Фаромарз чун дид холии ҳисор

فرامرز چون دید خالی حصار

Буғурред монанди шери шикор

بغرید مانند شیر شکار

Ба лашкар чунин гуфт андари равед

به لشکر چنین گفت اندر روید

Бидон номдорон яке бингаред

بدان نامداران یکی بنگرید

Бибинед то худ чигуна шуданд

ببینید تا خود چگونه شدند

Ба банданд ё худ ба берун шуданд

به بندند یا خود به بیرون شدند

Ки зиндаи сети зоишон ки мурда шудаи сет

که زنده ست زایشان که مرده شده ست

Ки дилро зи пайкори хаста шудаи сет

که دل را ز پیکار خسته شده ست

Биёред шани зуд эдар бурун

بیارید شان زود ایدر برون

Ки гаштанд дар банди меҳнати забун

که گشتند در بند محنت زبون

Пиёда шуданд онгаҳе чанд мард

پیاده شدند آنگهی چند مرد

Чаҳ мардон ки шерони рӯзи набард

چه مردان که شیران روز نبرد

Шуданд андари он ҳсни дидандашон

شدند اندر آن حصن دیدندشان

зи банди аўФтодаҳ ба тан дар нишон

ز بند اوفتاده به تن در نشان

Ҳамаи хок аз бандашони пари зи хӯн

همه خاک از بندشان پر ز خون

Фитода бар он хоки тираи нигун

فتاده بر آن خاک تیره نگون

Кашиданд бар китфҳо ҳомўор

کشیدند بر کتف ها هاموار

Бурун овареданд шан аз ҳисор

برون آوریدند شان از حصار

Фаромарз чун дидашон он чунон

فرامرز چون دیدشان آن چنان

Чу мурда ба дахмаи дарун бе равон

چو مرده به دخمه درون بی روان

зи хӯни дилаши дида пар гашта тар

ز خون دلش دیده پر گشته تر

Ба бежан чунин гуфт к-эии ҷанги хар

به بیژن چنین گفت کای جنگ خر

Ту бисёр дар банд ворун шудӣ

تو بسیار در بند وارون شدی

Пазира ба пеши бало чун шудӣ

پذیره به پیش بلا چون شدی

Ишорат ҳаме кард бежан ба даст

اشارت همی کرد بیژن به دست

Ки комам шуд аз тишнагии хушки лаб ( ? )

که کامم شد از تشنگی خشک لب (؟)

Фаромарз гуфт онгаҳе ҳамчунин

فرامرز گفت آنگهی همچنین

Биёредашон назд шоҳи замин

بیاریدشان نزد شاه زمین

Ваз онҷо биёмад чу шери жён

وز آنجا بیامد چو شیر ژیان

Ба пеши падари танги бастаи миён

به پیش پدر تنگ بسته میان

Чу рустам варо дид гуфташ бадавӣ

چو رستم ورا دید گفتش بدوی

Ки эрониёнро чаҳ омад ба рӯй

که ایرانیان را چه آمد به روی

Ту онҷои зи баҳр чаҳ бар тофтӣ

تو آنجا ز بهر چه بر تافتی

Бад-ӣни рзмгаҳ аз чаҳ бишитофтӣ

بدین رزمگه از چه بشتافتی

Фаромарзи гуфто ки эй паҳлавон

فرامرز گفتا که ای پهلوان

Биҷойанд эрониён бо равон

بجایند ایرانیان با روان

Чу Гӯдарз ва чун Тӯсу Густаҳми ню

چو گودرز و چون طوس و گستهم نیو

Бирафтанд наздики солори ню ( ! )

برفتند نزدیک سالار نیو(!)

Чу бишунид рустам ба дил шод шуд

چو بشنید رستم به دل شاد شد

Ту гуфтӣ ки як шох шамшод шуд

تو گفتی که یک شاخ شمشاد شد

Хурӯшӣ баровард чун нараҳ шер

خروشی برآورد چون نره شیر

Ба таркони дарафтоди гирди далер

به ترکان درافتاد گرد دلیر

Фаромарз чун аз падар ҷанг дид

فرامرز چون از پدر جنگ دید

Яке гурзаи гов сар баркашид

یکی گُرزه گاو سر برکشید

Биёмад ба наздики овардгоҳ

بیامد به نزدیک آوردگاه

Дилии кӣнаи ҷӯйу сиррии кӣнаи хоҳ

دلی کینه جوی و سری کینه خواه

Чу дарёии чини пеш майдон расед

چو دریای چین پیش میدان رسید

Пиёдаи мари он ҳар ду танро бидид

پیاده مر آن هر دو تن را بدید

Чу Бурзу ва чун шоҳи афросйоб

چو برزو و چون شاه افراسیاب

зи якдигарон ҳар ду бо дарду тоб

ز یکدیگران هر دو با درد و تاب

Ба гардани дарун ҳар ду танро каманд

به گردن درون هر دو تن را کمند

Тан ҳар ду аз икдгрро газанд ( ? )

