Чу рустам чунин гуфт Бурзуии шер

چو رستم چنین گفت برزوی شیر

Биёмад ба наздики шоҳи далер

بیامد به نزدیک شاه دلیر

Ба як дасти ханҷар ба як дасти хок

به یک دست خنجر به یک دست خاک

Зада ҷомаи разм бар таниши чок

زده جامه رزم بر تنش چاک

Чунин гуфт Бурзуӣ бо шаҳриёр

چنین گفت برزوی با شهریار

Ки эй аз каёни ҷаҳони ёдгор

که ای از کیان جهان یادگار

Ба дёни додару чархи баланд

به دیان دادار و چرخ بلند

Ба ҷону сари шоҳу теғу каманд

به جان و سر شاه و تیغ و کمند

Ки дастур бошад марои шаҳриёр

که دستور باشد مرا شهریار

Ки то як сухан зу кунам хостор

که تا یک سخن زو کنم خواستار

Чу посух биёбам зи шоҳи ҷаҳон

چو پاسخ بیابم ز شاه جهان

Сарафрози гирдами миёни маон

سرافراز گردم میان مهان

Бадв гуфт хусрави казин орзӯӣ

بدو گفت خسرو کزین آرزوی

Нтобам ба додари доранда рӯй

نتابم به دادار دارنده روی

зи гуфтори хусрави дилаши шоди гашт

ز گفتار خسرو دلش شاد گشت

зи андешау дарди озоди гашт

ز اندیشه و درد آزاد گشت

Ба хусрав чунин гуфт к-эии номвар

به خسرو چنین گفت کای نامور

Ту доне ки то ман бибастам камар

تو دانی که تا من ببستم کمر

Ба ҷузи гурзу шамшеру мардони кин

به جز گرز و شمشیر و مردان کین

Надидам дигар ҳеҷ аз Эрони замин

ندیدم دگر هیچ از ایران زمین

зи ҳангоми афросйоби далер

ز هنگام افراسیاب دلیر

Ки аз ман ҳамеи ҷусти пайкори шер

که از من همی جست پیکار شیر

Дигар банду зиндону торики чоҳ

دگر بند و زندان و تاریک چاه

Ҳама нек донад ҷаҳондори шоҳ

همه نیک داند جهاندار شاه

Ниёкони ман рустаму золи зар

نیاکان من رستم و زال زر

Басӣ ёфтанд аз каёни тоҷи зар

بسی یافتند از کیان تاج زر

Чаҳ дар рӯзи разм ва чаҳ даргоҳи ном

چه در روز رزم و چه درگاه نام

зи шоҳони басии ёФтстнди ком

ز شاهان بسی یافتستند کام

Марои бахти тира ба Эрони замин

مرا بخت تیره به ایران زمین

Намӯда сети пайкору ойини кин

نموده ست پیکار و آیین کین

Ҳамон кун ту бо ман бар ин ҷой дод

همان کن تو با من بر این جای داد

Ки бо рустами номвари киқбод

که با رستم نامور کیقباد

Ки ҷанги нахустин ба пеши сипоҳ

که جنگ نخستین به پیش سپاه

Ҷаҳони паҳливонӣ бадв дод шоҳ

جهان پهلوانی بدو داد شاه

Ҳамон марзи ғзнӣу коблстон

همان مرز غزنی و کابلستان

Ҳамон днбру моиу Зобулстон

همان دنبر و مای و زابلستان

Ту шоҳи нави ойинӣ ва ман раҳе

تو شاه نو آیینی و من رهی

Ту он кун ки зебади зи шоҳаншаҳӣ

تو آن کن که زیبد ز شاهنشهی

Чу бишунид хусрави збрзўи сухан

چو بشنید خسرو زبرزو سخن

Дигаргунаи андешаи афканди бен

دگرگونه اندیشه افکند بن

Бадв гуфт к-эии номвари паҳлавон

بدو گفت کای نامور پهلوان

Туро орзӯ чист андари ҷаҳон

تو را آرزو چیست اندر جهان

Бидон то барорам ҳамаи коми ту

بدان تا برآرم همه کام تو

Ба гардун барорам ҳамаи номи ту

به گردون برآرم همه نام تو

Туро назд ман бештари дастгоҳ

تو را نزد من بیشتر دستگاه

Ки мари паҳлавонро ба наздики шоҳ

که مر پهلوان را به نزدیک شاه

Чу хусрав чунин гуфт Бурзуии шер

چو خسرو چنین گفت برزوی شیر

Бадв гуфт к-эии шаҳриёри далер

بدو گفت کای شهریار دلیر

Агар шоҳ бо банда паймон кунад

اگر شاه با بنده پیمان کند

Ба паймони дили банда хандон кунад

به پیمان دل بنده خندان کند

Бихоҳам зи шоҳи ҷаҳони орзӯӣ

بخواهم ز شاه جهان آرزوی

Ки донам з паймон нтобӣ ту рӯй

که دانم ز پیمان نتابی تو روی

Ба паймон бадв дод он гоҳи даст

به پیمان بدو داد آن گاه دست

Ба наздики гардони хусрави параст

