Ҳар киро зулф чу занҷири ту девона кунад

هر که را زلف چو زنجیر تو دیوانه کند

Аз дилу ақлу ҷаҳонаши ҳама бегона кунад

از دل و عقل و جهانش همه بیگانه کند

Аз хами зулфи сиёҳи ту бирезади ҷонҳо

از خم زلف سیاه تو بریزد جانها

Гар сабои зулфи самани сои туро шона кунад

گر صبا زلف سمن سای تو را شانه کند

Чашми сайёди ту то мурғи диламро гирад

چشم صیاد تو تا مرغ دلم را گیرد

Дом аз зулфи ҳам аз хол дар ӯ дона кунад

دام از زلف هم از خال در او دانه کند

Бҳўои лаби лаъли ту ки ҷон ме бахшад

بهوای لب لعل تو که جان می بخشد

Дилам аз хӯни ҷигари соғар впимонаҳ кунад

دلم از خون جگر ساغر وپیمانه کند

То дили халқи ҷаҳонро бабради зи дида

تا دل خلق جهان را ببرد ز دیده

Чашму абрӯу лабати ишва мастона кунад

چشم و ابرو و لبت عشوه مستانه کند

Офтоби рухи моҳат ки нагунҷад бадви кун

آفتاب رخ ماهت که نگنجد بدو کون

Дар миёни дил ҳар зарраи мо хона кунад

در میان دل هر ذره ما خانه کند

Дили зи кӯҳии бабради боз ва ба оташ фиканд

دل ز کوهی ببرد باز و به آتش فکند

Ёр бо чашми сияҳи даъвӣ шукрона кунад

یار با چشم سیه دعوی شکرانه کند