تن هر دو از یکدگر را گزند (؟)

Ду лашкари зи бҳроӣ ҳар ду ба ҷанг ( ? )

دو لشکر ز بهرای هر دو به جنگ (؟)

Бар ошуфта чун шер ( ва ) шарзаи паланг

بر آشفته چون شیر (و) شرزه پلنگ

Чикон аз тан ҳар давони ҷӯии хӯн

چکان از تن هر دوان جوی خون

Ба хоки андаруни сахту танашони забун ( ? )

به خاک اندرون سخت و تنشان زبون (؟)

Ҳамаи ҷанги ҷӯён ба ҷанги андарун

همه جنگ جویان به جنگ اندرون

Ба пайкори ҷонро гирифтаи забун

به پیکار جان را گرفته زبون

Чу ҳумон ва чун шидаи ҷанги ҷӯй

چو هومان و چون شیده جنگ جوی

Дароварда бо золи зари рӯ ба рӯй

درآورده با زال زر رو به روی

Ба ҳумони ду дидаи ҳамеи бргмошт

به هومان دو دیده همی برگماشت

Ки аз баҳри дастони азу кӣна дошт

که از بهر دستان ازو کینه داشت

Чу дарёӣ ҷӯшон биёмад буриш

چو دریای جوشان بیامد برش

Бузади гурзаи гови сар бар сараш

بزد گُرزه گاو سر بر سرش

Сипар бар сар оварад ҳумони зи бим

سپر بر سر آورد هومان ز بیم

Дилаши гашт аз ҳавл ӯ бар ду ним

دلش گشت از هول او بر دو نیم

зи неруи биФтоди тргши зи сар

ز نیرو بیفتاد ترگش ز سر

Гурезон шуд аз бими он ҷанги хар

گریزان شد از بیم آن جنگ خر

Ниҳони гашти ҳумон ба ҷанги андарун

نهان گشت هومان به جنگ اندرون

Баборед аз дард аз дидаи хӯн

ببارید از درد از دیده خون

Вази ин сӯии дарбанди афросйоб

وز این سوی دربند افراسیاب

Абои Бурзуии шер дар ҷангу тоб

ابا برزوی شیر در جنگ و تاب

Ҷаҳондори шидаи зи бими газанд

جهاندار شیده ز بیم گزند

Биёмад бузади теғро бар каманд

بیامد بزد تیغ را بر کمند

Ба теғӣ к зад шидаи хашмнок

به تیغی ک زد شیده خشمناک

Каманди ду шамшер зан кард чок

کمند دو شمشیر زن کرد چاک

Чу афросйоби далер он бидид

چو افراسیاب دلیر آن بدید

Гурезон шуд аз бими сар дар кашид

گریزان شد از بیم سر در کشید

Ба чораи ниҳони гашт дар лашкараш

به چاره نهان گشت در لشکرش

Гирифтанд лашкар ба гирди андараш

گرفتند لشکر به گرد اندرش

Зуввора биёмад ба кирдори бод

زواره بیامد به کردار باد

Ба Бурзуии шери аўзн овоз дод

به برزوی شیر اوزن آواز داد

Ки эй паҳлавони ҷаҳон бар нишин

که ای پهلوان جهان بر نشین

Ки аз шаби сияҳи гашт рӯй замин

که از شب سیه گشت روی زمین

Чу хуршеди гашт аз ҷаҳони нопадид

چو خورشید گشت از جهان ناپدید

Ба зин андар омад ба кирдор шед

به زین اندر آمد به کردار شید

Сипеҳр аз ситора шудаи ҳамчуи ранг

سپهر از ستاره شده همچو رنگ

Ҳама рӯй гардун чу пушти паланг

همه روی گردون چو پشت پلنگ

Ду лашкар форуманд аз корзор

دو لشکر فروماند از کارزار

Якеро набад дасту бозу ба кор

یکی را نبد دست و بازو به کار

зи якдигарон рӯй бргоштаҳ

ز یکدیگران روی برگاشته

Басии хаста бар дашти бгзоштаҳ

بسی خسته بر دشت بگذاشته

зи эрониёни дашт чун пушта шуд

ز ایرانیان دشت چون پشته شد

зи турони яке нимаро кушта шуд

ز توران یکی نیمه را کشته شد

Ҷаҳони ҷӯии рустам ба кирдори шер

جهان جوی رستم به کردار شیر

Биёмад ба наздики хусрави далер

بیامد به نزدیک خسرو دلیر

Сарафрози Бурзуӣу дастони сом

سرافراز برزوی و دستان سام

Бар шоҳи рафтанди дили шодком

بر شاه رفتند دل شادکام

( ҳаме хонд ҳар каси бадви офарин

(همی خواند هر کس بدو آفرین

Ки ободи бодо ба хусрави замин )

که آباد بادا به خسرو زمین)

( нигаҳ кард хусрав ба эрониён

(نگه کرد خسرو به ایرانیان

Бидон номдорони фаррухи гӯон )

بدان نامداران فرخ گوان)

Ба занга бифармуд хусрав ки зуд

به زنگه بفرمود خسرو که زود

Буруни шӯи ту имшаб ба монанди дӯд

برون شو تو امشب به مانند دود

Нигаҳ кун пасу пеш ва ҳушёр бош

نگه کن پس و پیش و هشیار باش

зи душмани сипаҳро нигаҳдор бош

ز دشمن سپه را نگهدار باش

Чу бишунид зангаи замин бӯса дод

چو بشنید زنگه زمین بوسه داد

Ниёйишгариро забон баргушод

نیایشگری را زبان برگشاد

( вази он рӯй афросйоби далер

(وز آن روی افراسیاب دلیر

Чу руста шуд аз разми Бурзуии шер )

چو رسته شد از رزم برزوی شیر)