به نزدیک گردان خسرو پرست

Ки сарро напечам зи паймони ту

که سر را نپیچم ز پیمان تو

Напечад касе сари зи фармони ту

نپیچد کسی سر ز فرمان تو

Бадв гуфт Бурзуии к-эии шаҳриёр

بدو گفت برزوی کای شهریار

Ба ман бахши имрӯзи ин корзор

به من بخش امروز این کارزار

Диламро зи пайкору кини брмтоб

دلم را ز پیکار و کین برمتاب

Бимон то шавам назд афросйоб

بمان تا شوم نزد افراسیاب

Намоям ба гардони турони ҳунар

نمایم به گردان توران هنر

Барорам ба хуршеди тобандаи сар

برآرم به خورشید تابنده سر

Вагар куштаи гирдами барин дашти ҷанг

وگر کشته گردم برین دشت جنگ

Ба дасти ҷаҳондори пӯри пашанг

به دست جهاندار پور پشنگ

Маро дар замонаи ҳамин номи бас

مرا در زمانه همین نام بس

Нахоҳам ҷузи ин худ зи фарёди рас

نخواهم جز این خود ز فریاد رس

Ки гӯйанд Кайхусрави додгар

که گویند کیخسرو دادگر

Мар ӯро з гардун баровард сар

مر او را ز گردون برآورد سر

Чу бишунид хусрав форуманд сахт

چو بشنید خسرو فروماند سخت

з паймон нтобед пирӯзи бахт

ز پیمان نتابید پیروز بخت

Ба дастон чунин гуфт к-эии паҳлавон

به دستان چنین گفت کای پهلوان

Фиреб аз ту омӯхта сети ин ҷавон

فریب از تو آموخته ست این جوان

зи тухми туу пӯри Суҳроби род

ز تخم تو و پور سهراب راد

Ки чун ӯ ба мардии з модар назод

که چون او به مردی ز مادر نزاد

Ба фармони коўс бар дашти кин

به فرمان کاوس بر دشت کین

Нтобидмии сари зи ойину дайн

نتابیدمی سر ز آیین و دین

Ба гуфтори ширин чунонам бибаст

به گفتار شیرین چنانم ببست

Ки паймон ӯро наёрам шикаст

که پیمان او را نیارم شکست

Марои ин замони гашт бар дили дуруст

مرا این زمان گشت بر دل درست

Ки ин номвари гирд аз тухм туаст

که این نامور گرد از تخم توست

Гумонами чунон буд кин номвар

گمانم چنان بود کاین نامور

Задонаш надорад ҳамеи пойу пар

زدانش ندارد همی پای و پر

Ба чораи зи перони виса ма аст

به چاره ز پیران ویسه مه است

Ба дониши зи донандаи дастон ба аст

به دانش ز داننده دستان به است

Нишоед зи паймон кунун бозгашт

نشاید ز پیمان کنون بازگشت

Ки паймони чунин буд дар паҳни дашт

که پیمان چنین بود در پهن دشت

Бабўсед Бурзуӣ рӯй замин

ببوسید برزوی روی زمین

Ҳамон рустаму номдорони кин

همان رستم و نامداران کین

Ба Бурзу чунин гуфт пас шаҳриёр

به برزو چنین گفت پس شهریار

Миёнро бабанд аз паии корзор

میان را ببند از پی کارزار

Ба ҷанги сипаҳдор ҳушёр бош

به جنگ سپهدار هشیار باش

Саратро зи душмани нигаҳ дор бош

سرت را ز دشمن نگه دار باش

Ки дар ҷанг шераст пӯри пашанг

که در جنگ شیر است پور پشنگ

Дил шер дорад , ду чанги паланг

دل شیر دارد،دو چنگ پلنگ

Ба майдон ба мардӣу кӣна дигар

به میدان به مردی و کینه دگر

Чуну кас набандад ба гетии камар

چنو کس نبندد به گیتی کمر

Сипаҳдори дастону Бурзуии шер

سپهدار دستان و برزوی شیر

Фиребурзи коўси гирди далер

فریبرز کاوس گرد دلیر

Бирав бар ҳамеи офарини хонданд

برو بر همی آفرین خواندند

Варои шаҳриёри замини хонданд

ورا شهریار زمین خواندند

Вази он пас чунин гуфт Бурзуии шер

وز آن پس چنین گفت برزوی شیر

Ба хусрав ки эй номдори далер

به خسرو که ای نامدار دلیر

Ба бахти ту акнӯн ба майдони кин

به بخت تو اکنون به میدان کین

Кунам дашт монанди дарёии чин

کنم دشت مانند دریای چین

Ба пайкон бапушам рухи офтоб

به پیکان بپوشم رخ آفتاب

Кунам рӯз , тира бар афросйоб

کنم روز،تیره بر افراسیاب

Ба кини Сиёвуш ба майдони ҷанг

به کین سیاوش به میدان جنگ

