Чунин хондам аз номаи бостон
چنین خواندم از نامه باستان
Ки бинвишта буданд аз расатон
که بنوشته بودند از راستان
Ки чун гашти Суҳроб аз шери сайр
که چون گشت سهراب از شیر سیر
Ба мардии камари басти гирди далер
به مردی کمر بست گرد دلیر
зи ҳам зодагони сар ба парвин кашид
ز هم زادگان سر به پروین کشید
Чунуи чашми мардум ба мардӣ надид
چنو چشم مردم به مردی ندید
Ба даҳ солагии соз майдон гирифт
به ده سالگی ساز میدان گرفت
Камону каманд далерон гирифт
کمان و کمند دلیران گرفت
Чу шуд бар ду ҳафтаи варои соли рост
چو شد بر دو هفته ورا سال راست
зи чархи барин сараш бигузашт хост
ز چرخ برین سرش بگذشت خواست
Ба ҷузи асб ҳаргиз накард орзӯӣ
به جز اسب هرگز نکرد آرزوی
Чунин буд коми яли неки хуй
چنین بود کام یل نیک خوی
Фусила ба шнгон замин доштӣ
فسیله به شنگان زمین داشتی
Гилаи андари он ҷои бгзоштӣ
گله اندر آن جای بگذاشتی
Яке рӯз назд фусила расед
یکی روز نزد فسیله رسید
Ҳисорӣ бидон кӯҳ ва он дашт дид
حصاری بدان کوه و آن دشت دید
Кашида бар афрози кӯҳии бузург
کشیده بر افراز کوهی بزرگ
Казу хираи гаштии ду чашми сутург
کزو خیره گشتی دو چشم سترگ
Яке марғзорӣ ба гирди ҳисор
یکی مرغزاری به گرد حصار
Ҳамеша бадии сабзи он ҷӯйбор
همیشه بدی سبز آن جویبار
Хушаш омад онҷоӣ омад фурӯд
خوشش آمد آنجای آمد فرود
Ҳаме дод некии диҳишро дуруд
همی داد نیکی دهش را درود
Ба чӯпон бифармуд косибон биор
به چوپان بفرمود کاسبان بیار
Якояк гузар кун дар ин марғзор
یکایک گذر کن در این مرغزار
Дар ин буд Суҳроб каз рӯй дашт
در این بود سهراب کز روی دشت
Яке моҳи пайкари бадви бргзшт
یکی ماه پیکر بدو برگذشت
Ба рухсораи моҳ ва ба боло чу сарв
به رخساره ماه و به بالا چو سرو
Рухонаш ба сурхӣ ба сони тзрў
رخانش به سرخی به سان تذرو
Яке Муқаннаъи сурх дар покашон
یکی مقنع سرخ در پاکشان
Чу тоўси рангини бадв дар нишон
چو طاوس رنگین بدو در نشان
Абр пушт биниҳода як сабуӣ
ابر پشت بنهاده یک سبوی
Хиромон ҳаме рафт наздики ҷӯй
خرامان همی رفت نزدیک جوی
Чу Суҳроб ӯро бидидаш здўр
چو سهراب او را بدیدش زدور
Ҳам андар замон шуд ба дили носабур
هم اندر زمان شد به دل ناصبور
Ба як чашм каз давр ӯро бидид
به یک چشم کز دور او را بدید
Дилаши меҳру пайванд ӯ баргузед
دلش مهر و پیوند او برگزید
Бҷнбидши он гавҳари паҳлавон
بجنبیدش آن گوهر پهلوان
Бар он срўбни дилбари меҳрбон
بر آن سروبن دلبر مهربان
БФрмўрди корид ӯро барам
بفرمورد کآرید او را برم
Бидон то яке рӯй ӯ бингарам
بدان تا یکی روی او بنگرم
Бирафтанд пас чокарон назд ӯй
برفتند پس چاکران نزد اوی
Ббрднд ӯро бар мҳрҷўӣ
ببردند او را بر مهرجوی
Чу Суҳроби широўзн ӯро бидид
چو سهراب شیراوزن او را بدید
Ба дили меҳр ӯ дар замони баргузед
به دل مهر او در زمان برگزید
Бадв гуфт эй моҳи ном ту чист
بدو گفت ای ماه نام تو چیست
Ки науммат кадому нажодати зкист
که نامت کدام و نژادت زکیست
Ҳамоно ки хории ту бар чашми шӯй
همانا که خواری تو بر چشم شوی
Ки бар дӯшгирӣ азин сони сабуӣ
که بر دوش گیری ازین سان سبوی
Варо чун диҳад дил ки оеи бурун
ورا چون دهد دل که آیی برون
Чу тобандаи моҳ ва ( чу ) симини сутун
چو تابنده ماه و (چو) سیمین ستون
Ба дён кигар ту бадии он ман
به دیان که گر تو بدی آن من
Фидои ту будӣ тану ҷони ман
فدای تو بودی تن و جان من
Чу он хуби рухи ин азуи бишанвед
چو آن خوب رخ این ازو بشنوید
Ба чашму киришма бадв бингаред
به چشم و کرشمه بدو بنگرید