Биёмад ба лашкар ба кирдори шер

بیامد به لشکر به کردار شیر

Ба шида чунин гуфт к-эй гашта чир

به شیده چنین گفت کای گشته چیر

Туро дошт бояд сипоҳам ба ҷой

تو را داشت باید سپاهم به جای

Ҳамин кӯси заррину пардаи сарой

همین کوس زرین و پرده سرای

Бурун кун ту перону ҳумон ба ҳам

برون کن تو پیران و هومان به هم

Аз эдар нтобем бедарду ғам

از ایدر نتابیم بی درد و غم

Ки хусрави зи мо ҳар ду пар дард шуд

که خسرو ز ما هر دو پر درد شد

Ба тадбири мо аз падар фард шуд

به تدبیر ما از پدر فرد شد

Чу ман рафта бошам ту гоҳи саҳар

چو من رفته باشم تو گاه سحر

Бабанд аз паии роҳ рафтани камар

ببند از پی راه رفتن کمر

Биё аз пас ман чу боди дмон

بیا از پس من چو باد دمان

Саропардау тахт эдар бимон

سراپرده و تخت ایدر بمان

Бифармуд то бораи роҳбар

بفرمود تا باره راهبر

Ки будӣ ба рафтан чу мурғӣ ба пар

که بودی به رفتن چو مرغی به پر

зи баҳри ҳазимати пар аз хашму кин

ز بهر هزیمت پر از خشم و کین

Бар ин бораашро ниҳоданд зин

بر این باره اش را نهادند زین

з лашкар гузин кард мардии ҳазор

ز لشکر گزین کرد مردی هزار

Ҳамаи разми ҷӯйу ҳамаи номдор

همه رزم جوی و همه نامدار

Саропардаи онҷо ба шида бимонад

سراپرده آنجا به شیده بماند

Худу гирди перони бад-ӣн сон баранд

خود و گرد پیران بدین سان براند

Ба дард писар ронад аз дидаи хӯн

به درد پسر راند از دیده خون

Ба перон чунин гуфт к-эии раҳнамӯн

به پیران چنین گفت کای رهنمون

Шудам сайр аз зиндагонии хеш

شدم سیر از زندگانی خویش

зи сӯсан нигаҳ кун чаҳ омад ба пеш

ز سوسن نگه کن چه آمد به پیش

Мар ӯро тилоия ба раҳ бар бидид

مر او را طلایه به ره بر بدید

Сабки зангаи наздики эшон давид

سبک زنگه نزدیک ایشان دوید

Бадишон чунин гуфт бигушоӣ лаб

بدیشان چنین گفت بگشای لب

Куҷо рафт хоҳед дар ним шаб

کجا رفت خواهید در نیم شب

Чаҳ ҷӯйеду ном сипаҳдор чист

چه جویید و نام سپهدار چیست

Сипаҳбад кадомаст ва солор кист

سپهبد کدام است و سالار کیست

Наед огаҳ аз зангаи шоўрон

نه اید آگه از زنگه شاوران

Куҷо барад хоҳед ҷону равон

کجا برد خواهید جان و روان

Чунин гуфт ҳумони висаи бадавӣ

چنین گفت هومان ویسه بدوی

Чаро брФрўзӣ ба беҳуда рӯй

چرا برفروزی به بیهوده روی

Ба перон чунин гуфт афросйоб

به پیران چنین گفت افراسیاب

Ки чашми зафарро пар омад зи хоб

که چشم ظفر را پر آمد ز خواب

Ба перон чунин гуфт к-эии бонажод

به پیران چنین گفت کای بانژاد

Бакӯшед имшаб ба кирдори бод

بکوشید امشب به کردار باد

Чу ҳумони зи афросйоб ин шунид

چو هومان ز افراسیاب این شنید

Ба крдоди дарёи дилаш бар дамид

به کرداد دریا دلش بر دمید

Мари он ҳар се бо хўормоиаҳи сипоҳ

مر آن هر سه با خوارمایه سپاه

Барандохтанд хок бар чархи моҳ

برانداختند خاک بر چرخ ماه

Ба андаки замони лашкарӣ кушта шуд

به اندک زمان لشکری کشته شد

Ту гуфтӣ ки шани бахт баргашта шуд

تو گفتی که شان بخت برگشته شد

Ба фарҷоми афросйоби далер

به فرجام افراسیاب دلیر

Камонро ба зиҳ кард чун тунди шер

کمان را به زه کرد چون تند شیر

Яке чӯба тир бикшод зуд

یکی چوبه تیر بگشاد زود

Бузад бар бар занга бар сони дӯд

بزد بر بر زنگه بر سان دود

Камаргоҳ ӯро ба ҳам брдрид

کمرگاه او را به هم بردرید

зи занга бар он захм дар хӯн кашид ( ! )

ز زنگه بر آن زخم در خون کشید (!)

Чу занга чунон дид шуд чораи ҷӯй

چو زنگه چنان دید شد چاره جوی

Ба лшкргаҳ хештан дод рӯй

به لشکرگه خویشتن داد روی

Ҷаҳондори афросйоби далер

جهاندار افراسیاب دلیر

Ҳамеи тохти пӯён ба кирдори шер

همی تاخت پویان به کردار شیر

Вази он рӯй занга бар шаҳ расед

وز آن روی زنگه بر شه رسید

Чу Кайхусрав ӯро бидон гӯна дид

چو کیخسرو او را بدان گونه دید

Ба рухсораи зард ва ба тани нотавон

به رخساره زرد و به تن ناتوان

Даридаи салби хӯн ба зин бар равон

دریده سلب خون به زین بر روان

Ба занга чунин гуфт бар гӯии рост

به زنگه چنین گفت بر گوی راست

Чаҳ афтоду пайкори ту аз чаҳ хост

چه افتاد و پیکار تو از چه خاست

Бадв гуфт занга ки эй шаҳриёр

بدو گفت زنگه که ای شهریار

Тилоияи ббрдми савории ҳазор

طلایه ببردم سواری هزار

Бирафтем чун рӯй шаби тираи гашт

برفتیم چون روی شب تیره گشت

Хурӯш сипоҳ омад аз паҳни дашт

خروش سپاه آمد از پهن دشت

Чу дидам чунон пеш лашкар шудам

چو دیدم چنان پیش لشکر شدم

Бидон кори банди камар бар задам

بدان کار بند کمر بر زدم

Бадишон чунин гуфтам эй саракашон

بدیشان چنین گفتم ای سرکشان

Куҷо рафт хоҳед зоидркшон . . .

کجا رفت خواهید زایدرکشان...