Кунам сурх аз хӯни пӯри пашанг

کنم سرخ از خون پور پشنگ

Бибинад ба майдони марои шаҳриёр

ببیند به میدان مرا شهریار

Ки бо душманаш чун кунам корзор

که با دشمنش چون کنم کارزار

Бигуфт ин ва омад чу боди дмон

بگفت این و آمد چو باد دمان

Ба пеши саропардаи паҳлавон

به پیش سراپرده پهلوان

Бапушед ҷавшан ба кирдори бод

بپوشید جوشن به کردار باد

Яке трги чинӣ ба сар бар ниҳод

یکی ترگ چینی به سر بر نهاد

Ба асб андар омад чу ошуфтаи шер

به اسب اندر آمد چو آشفته شیر

Ҳамеи тохт бар сони бабри далер

همی تاخت بر سان ببر دلیر

Камандӣ ба фитроку гурзӣ ба даст

کمندی به فتراک و گرزی به دست

з шодӣ набӯдаш ба зин бар нишаст

ز شادی نبودش به زین بر نشست

Хурушону ҷӯшон чу дарёии об

خروشان و جوشان چو دریای آب

Биёмад ба наздики афросйоб

بیامد به نزدیک افراسیاب

Бадв гуфт к-эии тарки шӯридаи бахт

بدو گفت کای ترک شوریده بخت

Ки гиряд ҳаме бар ту бар тоҷу тахт

که گرید همی بر تو بر تاج و تخت

Ба найрангу дастон ба ҷанг омадӣ

به نیرنگ و دستان به جنگ آمدی

Ба кирдор бар дӯда нанг омадӣ

به کردار بر دوده ننگ آمدی

Чу афросйобаш ба ҳомӯн бидид

چو افراسیابش به هامون بدید

зи кӣнаи сиришкаш ба рух бар чакид

ز کینه سرشکش به رخ بر چکید

Ба Бурзу чунин гуфт к-эии диўзод

به برزو چنین گفت کای دیوزاد

Надории ту номи падарро ба ёд

نداری تو نام پدر را به یاد

Кунун разм ҷӯӣ баровардгоҳ

کنون رزم جویی برآوردگاه

Туро шарм ноед зи шоҳу сипоҳ

تو را شرم ناید ز شاه و سپاه

Куҷо рафт хусрав ки номад ба ҷанг

کجا رفت خسرو که نامد به جنگ

Битарсед гӯйии зи ҷанги паланг

بترسید گویی ز جنگ پلنگ

Надорад ҳамоно ба дили ҳеҷ кин

ندارد همانا به دل هیچ کین

Варо аз чаҳ хонандаи шоҳи замин

ورا از چه خواننده شاه زمین

Яке гӯи тан хеш кун озмӯн

یکی گو تن خویش کن آزمون

Ки мардӣ ӯро шавад раҳнамӯн

که مردی او را شود رهنمون

Ду кишвари бросоид аз дарду кин

دو کشور برآساید از درد و کین

Якеро шавад тоҷу тахту нигин

یکی را شود تاج و تخت و نگین

Ту ое ва ба ҷангу сипаҳбад ба тахт

تو آیی و به جنگ و سپهبد به تخت

Натарсад зи додар , шӯридаи бахт

نترسد ز دادار،شوریده بخت

Маро нанг бошад зи пайкори ту

مرا ننگ باشد ز پیکار تو

Чаҳ ҷӯям ба майдони зкрдори ту

چه جویم به میدان زکردار تو

Ту баргард то хусрав ояд ба разм

تو برگرد تا خسرو آید به رزم

Наҷӯянд шоҳони ҳамаи ҷои базм

نجویند شاهان همه جای بزم

Чу хусрав кунад ҷангро орзӯӣ

چو خسرو کند جنگ را آرزوی

Намонад ба гетии бади андеши ӯй

نماند به گیتی بد اندیش اوی

Чу ҷӯяд ҳамаи нору шодӣу ком

چو جوید همه نار و شادی و کام

Наёбад ба майдони даруни ҳеҷ ном

نیابد به میدان درون هیچ نام

Ту низ аз ҷаҳони довари додгар

تو نیز از جهان داور دادگر

Натарсӣ ки бандӣ ба размами камар

نترسی که بندی به رزمم کمر

зи шнгон ҳамоно надорӣ ба ёд

ز شنگان همانا نداری به یاد

Ки будӣ бар он марз бе арзи шод

که بودی بر آن مرز بی ارز شاد

Набӯдат зи турон ба дили ҳеҷ дард

نبودت ز توران به دل هیچ درد

Баровардаи зини сон ба хуршеди гирд

برآورده زین سان به خورشید گرد

Кунун разми ҷӯии зи пӯри пашанг

کنون رزم جویی ز پور پشنگ

Ба майдони бёзидаҳ чун шери чанг

به میدان بیازیده چون شیر چنگ

Чаҳ донад касе рози гардони сипеҳр

چه داند کسی راز گردان سپهر

Чаҳ гӯям зи тобидани моҳу меҳр

چه گویم ز تابیدن ماه و مهر

Ббошди ҳама бӯданӣ бе гумон

بباشد همه بودنی بی گمان

Ба нек ва ба бади ҳам сроиди замон

به نیک و به بد هم سرآید زمان

