Зулф бар дӯш ва ба шаб чун ма тобон ме рафт

زلف بر دوش و به شب چون مه تابان می‌رفت

Ашкам аз дида чу астораҳ ба Аммон ме рафт

اشکم از دیده چو استاره به عمان می‌رفت

Ҳамаи зарроти ҷаҳони равшан ва нӯронӣ шуд

همه ذرات جهان روشن و نورانی شد

Гарчи хуршеди назарбоз дурахшон ме рафт

گرچه خورشید نظرباز درخشان می‌رفت

Он ҳақиқат ки дигар нест ҷазоу мавҷӯдӣ

آن حقیقت که دگر نیست جزا و موجودی

Дидамаш зуд ки дар сӯрат инсон ме рафт

دیدمش زود که در صورت انسان می‌رفت

Мардуми чашми ҳама ӯаст чу инсони алъайн

مردم چشم همه او است چو انسان العین

Айни аъён шуда дар дида аъён ме рафт

عین اعیان شده در دیده اعیان می‌رفت

Магар аз ҳастӣ худ ҳеҷ надорад боқӣ

مگر از هستی خود هیچ ندارد باقی

Воҷиби алзот чу ҷон дар дил имкон ме рафт

واجب الذات چو جان در دل امکان می‌رفت

Масту ошуфтау ҷом май софӣ бар каф

مست و آشفته و جام می صافی بر کف

Соқии ҷони зи карами ҷониб мисатон ме рафт

ساقی جان ز کرم جانب مستان می‌رفت

Кӯҳии сӯхтаи дили зарраи сифати зеру зибр

کوهی سوخته‌دل ذره‌صفت زیر و زبر

Пеши хуршеди Рахш бесар ва сомон ме рафт

پیش خورشید رخش بی‌سر و سامان می‌رفت