Чу бишунид хусрави Рахши гашти зард

چو بشنید خسرو رخش گشت زرد

Ҷаҳондор аз дарди дил ёд кард

جهاندار از درد دل یاد کرد

Ҳаме гуфт к-эии довари додгар

همی گفت کای داور دادگر

Ту доне ки бар дод бастами камар

تو دانی که بر داد بستم کمر

Ба ҳар хӯн ки резанд зи эрониён

به هر خون که ریزند ز ایرانیان

Бипечанд ба фарҷоми туронён

بپیچند به فرجام تورانیان

Вази он пас чу бархест бонги хурӯс

وز آن پس چو برخاست بانگ خروس

Ҷаҳондори шидаи фурӯи кӯфти кӯс

جهاندار شیده فرو کوفت کوس

Сутури ҳазимат ба зини дркшид

ستور هزیمت به زین درکشید

зи номи оварони лашкарии баргузед

ز نام آوران لشکری برگزید

Саропардау хайма бар ҷо бимонад

سراپرده و خیمه بر جا بماند

Ба лашкари ҳамаи сози раҳи брФшонд

به لشکر همه ساز ره برفشاند

Ба бероҳу раҳи номвари дркшид

به بی راه و ره نامور درکشید

Ту гуфтӣ ба гетии кас ӯро надид

تو گفتی به گیتی کس او را ندید

Ҳамеи тохти бора чу боди дмон

همی تاخت باره چو باد دمان

Чу барзади сар аз ки сипедаи дмон

چو برزد سر از که سپیده دمان

Бурун омад аз парда рӯз шед

برون آمد از پرده روز شید

Ҷаҳон кард монанди сими сипед

جهان کرد مانند سیم سپید

Табираи баромади зи пардаи сарой

تبیره برآمد ز پرده سرای

Хурӯшидани буқ бо кара ноӣ

خروشیدن بوق با کره نای

зи туронён бар наомад нафас

ز تورانیان بر نیامد نفس

Фиристод ҳам дар замони шоҳи кас

فرستاد هم در زمان شاه کس

Аз он номдорони якеро надид

از آن نامداران یکی را ندید

На зи он нимаи овоӣ мардум шунид

نه ز آن نیمه آوای مردم شنید

Дмон мужда оварад зии шаҳриёр

دمان مژده آورد زی شهریار

Ки осӯда шуд шоҳ аз корзор

که آسوده شد شاه از کارزار

Гурезон шуд аз шоҳ , афросйоб

گریزان شد از شاه،افراسیاب

Ҳамоно гузаштаи сет аз он сӯии об

همانا گذشته ست از آن سوی آب

Ба лашкар чунин гуфт шоҳи замин

به لشکر چنین گفت شاه زمین

Набояд ки гиранд бар раҳи камӣн

نباید که گیرند بر ره کمین

Ки он пери сари ҷодӯии бдкнш

که آن پیر سر جادوی بدکنش

Ки ҳар дам дигар гӯнаи оради маниш

که هر دم دگر گونه آرد منش

( саворон бирафтанд ) ҳар сӯи давон

(سواران برفتند)هر سو دوان

Ҳамон паҳлавонони рӯйин танон

همان پهلوانان رویین تنان

Бирафтанд то марзи турони замин

برفتند تا مرز توران زمین

Ҳаме огаҳӣ ёфтандаш зи чин

همی آگهی یافتندش ز چین

( ба Эрон надиданд аз эшон ) нишон

(به ایران ندیدند از ایشان) نشان

Чунин гуфт хусрав ба гардани кашон

چنین گفت خسرو به گردن کشان

Ки душмани гурезони зи куштан ба аст

که دشمن گریزان ز کشتن به است

Агар чаҳ ба ҳар ҳафт кишвар ма аст

اگر چه به هر هفت کشور مه است

( саропардау чорпоӣу сутур )

(سراپرده و چارپای و ستور)

Басии беҳтар аз душмани рӯзи кӯр

بسی بهتر از دشمن روز کور

Ба Эрон хиромем з эдар кунун

به ایران خرامیم ز ایدر کنون

Ки бахти накӯи гаштмони раҳнамӯн

که بخت نکو گشتمان رهنمون

( бисозем аз баҳри Бурзуии кор )

(بسازیم از بهر برزوی کار)