Чу бишунид Бурзуии Суҳроби ин

چو بشنید برزوی سهراب این

Ба абрӯ дар оварад аз хашми чин

به ابرو در آورد از خشم چین

Бадв гуфт к-эии хусрави бади маниш

بدو گفت کای خسرو بد منش

Ки аз чархи ёбии ҳамеи сарзаниш

که از چرخ یابی همی سرزنش

Брондиш аз подшоҳии хеш

براندیش از پادشاهی خویش

Ба Эрон чаҳ кардӣ худ аз кам ва беш

به ایران چه کردی خود از کم و بیش

Баҳона чаҳ ҷӯӣ ба майдони ҷанг

بهانه چه جویی به میدان جنگ

Чу рӯбаҳи гурезони зи пеши паланг

چو روبه گریزان ز پیش پلنگ

Нае аз сёўхши коўс ба

نه ای از سیاوخش کاوس به

Ки чун ӯ набошад сарафрози ма

که چون او نباشد سرافراز مه

Ба фари каён ва ба мардӣу ҷанг

به فر کیان و به مردی و جنگ

Басӣ буд беҳтари зи пӯри пашанг

بسی بود بهتر ز پور پشنگ

Сиёвуш ба дасти гарав кушта шуд

سیاوش به دست گرو کشته شد

Ҷаҳонӣ ба хӯни вай оғишта шуд

جهانی به خون وی آغشته شد

згар сиўз шавам ман беҳтарам

ز گر سیوز شوم من بهترم

Гаравии зираро ба кас нашмурам

گروی زره را به کس نشمرم

Гирифтам ки ҳастӣ сёўхши рад

گرفتم که هستی سیاوخش رد

Дмўр ва гаравем ман эй шӯхи бад

دمور و گرویم من ای شوخ بد

Ба мардӣ чугар сиўз шавам рӯй

به مردی چو گر سیوز شوم روی

Баровард хоҳам ду сад ҷанги ҷӯй

برآورد خواهم دو صد جنگ جوی

Ба кини сёўхш бар дашти ҷанг

به کین سیاوخش بر دشت جنگ

Бабрами саратро кунун бе диранг

ببرم سرت را کنون بی درنگ

Бад-ӣни чора аз ман наёбӣ раҳо

بدین چاره از من نیابی رها

Агар гардӣ аз ҷодӯии аждаҳо

اگر گردی از جادوی اژدها

Маро гуфт дастони соми савор

مرا گفت دستان سام سوار

зи найранги ту дар бар шаҳриёр

ز نیرنگ تو در بر شهریار

Ки ӯро ба майдони мардони ҷанг

که او را به میدان مردان جنگ

Ба чора бибозед ба ҳар ҷои чанг

به چاره ببازید به هر جای چنگ

Бигуфт ину бардошти гурзи гарон

بگفت این و برداشت گرز گران

Ҳамеи тохт чун деви Мозандарон

همی تاخت چون دیو مازندران

Чу афросйоби он чунонаш бидид

چو افراسیاب آن چنانش بدید

Хурӯшӣ чу шер жён баркашид

خروشی چو شیر ژیان برکشید

Бадв гуфт чун пел мастӣ кунад

بدو گفت چون پیل مستی کند

Набарди марои пеш дастӣ кунад

نبرد مرا پیش دستی کند

Набошӣ ба як захми ман пойдор

نباشی به یک زخم من پایدار

Ба майдон чу ту мард хоҳам ҳазор

به میدان چو تو مرد خواهم هزار

Сари таркиши тирро бар кушод

سر ترکش تیر را بر گشاد

Яке чӯбаи бардошт бар сони бод

یکی چوبه برداشت بر سان باد

Бузад бар камаргоҳи Бурзуии шер

بزد بر کمرگاه برزوی شیر

Чунон чун буд захми марди далер

چنان چون بود زخم مرد دلیر

Ҳамаи ҷавшанашро ба ҳам брдрид

همه جوشنش را به هم بردرید

Сари захми пайкон ба паҳлу расед

سر زخم پیکان به پهلو رسید

Шаҳаншоҳи таркони гӯи сарфароз

شهنشاه ترکان گو سرفراز

Ҳаме кард баргард ӯ трктоз

همی کرد برگرد او ترکتاز

зи андом ӯ хӯн давидан гирифт

ز اندام او خون دویدن گرفت

Дилаш дар бар аз ғам тпидн гирифт

دلش در بر از غم طپیدن گرفت

Ҳамеи тохт бар гардиши афросйоб

همی تاخت بر گردش افراسیاب

Бар он дашти тира ба кирдори об

بر آن دشت تیره به کردار آب

Ба абрӯ дар оварад аз кӣнаи чин

به ابرو در آورد از کینه چین

Чунин гуфт бо дили сипаҳад ба кин

چنین گفت با دل سپهد به کین

Набояд ки бо ин гӯи номи ҷӯй

نباید که با این گو نام جوی

Ба майдони кӣна дар ореи ту рӯй

به میدان کینه در آری تو روی

Ба чораи магар хаста гардад ба тир

به چاره مگر خسته گردد به تیر

Ба ногоҳ гардад ба бандами асир

به ناگاه گردد به بندم اسیر

