Ҳони вафое чаҳ хуфта Эй дарёб

هان وفایی چه خفته ای دریاب

Дар тариқат на куфр шуд хуру хоб ?

در طریقت نه کفر شد خور و خواب؟

Пери гаштӣ ба ҷаҳлу нодонӣ

پیر گشتی به جهل و نادانی

Шуд ба бозӣу лаҳви даври шабоб

شد به بازی و لهو دور شباب

Гар шуд онат зи даст , инат ҳаст

گر شد آنت ز دست، اینت هست

То нарафтааст он ҳиммат , башитоб

تا نرفته است آن همت، بشتاب

Аз ҷавонони хуш хиром сазад

از جوانان خوش خرام سزد

Ранги хуш , рӯй сабз , дасти хизоб

رنگ خوش، روی سبز، دست خضاب

Ту ки перонаи сар чаҳ май нозӣ

تو که پیرانه سر چه می نازی

Дили сияҳ , мӯии сифед , рӯй битоб

دل سیه، موی سفید، روی بتاب

Шӯи буруни поки дори мадриса ро

شو برون پاک دار مدرسه را

Сагу масҷид ? дилӣу аҷабу ҳиҷоб ?

سگ و مسجد؟ دلی و عجب و حجاب؟

Хирқау ишқ ? сбҳаҳу риндӣ ?

خرقه و عشق؟ سبحه و رندی؟

Тори зуннору тавба ? оташу об ?

تار زنار و توبه؟ آتش و آب؟

Ба чаҳ май нозӣ эй фақиҳи сафеҳ

به چه می نازی ای فقیه سفیه

Астари лоба ба зи устурлоб

استر لابه به ز اسطرلاب

Тиҳӣ аз ҳикматӣ ба ин иллат

تهی از حکمتی به این علت

ШоФӣу кофӣ ту нест китоб

شافی و کافی تو نیست کتاب

Бигузар аз зулфу ғамза ӣ хубон

بگذر از زلف و غمزه ی خوبان

Чаҳ зании дил ба теғ ва худ ба таноб

چه زنی دل به تیغ و خود به طناب

Аз муҷози туам мизоҷ гирифт

از مجاز توام مزاج گرفت

Ба ҳақиқати расони баннои хароб

به حقیقت رسان بنای خراب

Гуфта будӣ ки тавба аз тавба

گفته بودی که توبه از توبه

Некӣу маслиҳат чаҳ ҷои ҷавоб ?

نیکی و مصلحت چه جای جواب؟

Поки шӯ аз дурӯғу дурӯе

پاک شو از دروغ و دورویی

Чашма ӣ кавсарӣ на чашми сароб

چشمه ی کوثری نه چشم سراب

Гирди дили шӯ ба гиря ӣ саҳарӣ

گرد دل شو به گریه ی سحری

Дарди ин ҷоми сайқал аз хуноб

درد این جام صیقل از خوناب

Як ду рӯзаст айши гулшану гул

یک دو روز است عیش گلشن و گل

Айши ин як ду рӯзи ҳон ! дарёб !

عیش این یک دو روز هان! دریاب!

Матлаби ишқ аз афсурдаи дилон

مطلب عشق از افسرده دلان

Ки наҷустанд маърифати зи дўоб

که نجستند معرفت ز دواب

« на касе то зи хайр бехабар аст

«نه کسی تا ز خیر بی خبر است

Орзӯ хостани зи барқи сароб »

آرزو خواستن ز برق سراب»

Адаб аз соликон ишқ бигир

ادب از سالکان عشق بگیر

Кӯшиш аз обу ҷинаш аз симоб

کوشش از آب و جنش از سیماب

Нола ӣ ошиқона пайдо кун

ناله ی عاشقانه پیدا کن

Длкии зору дардманду кабоб

دلکی زار و دردمند و کباب

Нафас бо оҳи ошиқон чаҳ кунад ?

نفس با آه عاشقان چه کند؟

Дев бигурезад аз хаданги шаҳоб

دیو بگریزد از خدنگ شهاب

Бар ту онаст зор нолидан

بر تو آن است زار نالیدن

Хоҳ лутфат кунад хоҳи итоб

خواه لطفت کند خواه عتاب

Рӯй бар хоки дӯст молидан

روی بر خاک دوست مالیدن

Хоҳ роҳат диҳанду хоҳи ниқоб

خواه راهت دهند و خواه نقاب

Ҷом май гир то зи сар гирӣ

جام می گیر تا ز سر گیری

Бози перонаи сари замони шабоб

باز پیرانه سر زمان شباب

Сӯхтами соқӣ аз ҳарорати ишқ

سوختم ساقی از حرارت عشق

Оташамро нишон ба оби шароб

آتشم را نشان به آب شراب

То бидонанд моҳи сарв қад аст

تا بدانند ماه سرو قد است

БрФкн аз ҷамоли хеши ҳиҷоб

برفکن از جمال خویش حجاب

Аз ғами оризу лаби намакин

از غم عارض و لب نمکین

Синаи пар оташаст дил чу кабоб

سینه پر آتش است دل چو کباب

Ба хаёли рухи ту дида ӣ ман

به خیال رخ تو دیده ی من

намефишонд ҳазор чашмаи гулоб

می فشاند هزار چشمه گلاب

Рӯзи шаби хези ошиқони асир

روز شب خیز عاشقان اسیر

Ба сари турра ӣ битоб битоб

به سر طره ی بتاب بتاب

Кас надонад ба ҷузи киришма ӣ дӯст

کس نداند به جز کرشمه ی دوست

Дарди девонагони масту хароб

درد دیوانگان مست و خراب

То манам ошиқона ме гӯям

تا منم عاشقانه می گویم

Сархушами сархушам ба бонги рубоб

سرخوشم سرخوشم به بانگ رباب

Ҳеҷам асбоби неи пай майу не

هیچم اسباب نی پی می و نی

« أътнӣ ё мусаббиби алأсбоб »

«أعطنی یا مسبب الأسباب»

Ба « вафое » бандаи чунон ҷомӣ

به «وفایی» بنده چنان جامی

Ки наёяд ба хеши рӯзи ҳисоб

که نیاید به خویش روز حساب