Чунон чун буд дар хури номдор

چنان چون بود در خور نامدار

Чу бишунид дастони зи хусрави чунин

چو بشنید دستان ز خسرو چنین

Бабўсед пешаши сипаҳбади замин

ببوسید پیشش سپهبد زمین

( ба хусрав чунин гуфт к-эии шаҳриёр )

(به خسرو چنین گفت کای شهریار)

Ба дёни додари парвардгор

به دیان دادار پروردگار

Ки аз орзӯ барнатобӣ серум

که از آرزو برنتابی سرم

Казин ком аз меҳр ва ма бигузарам

کزین کام از مهر و مه بگذرم

( аз эдар ба айвони бандаи хиром )

(از ایدر به ایوان بنده خرام)

Ба ҷони сипаҳдори фархундаи сом

به جان سپهدار فرخنده سام

Ббошими як моҳи пирӯзу шод

بباشیم یک ماه پیروز و شاد

Ба дидори Кайхусрави поки зод

به دیدار کیخسرو پاک زاد

( чу бишунид Кайхусрави номҷўӣ )

(چو بشنید کیخسرو نامجوی)

зи фармон ӯ барнатобид рӯй

ز فرمان او برنتابید روی

Бирафтанд шодон ба айвони зол

برفتند شادان به ایوان زال

Худу паҳлавонон бо фару ёл

خود و پهلوانان با فر و یال

( ба ҳар ҷой айвон биёростанд )

(به هر جای ایوان بیاراستند)

намева равад ва ромишгарон хостанд

می و رود و رامشگران خواستند

Ба ҳар ҷой май хора анбӯҳ шуд

به هر جای می خواره انبوه شد

зи шодии дили андар бар астўаҳ шуд

ز شادی دل اندر بر استوه شد

( ба дебо биёроста бом ва дар )

(به دیبا بیاراسته بام و در)