Казин сон ки ӯ ҷанг ҷӯяд ҳаме

کزین سان که او جنگ جوید همی

Ба кӣнаи дарун даст шавед ҳаме

به کینه درون دست شوید همی

Набояд ки бо ӯ баробар шавам

نباید که با او برابر شوم

Ки андари замон бесар ва тан шавам

که اندر زمان بی سر و تن شوم

Ба гардиши ҳамеи тохт чун пели маст

به گردش همی تاخت چون پیل مست

Сипаҳдори таркони баровардаи даст

سپهدار ترکان برآورده دست

Чу аз тир ӯ хаста шуд паҳлавон

چو از تیر او خسته شد پهلوان

Ҷаҳондор шуд шоду равшани равон

جهاندار شد شاد و روشن روان

Вазони пас чунин гуфт Бурзуии шер

وزان پس چنین گفت برزوی شیر

Ки чун ӯ набошад набарда далер

که چون او نباشد نبرده دلیر

Агар зиндаи гаштии ҷаҳондори сом

اگر زنده گشتی جهاندار سام

Ба майдони ин марди гаштяши ном

به میدان این مرد گشتیش نام

Замона наёрад ҳамоно дигар

زمانه نیارد همانا دگر

Ба мардии зи шоҳони чунин номвар

به مردی ز شاهان چنین نامور

Бигуфт ин ва аз ҷой бар кард асб

بگفت این و از جای بر کرد اسب

Ҳамеи тохт бар сони озари гшсб

همی تاخت بر سان آذر گشسب

Ба гардан баровард гурзи гарон

به گردن برآورد گرز گران

Биндохт аз кӣнаи бадгумон

بینداخت از کینه بدگمان

Сари таркиши тирро бар кушод

سر ترکش تیر را بر گشاد

Ҳамеи тохт то назд ӯ ҳамчуи бод

همی تاخت تا نزد او همچو باد

зи кӣна бар ӯ тир борон гирифт

ز کینه بر او تیر باران گرفت

Камӣну камон саворон гирифт

کمین و کمان سواران گرفت

Дар оварда ҳар ду сипарро ба рӯй

در آورده هر دو سپر را به روی

Ҳамон шаҳриёр ва ҳамон номҷўӣ

همان شهریار و همان نامجوی

зи гирди саворони ҷаҳон тира шуд

ز گرد سواران جهان تیره شد

Ба гирди андаруни дидаи шан хира шуд

به گرد اندرون دیده شان خیره شد

зи баси гирд каз рзмгаҳ бар дамид

ز بس گرد کز رزمگه بر دمید

Ба гирди андарун мард шуд нопадид

به گرد اندرون مرد شد ناپدید

Ба рӯзи андарун равшаноӣ намонад

به روز اندرون روشنایی نماند

Ту гуфтӣ сипеҳр аз равиши бозмонд

تو گفتی سپهر از روش بازماند

зи пайкори эшон ниҳони гашти меҳр

ز پیکار ایشان نهان گشت مهر

Ситора ба гардун бапушед чеҳр

ستاره به گردون بپوشید چهر

Дили ҷанги ҷӯён шудаи пари зи хӯн

دل جنگ جویان شده پر ز خون

Нбдшон ба некӣ касе раҳнамӯн

نبدشان به نیکی کسی رهنمون

Гусастаи ҳамаи банд бар гстўон

گسسته همه بندِ برگستوان

Чикони хӯни з ҳар ду сипаҳбади давон

چکان خون ز هر دو سپهبد دوان

зи баси захм пайкон бахаст асбу мард

ز بس زخم پیکان بخست اسب و مرد

Дил ҳар давони шани зи кӣна ба дард

دل هر دوان شان ز کینه به درد

зи хӯни саворони ҳамаи хоку санг

ز خون سواران همه خاک و سنگ

Баровард гашта чу пушти паланг

برآورد گشته چو پشت پلنگ

Ба таркиши даруни ҳеҷ тирӣ намонад

به ترکش درون هیچ تیری نماند

Ки рози дил ҳар давонро нахонд

که راز دل هر دوان را نخواند

Чу таркиш тиҳӣ шуд камонро зи кин

چو ترکش تهی شد کمان را ز کین

Биндохтнд ҳар давон бар замин

بینداختند هر دوان بر زمین

Форуманд бозуӣ ҳар ду зи кор

فروماند بازوی هر دو ز کار

Ҳамон навҷавон ва ҳамон шаҳриёр

همان نوجوان و همان شهریار

зи пайкони ҳамон ҷавшан ва худ чок

ز پیکان همان جوشن و خود چاک

Равони пари зи дарду даҳони пари зи хок

روان پر ز درد و دهان پر ز خاک

Ҷаҳондори дастону рустам ба ҳам

جهاندار دستان و رستم به هم

Чу диданди пайкори шери дижам

چو دیدند پیکار شیر دژم

Ҳаме хонд ҳар як бар ӯ офарин

همی خواند هر یک بر او آفرین

Ки ободи бодо ба Бурзуи замин !

که آباد بادا به برزو زمین!

