моҳ

آفتاب لایزال است او و عالم همچو ماه

Ҳаст ӯ шоҳи ҳақиқати кўҳёи шоми гувоҳ

هست او شاه حقیقت کوهیا شام گواه

Ҳар ду олами сояи зулфин анбари соӣ ӯ

هر دو عالم سایه زلفین عنبر سای او

Рӯй он хуршед бошад офтоби малику ҷоҳ

روی آن خورشید باشد آفتاب ملک و جاه

Оҳ аз ин хуршед каз ҷон мекунад равшани тулӯъ

آه از این خورشید کز جان می کند روشن طلوع

Бошад ӯро дар дил ҳар зарра аз ҳар ҷӯии роҳ

باشد او را در دل هر ذره از هر جوی راه

Ҳар ки аз риб алмнўн омад бҷон аз хосу ом

هر که از ریب المنون آمد بجان از خاص و عام

Дар хало ва дар муллои ҷузи лутф ӯ набӯд паноҳ

در خلا و در ملا جز لطف او نبود پناه

Ҷузи рухи зулфаш чу кӯҳии нақш ӯ дарҷоӣ нест

جز رخ زلفش چو کوهی نقش او درجای نیست

Ҳар ки ӯро ҳаст ҳарфӣ аз сифед ва аз сиёҳ

هر که او را هست حرفی از سفید و از سیاه