Ҳамеи рехт дар пои хусрави гуҳар

همی ریخت در پای خسرو گهر

Ба зоўли ҳамаи шодмони марду зан

به زاول همه شادمان مرد و زن

Нишонда ба ҳар ҷойгаҳ равад зан

نشانده به هر جایگه رود زن

Ба айвони дастони ҷаҳони ҷӯии шоҳ

به ایوان دستان جهان جوی شاه

Чу хуршеди тобони ситораи сипоҳ

چو خورشید تابان ستاره سپاه

Ҷаҳони паҳлавони рустами золи зар

جهان پهلوان رستم زال زر

Ба гардуни гардони баровардаи сар

به گردون گردان برآورده سر

Фаромарзу Бурзуи ситода ба пой

فرامرز و برزو ستاده به پای

Бар тахти хусрав ба пардаи саро

بر تخت خسرو به پرده سرا

Чу хусрав ба Бурзу нигаҳ кард гуфт

چو خسرو به برزو نگه کرد گفت

Ба мардӣ набошад ба гейтяти ҷуфт

به مردی نباشد به گیتیت جفت

Вази он пас чунин гуфт бо паҳлавон

وز آن پس چنین گفت با پهلوان

Ки эй номвари гирди равшани равон

که ای نامور گرد روشن روان

Биё то кунун соз Бурзу кунем

بیا تا کنون ساز برزو کنیم

Ба Эрони варои паҳлавон нав кунем

به ایران ورا پهلوان نو کنیم

Чу бишунид рустам бабўсед тахт

چو بشنید رستم ببوسید تخت

Бадв гуфт к-эии шоҳи шӯридаи бахт

بدو گفت کای شاه شوریده بخت

Ҷаҳони ҷӯии Бурзуи туро банда аст

جهان جوی برزو تو را بنده است

Ба фармону роят сарафканда аст

به فرمان و رایت سرافکنده است

Ба кини сёўхши бастаи миён

به کین سیاوخش بسته میان

Бакӯшад ба турон чу шери жён

بکوشد به توران چو شیر ژیان

Ту шоҳӣ ва ӯ паҳлавон нав аст

تو شاهی و او پهلوان نو است

Чу ман банда ӣ шоҳ Кайхусрав аст

چو من بنده ی شاه کیخسرو است

Марои барфи перӣ ба сар бар нишаст

مرا برف پیری به سر بر نشست

Наёрам ба кӣнаи ҳамеи охати даст

نیارم به کینه همی آخت دست

Марои сол аз чори сад бргзшт

مرا سال از چار صد برگذشت

Ба сар бар басии чархи гардони бгшт

به سر بر بسی چرخ گردان بگشت

Кунун рӯз Бурзуасту пайкору ҷанг

کنون روز برزوست و پیکار و جنگ

Ба ҳар ҷойгаҳ бар бёзидаҳи чанг

به هر جایگه بر بیازیده چنگ

Чу бишунид хусрави азу шод шуд

چو بشنید خسرو ازو شاد شد

Ту гуфтӣ ҳамеи сарв озод шуд

تو گفتی همی سرو آزاد شد

Бифармуд то ёрау тоҷи зар

بفرمود تا یاره و تاج زر

Ғуломони рӯмӣ ба заррини камар

غلامان رومی به زرین کمر

Даҳ асби гарони мояи заррини стом

ده اسب گران مایه زرین ستام

зи ёқӯту пирӯзаи рахшони ду ҷом

ز یاقوت و پیروزه رخشان دو جام