Чу Кайхусрави он разм эшон бидид

چو کیخسرو آن رزم ایشان بدید

зи кӣнаи хурӯшии з дил баркашид

ز کینه خروشی ز دل برکشید

Бинолед дар пеши дёни пок

بنالید در پیش دیان پاک

Аз он хираи сари мард бар рӯй хок

از آن خیره سر مرد بر روی خاک

Ту доне ки он марди бидодгар

تو دانی که آن مرد بیدادگر

зи баҳри фузӯнии сети бастаи камар

ز بهر فزونی ست بسته کمر

Ба дод ҷаҳондор хурсанд нест

به داد جهاندار خرسند نیست

Дилашро зкин аз дар панд нест

دلش را زکین از در پند نیست

зи баҳри фузӯнӣ ва аз ранҷи оз

ز بهر فزونی و از رنج آز

Ҳамеша гирифтори дарду ниёз

همیشه گرفتار درد و نیاز

Сёўхш аз баҳр бешӣ бикушт

سیاوخش از بهر بیشی بکشت

Ба якбор шуд бо замонаи дурушт

به یکبار شد با زمانه درشت

зи кирдори бад гар бипечад равост

ز کردار بد گر بپیچد رواست

Ки аз ози андар дам аждаҳост

که از آز اندر دم اژدهاست

Вази он пас чу Бурзуӣу афросйоб

وز آن پس چو برزوی و افراسیاب

Бадишон намонад андаруни ҳеҷ тоб

بدیشان نماند اندرون هیچ تاب

Ситоданд аз давр бар дашти ҷанг

ستادند از دور بر دشت جنگ

Форуманд аз корашон ҳар ду чанг

فروماند از کارشان هر دو چنگ

зи неруии эшон фурӯ монад даст

ز نیروی ایشان فرو ماند دست

Сари номдорон чу ошуфтаи маст

سر نامداران چو آشفته مست

Ба осоиши андари яке дам заданд

به آسایش اندر یکی دم زدند

зи дида ба рух бар ҳаме нам заданд

ز دیده به رخ بر همی نم زدند

Чу осӯдаи гаштанди бор дигар

چو آسوده گشتند بار دگر

Бибастанд бар кӣна ҷустани камар

ببستند بر کینه جستن کمر

Кушоданд бозу ба гурзи гарон

گشادند بازو به گرز گران

Бароварда чун путки оҳангарон

برآورده چون پتک آهنگران

Биёмад бар шоҳи ҳумон чу шер

بیامد بر شاه هومان چو شیر

Бадв гуфт к-эии шаҳриёри далер

بدو گفت کای شهریار دلیر

Туро нанг ноед зи пимори ӯй

تو را ننگ ناید ز پیمار اوی

Ту гӯйӣ ки бо хусравии ҷанги ҷӯй

تو گویی که با خسروی جنگ جوی

Гар ӯро замона бидорад ба сар

گر او را زمانه بدارد به سر

Бар ин дашти пайкор эй номвар

بر این دشت پیکار ای نامور

Набошад туро дар ҷаҳони ҳеҷ ном

نباشد تو را در جهان هیچ نام

На ин бепадар гар шавад зиндаи сом

نه این بی پدر گر شود زنده سام

Вагар ту шӯии кушта бар даст ӯ

و گر تو شوی کشته بر دست او

Ба моҳӣ гроиндаҳ шуд шаст ӯ

به ماهی گراینده شد شست او

برارد ба гардуни гардандаи сар

برآرد به گردون گردنده سر

Ба мардӣ шавад дар ҷаҳони номвар

به مردی شود در جهان نامور

зи турон бар оранд аз он пас дамор

ز توران بر آرند از آن پس دمار

Намонанд бар дашти кини як савор

نمانند بر دشت کین یک سوار

Ҳаме аз дар тоҷ ва тахтаст шоҳ

همی از در تاج و تخت است شاه

На дар ҷанг бастани миён чун сипоҳ

نه در جنگ بستن میان چون سپاه

Бихандад бар ин рои дастони сом

بخندد بر این رای دستان سام

зи Бурзу ба майдон чу ҷӯии ту ном

ز برزو به میدان چو جویی تو نام

Ба ҳумон чунин гуфт афросйоб

به هومان چنین گفت افراسیاب

Ки аз кӣна дорам ду дидаи пари об

که از کینه دارم دو دیده پر آب

Марои дарди ин бтар аз хусрав аст

مرا درد این بتر از خسرو است

Ки бар пеши ман кӣнаи хоҳӣ нав аст

که بر پیش من کینه خواهی نو است

Вази он пас чунин гуфт к-эй бе падар

وز آن پس چنین گفت کای بی پدر

Чаҳ дорӣ ба мардӣ ба майдон дигар

چه داری به مردی به میدان دگر

з фитрок бикшод печони каманд

ز فتراک بگشاد پیچان کمند

Бидон то сар ӯ дар орад ба банд

