Дӯш дар майкадаи гулбонг ълоло ме рафт

دوش در میکده گلبانگ علالا می‌رفت

Сухан аз лаъли лаби соқии ҷон ҳо ме рафт

سخن از لعل لب ساقی جان‌ها می‌رفت

Ба ҳавои лаби ҷони бахши баради меҳри ниқоб

به هوای لب جان‌بخش برد مهر نقاب

Каз тан ҳар ду ҷаҳони рӯҳи равон ҳо ме рафт

کز تن هر دو جهان روح روان‌ها می‌رفت

Бода мехӯрд зи лаъли лаби худ шому саҳар

باده می‌خورد ز لعل لب خود شام و سحر

Маст аз хилвати ҷони ҷониб саҳро ме рафт

مست از خلوت جان جانب صحرا می‌رفت

Дидам он сарви равонро ки ба сад чолокӣ

دیدم آن سرو روان را که به صد چالاکی

Ҳамчуи хуршеди фалаки равшан ва якто ме рафт

همچو خورشید فلک روشن و یکتا می‌رفت

Ҳечкас рафтани ҷонро чу надидааст аён

هیچکس رفتن جان را چو ندیده است عیان

Аз ҳамаи халқи ҷаҳони наъра ва ғавғо ме рафт

از همه خلق جهان نعره و غوغا می‌رفت

Он чаҳ шаб буд ки чун моҳи шаби чордаҳи боз

آن چه شب بود که چون ماه شب چارده باز

Дар дили шаб бар мо омад ва бемо ме рафт

در دل شب بر ما آمد و بی‌ما می‌رفت

Ашки кӯҳии зи пай рафтан он сарви равон

اشک کوهی ز پی رفتن آن سرو روان

Ҳамчуи сайлоби зи кҳсор ба дарё ме рафт

همچو سیلاب ز کهسار به دریا می‌رفت