Ду сад таҳтаи ҷомаи зи дебои чин

دو صد تخته جامه ز دیبای چین

Басии ҷавшану трг аз баҳри кин

بسی جوشن و ترگ از بهر کین

Дирафшӣ ки бади пайкар ӯ уқоб

درفشی که بد پیکر او عقاب

Ки буд аз нахусти он афросйоб

که بود از نخست آن افراسیاب

зи мардони шамшери зани даҳ ҳазор

ز مردان شمشیر زن ده هزار

Ҳамаи номдорони ханҷари гузор

همه نامداران خنجر گزار

Супурдаш ба Бурзуии шоҳи ҷаҳон

سپردش به برزوی شاه جهان

Ба наздики фарзонагону маон

به نزدیک فرزانگان و مهان

Нбштнди маншури ғӯр ва ҳарӣ

نبشتند منشور غور و هری

Ба Бурзуи супурди он зи баҳри чрӣ

به برزو سپرد آن ز بهر چری

Бадв гуфт кин кишвари ободи дор

بدو گفت کاین کشور آباد دار

Кишоварзи пайваста бо дод дор

کشاورز پیوسته با داد دار

Бар он марзи хуррам ҳаме бош шод

بر آن مرز خرم همی باش شاد

Набояд ки пайчии саратро з дод

نباید که پیچی سرت را ز داد

Ҳаме бош обод бо дӯстон

همی باش آباد با دوستان

Фаромарз дар марзи Ҳиндӯстон

فرامرز در مرز هندوستان

Чу бишунид Бурзуи замин бӯса дод

چو بشنید برزو زمین بوسه داد

Басӣ офарин кард бар шоҳи ёд

بسی آفرین کرد بر شاه یاد

Фаромарзу Бурзуу рустами забон

فرامرز و برزو و رستم زبان

Кушоданд бар шаҳриёри ҷаҳон

گشادند بر شهریار جهان

Ниёйиши кунон ҳар яке офарин

نیایش کنان هر یکی آفرین

Гирифтанд бар шаҳриёри замин

گرفتند بر شهریار زمین

Чу хусрави яке моҳ дар систон

چو خسرو یکی ماه در سیستان

( ба шодии ҳаме буд ҳам достон )

(به شادی همی بود هم داستان )

Сари моҳи ҳангоми бонги хурӯс

سر ماه هنگام بانگ خروس

Бибастанд бар кӯҳаи пели кӯс

ببستند بر کوهه پیل کوس

Ду манзили сипаҳбади ҷаҳони паҳлавон

دو منزل سپهبد جهان پهلوان

( ҳаме рафт бо шоҳи равшани равон )

(همی رفت با شاه روشن روان)

Ҷаҳондори дастону Бурзу ба ҳам

جهاندار دستان و برزو به هم

Бирафтанд бо шаҳ чу шери дижам

برفتند با شه چو شیر دژم

Ҷаҳондори рустами ҳам онҷо бимонад

جهاندار رستم هم آنجا بماند

( худу номдорони з зоўл баранд )

(خود و نامداران ز زاول براند)

Ба поёни расонидами ин достон

به پایان رسانیدم این داستان

Аз он номвар бар маниши расатон

از آن نامور بر منش راستان

Чу аз разм Бурзу бипардохтам

چو از رزم برزو بپرداختم

зи Гӯдарзу перони сухани сохтам

ز گودرز و پیران سخن ساختم