بدان تا سر او در آرد به بند

Чу бишунид зи афросйоби ин сухан

چو بشنید ز افراسیاب این سخن

Биҷӯшед аз кини марди куҳан

بجوشید از کین مرد کهن

Баровард гурзи гаронро зи зин

برآورد گرز گران را ز زین

Бузад бар сари шоҳи турони замин

بزد بر سر شاه توران زمین

зи неруи биФтоди гурзаши зи даст

ز نیرو بیفتاد گرزش ز دست

зи бодаши сипаҳдор таркон бахаст

ز بادش سپهدار ترکان بخست

Ҷаҳондор бо захми хӯрда , каманд

جهاندار با زخم خورده،کمند

Биндохт омад сар ӯ ба банд

بینداخت آمد سر او به بند

Аннани бргроииду бргошти асб

عنان برگرایید و برگاشت اسب

Хурӯшед бар сони озари гшсб

خروشید بر سان آذر گشسب

Чу Бурзу чунон дид бар сони бод

چو برزو چنان دید بر سان باد

Камандаши зи фитрок зин баргушод

کمندش ز فتراک زین برگشاد

Бияфканад дар ёли афросйоб

بیفکند در یال افراسیاب

з дида бишуста зи кини шарму об

ز دیده بشسته ز کین شرم و آب

зи якдигарон рӯй бргоштнд

ز یکدیگران روی برگاشتند

Ба хуршеди наъра бар афроштанд

به خورشید نعره بر افراشتند

Ба лшгргаҳ хеш доданд рӯй

به لشگرگه خویش دادند روی

Равони пари зи андӯҳу дили чораи ҷӯй

روان پر ز اندوه و دل چاره جوی

Барангехтаи асб аз овардгоҳ

برانگیخته اسب از آوردگاه

Бапушед аз гирди хуршеду моҳ

بپوشید از گرد خورشید و ماه

зи неруӣ ҳар ду форуманд асб

ز نیروی هر دو فروماند اسب

Ту гуфтӣ куҷои бори монданди асб ( ? )

تو گفتی کجا بار ماندند اسب (؟)

Ситоданд ҳар ду бар он паҳни дашт

ستادند هر دو بر آن پهن دشت

Нигаҳ кун ки он рӯзашон чун гузашт

نگه کن که آن روزشان چون گذشت

Ба банди камар андар оварад даст

به بند کمر اندر آورد دست

Яке шери ғурон , дигар пели маст

یکی شیر غران،دگر پیل مست

Ҳамин кард зӯр ва ҳамон зӯр кард

همین کرد زور و همان زور کرد

Ҷаҳонии пар аз шар ва аз шӯр кард

جهانی پر از شر و از شور کرد

зи неру шудаи дида ҳар ду хӯн

ز نیرو شده دیده هر دو خون

Вази он ду яке тан наомад нигун

وز آن دو یکی تن نیامد نگون

Чу шида бидид он барошуфт ва гуфт

چو شیده بدید آن برآشفت و گفت

Ки бо мо хирад нест имрӯзи ҷуфт

که با ما خرد نیست امروز جفت

Ба таркон чунин гуфт ҷанг оваред

به ترکان چنین گفت جنگ آورید

Магари ин ду танро ба чанг оваред

مگر این دو تن را به چنگ آورید

Ммониди кони ҷанги ҷӯи ҷони барад

ممانید کان جنگ جو جان برد

Ба Эрон дигар номи мардони барад

به ایران دگر نام مردان برد

Агар руста гардад зи банди каманд

اگر رسته گردد ز بند کمند

Бибинӣ ки бар мо чаҳ оради газанд

ببینی که بر ما چه آرد گزند

Чу бишунид лашкари зи шидаи чунин

چو بشنید لشکر ز شیده چنین

Замини гашт монанди дарёии чин

زمین گشت مانند دریای چین

Биёмад сипаҳи ҳамчуи дарёии об

بیامد سپه همچو دریای آب

Ба ёрӣ ба гирди шаҳи афросйоб

به یاری به گرد شه افراسیاب

Чу рустам чунин диду дастони сом

چو رستم چنین دید و دستان سام

Кашиданд шамшери кин аз ниёам

کشیدند شمشیر کین از نیام

Ба эрониён гуфт андар наед

به ایرانیان گفت اندر نهید

Бар ин рзмгаҳ бар хуред ва диҳед

بر این رزمگه بر خورید و دهید

Набояд ки Бурзу шавад куштаи зор

نباید که برزو شود کشته زار

Ба дасти чунон тарки нобоки дор

به دست چنان ترک ناباک دار

Бигуфт ин ва аз ҷои бркрди Рахш

بگفت این و از جای برکرد رخش

Ғаривон ҳаме рафт он тоҷи бахш

غریوان همی رفت آن تاج بخش

( ҷаҳондори дастон чу боди дмон

(جهاندار دستان چو باد دمان

Ҳаме рафт бо номвари паҳлавон )