Занонро чунинаст ойину хуй
زنان را چنین است آیین و خوی
Ту зоишони раҳи порсоеи мҷўӣ
تو زایشان ره پارسایی مجوی
Бадв меҳрбон шуд ба дил дар замон
بدو مهربان شد به دل در زمان
Бадв гуфт к-эии номвари паҳлавон
بدو گفت کای نامور پهلوان
Марои ном : шҳрў , падар : шергир
مرا نام: شهرو، پدر: شیرگیر
Ҳамаи сол нахҷӣр гирад ба тир
همه سال نخجیر گیرد به تیر
Аз онгаҳ ки гаштами зи модари ҷудо
از آنگه که گشتم ز مادر جدا
Ба ранҷами ман аз деви нопорсо
به رنجم من از دیو ناپارسا
Падари парваридаи сету гардуни маро
پدر پروریده ست و گردون مرا
Чунин кард тақдири фармонраво
چنین کرد تقدیر فرمانروا
Кунун чанд рӯзаст то рафта аст
کنون چند روزست تا رفته است
Гузаргоҳ нахҷӣр бигрифта аст
گذرگاه نخجیر بگرفته است
Чу бишунид Суҳроб бар пой хост
چو بشنید سهراب بر پای خاست
Дилаш бо ҳавои гашти дркоми рост
دلش با هوا گشت درکام راست
зи бегона хайма бипардохтанд
ز بیگانه خیمه بپرداختند
Ба бозии ду бозу барафрохтанад
به بازی دو بازو برافراختند
Саранҷом Суҳроб шуд чираи даст
سرانجام سهراب شد چیره دست
Бидон моҳи рухсор чун пели маст
بدان ماه رخسار چون پیل مست
Бурун кард шамшери ком аз ниёам
برون کرد شمشیر کام از نیام
Ки шҳрўи нёмии бад аз сими хом
که شهرو نیامی بد از سیم خام
Чу зомоҷгаҳи тир берун кашид
چو زآماجگه تیر بیرون کشید
зи хӯни тири омоҷ чун лола дид
ز خون تیر آماج چون لاله دید
Бадв гуфт бо меҳри дёни бадӣ
بدو گفت با مهر دیان بدی
Азиро ба сахтӣ чун санадони бадӣ
ازیرا به سختی چون سندان بدی
Замонӣ дар он кор андеша кард
زمانی در آن کار اندیشه کرد
Ҳакимӣу мардонагӣ пеша кард
حکیمی و مردانگی پیشه کرد
Яке лؤлؤи шоҳвори смўн
یکی لؤلؤ شاهوار ثمون
Бадв дод к-эии сарви симини сутун
بدو داد کای سرو سیمین ستون
Бигир ин гарони моя дар ёдгор
بگیر این گران مایه در یادگار
Нигаҳ кун ки то худ кӣ ояд ба кор
نگه کن که تا خود کی آید به کار
Бар онам ки ту бордории змн
بر آنم که تو بارداری زمن
Ҳамоно ки фарзанди ореи змн
همانا که فرزند آری زمن
Чу ҳангом зодан фароз оядат
چو هنگام زادن فراز آیدت
Бад-ӣни поки муҳра ниёз оядат
بدین پاک مهره نیاز آیدت
Агар духтари оре ба ҳангоми шӯй
اگر دختر آری به هنگام شوی
Ба мӯяши даруни боф ва зу номи ҷӯй
به مویش درون باف و زو نام جوی
Вагар пӯри ҷӯёӣ ёрон кунад ( ? )
وگر پور جویای یاران کند(؟)
Бидон гуҳ ки оҳанг майдон кунад
بدان گه که آهنگ میدان کند
Дар овез аз тораки трги ӯй
در آویز از تارک ترگ اوی
Чу ояд ба майдони кини ҷанги ҷӯй
چو آید به میدان کین جنگ جوی
Бидодаш басии гавҳари нағз низ
بدادش بسی گوهر نغز نیز
зи дебоу зари ҳаргунаи чиз
ز دیبا و زر هرگونه چیز
Дарин гуфт вгў буд комди буриш
درین گفت وگو بود کآمد برش
Саворони таркону ҳумони сараш
سواران ترکان و هومان سرش
Паёми шаҳаншоҳи афросйоб
پیام شهنشاه افراسیاب
Фурӯ хонд бар ваии кирдори об
فرو خواند بر وی کردار آب
Чу бишунид Сурхоб шодӣ намӯд
چو بشنید سرخاب شادی نمود
Бар он лашгар гшн фармуд зуд
بر آن لشگر گشن فرمود زود
Ки бандед бор ва бисозед кор
که بندید بار و بسازید کار
Ки ман рафт хоҳам сӯии корзор
که من رفت خواهم سوی کارزار
Бигуфт ин ва бирасон боди дмон
بگفت این و برسان باد دمان
Ба асб андар омад ҳам андари замон
به اسب اندر آمد هم اندر زمان
Биёмад сипаҳро ба Эрон кашид
بیامد سپه را به ایران کشید
Чунон буд кораш ки гӯшт шунид
چنان بود کارش که گوشت شنید