همی رفت با نامور پهلوان)

( миёнро бибастанд эрониён

(میان را ببستند ایرانیان

Баровард шида чу шери жён )

برآورد شیده چو شیر ژیان)

Ду лашкар ба як ҷои брошўФтнд

دو لشکر به یک جا برآشوفتند

Сар ва мағзҳоро ҳаме кӯфтанд

سر و مغزها را همی کوفتند

Ҳавои гашт аз гирд чун тираи меғ

هوا گشت از گرد چون تیره میغ

з кӣна набад ҷони касро дареғ

ز کینه نبد جان کس را دریغ

зи баси гирд каз рзмгаҳ бар дамид

ز بس گرد کز رزمگه بر دمید

Ду лашкари ҳамеи икдгрро надид

دو لشکر همی یکدگر را ندید

Сари номдорон ба майдон чу гӯй

سر نامداران به میدان چو گوی

Лабони оби хоҳу дилони кӣнаи ҷӯй

لبان آب خواه و دلان کینه جوی

Ба ҳар сӯ ки рустам барафканад Рахш

به هر سو که رستم برافکند رخش

Сари номдорон ҳаме кард пахш

سر نامداران همی کرد پخش

Ба сӯй дигар Қорани разми хоҳ

به سوی دگر قارن رزم خواه

Ҳамеи рӯзи бад хоҳ кардаш сиёҳ

همی روز بد خواه کردش سیاه

зи баси наърау теғу гурзи гарон

ز بس نعره و تیغ و گرز گران

Ҷаҳон буд бозори оҳангарон

جهان بود بازار آهنگران

Замини ҳамчуи дарёии ҷӯшон шуда

زمین همچو دریای جوشان شده

Ду лашкар ба як ҷои кӯашон шуда

دو لشکر به یک جای کوشان شده

Замона шудаи хира аз корашон

زمانه شده خیره از کارشان

зи кўшидни ҷангу пайкорашон

ز کوشیدن جنگ و پیکارشان

Чу лҳоку Фаршеди вирди он ду мард

چو لهاک و فرشید ورد آن دو مرد

Бидиданд каз дашт бархест гирд

بدیدند کز دشت برخاست گرد

Дирафши сияҳро надиданд зи давр

درفش سیه را ندیدند ز دور

Ббўднд бар ҷой бар носабур

ببودند بر جای بر ناصبور

Аннанҳои аз он ҷои бргоштнд

عنان های از آن جای برگاشتند

Дар ҳснро хори бгзоштнд

در حصن را خوار بگذاشتند

Шитобон бидон анҷуман омаданд

شتابان بدان انجمن آمدند

Ба ногоҳ худро бар эшон заданд

به ناگاه خود را بر ایشان زدند

Пиёда бидиданд шаҳро ба банд

پیاده بدیدند شه را به بند

Ба гардан дар афкандаи хами каманд

به گردن در افکنده خم کمند

Сипоҳ анҷуман кард бар гирдашон

سپاه انجمن کرد بر گردشان

зи пайкори шамшер бар сар фишон

ز پیکار شمشیر بر سر فشان

Кушоданд ҳар ду ба бозуи ду даст

گشادند هر دو به بازو دو دست

Яке ҳамчуи шер ва дигар пели маст

یکی همچو شیر و دگر پیل مست

Ба якбораи бастанд яксар миён ,

به یکباره بستند یکسر میان،

Сипаҳдори дастон чу шери жён ;

سپهدار دستان چو شیر ژیان؛

Ба перии ҳамеи ҷанги ҷусти он замон

به پیری همی جنگ جست آن زمان

Шудаи хира зу гардиши осмон

شده خیره زو گردش آسمان

Ҳаме гуфт имрӯзи рӯз ман аст

همی گفت امروز روز من است

Срсркшони зери гурз ман аст

سرسرکشان زیر گرز من است

Ҳаме гурз борид аз афрози трг

همی گرز بارید از افراز ترگ

Чу андари хазони резад аз боди барг

چو اندر خزان ریزد از باد برگ

Ҷаҳони ҷӯии рустам ба кирдори шер

جهان جوی رستم به کردار شیر

Ба ҳар сӯи дроФкнди Рахши далер

به هر سو درافکند رخش دلیر