Сорибон ! эй меҳрбони маҳмили каш , эй чун ман ҳазор

ساربان! ای مهربان محمل کش، ای چون من هزار

Боди қурбони ғуборӣ аз ғубори ин диёр

باد قربان غباری از غبار این دیار

Ин чаҳ хокаст , ин чаҳ бодаст , ин чаҳ обаст , ин чаҳ тоб !

این چه خاک است، این چه باد است، این چه آب است، این چه تاب!

Хоки анбар , боди хуштар , оби кавсари нуру нор

خاک عنبر، باد خوش تر، آب کوثر نور و نار

Гар мадади зин чор нагирифтӣ зи лутфи ин чори табъ

گر مدد زین چار نگرفتی ز لطف این چار طبع

Ҳин дучори ҷон ширин мешудандӣ ин ду чор ?

هین دچار جان شیرین می شدندی این دو چار؟

Сорибон ! обӣ ба чашми нақши пой маҳмил аст

ساربان! آبی به چشم نقش پای محمل است

Гашта андари бурҷи обии бадари тобони ошкор

گشته اندر برج آبی بدر تابان آشکار

Сорбоно ! эй зимоми маҳмили андари дасти ту

ساربانا! ای زمام محمل اندر دست تو

Абри раҳматро кашад гуё фириштаи кирдигор

ابر رحمت را کشد گویا فرشته کردگار

Сорбоно ! эй зи акси хоки пои маҳмилат

ساربانا! ای ز عکس خاک پای محملت

Гашта чашми ашкбори ман дамодами мшкбор

گشته چشم اشکبار من دمادم مشکبار

Маҳмиласт ин бар шутур коед хиромони ҷони Фзо

محمل است این بر شتر کاید خرامان جان فزا

ё зи боғи хулд бар пушти сабои як навбаҳор ?

یا ز باغ خلد بر پشت صبا یک نوبهار؟

Маҳмиласт ин бар ҷамал каз ваии ҷаҳони пари нур шуда

محمل است این بر جمل کز وی جهان پر نور شده

ё фарози чархи гардони офтоби тобдор ?

یا فراز چرخ گردان آفتاب تابدار؟

Зӯдтар маҳмил барон короами ҷон ман намонад

زودتر محمل بران کارام جان من نماند

Бештари зин илтифотӣ кун ки шуд сабру қарор

بیشتر زین التفاتی کن که شد صبر و قرار

Хстгоними андарин саҳрои табиби мо ту бош

خستگانیم اندرین صحرا طبیب ما تو باش

Ташнагонем андарин водии биё обӣ биор

تشنگانیم اندرین وادی بیا آبی بیار

Ҳар шарорӣ аз дарунам « ҷамали сифр » буд

هر شراری از درونم «جمل صفر» بود

Нола ӣ « ҳилли ман мазид » ояд зи ман бе ихтиёр

ناله ی «هل من مزید» آید ز من بی اختیار

Синаи сӯзон , дили фурӯзон , ҷони гудозони ногаҳон

سینه سوزان، دل فروزان، جان گدازان ناگهان

Маънӣ « ё нори кунии раҳма » гашти ошкор

معنی «یا نار کونی رحمة» گشت آشکار

Яъне аз рӯй длорои оннигор нозанин

یعنی از روی دلارا آن نگار نازنین

Пуртӯй бинмуд , дил шуд бе худу ҷон , растгор

پرتوی بنمود، دل شد بی خود و جان، رستگار

Чун насузам аз фироқи оннигор дилрабо

چون نسوزم از فراق آن نگار دلربا

Чун насозам бо висоли он баҳори парнигор ?

چون نسازم با وصال آن بهار پر نگار؟

Чун фироқ ояд куҷои фикри қарору сабру ҳуш

چون فراق آید کجا فکر قرار و صبر و هوش

Чун висол ояд куҷои ёди фироқу интизор !

چون وصال آید کجا یاد فراق و انتظار!

Гоҳи хандон , гоҳи гирён , гуҳи ҳазин , гуҳи шодмон

گاه خندان، گاه گریان، گه حزین، گه شادمان

Гоҳи ҷамъу гуҳи парешон , гоҳи ғамгин , гуҳ назор

گاه جمع و گه پریشان، گاه غمگین، گه نزار

Ошиқи овораро ҳар лаҳзаи ҳоле дигар аст

عاشق آواره را هر لحظه حالی دیگر است

Гар дамӣ дар об монад сад замон монад ба нор

گر دمی در آب ماند صد زمان ماند به نار

Булбул бечораро ҳар дами ҳавоӣ дар сар аст

بلبل بی چاره را هر دم هوایی در سر است

То ки кӣ хандон шавад гул андакӣ ёбад қарор

تا که کی خندان شود گل اندکی یابد قرار

На маро бо нори нурӣ , на маро бо оби тоб

نه مرا با نار نوری، نه مرا با آب تاب

Ман намедонам худоёи ин чаҳ ҳоласт ин чаҳ кор ?

من نمی دانم خدایا این چه حال است این چه کار؟

Буии ҷон аз инси ин маҳмил ҳаме ояд магар

بوی جان از انس این محمل همی آید مگر

Нисбатӣ бо офтоби инс ва ҷон дорад ба кор

نسبتی با آفتاب انس و جان دارد به کار

Акси ин маҳмили чунон аз ранг бе ранги омада

عکس این محمل چنان از رنگ بی رنگ آمده

Сад баҳораст ин диёр акнӯн ба чашми ҳӯшёр

صد بهار است این دیار اکنون به چشم هوشیار

Ҳар сумуми ваии шумоам ва ҳар бухор вай бихӯр

هر سموم وی شمام و هر بخار وی بخور

Хори гул , хошоки ваии сунбул , муғелони лолаи зор

خار گل، خاشاک وی سنبل، مغیلان لاله زار

Ҳар гулиро рангу буии худ китоб дафтарӣ аст

هر گلی را رنگ و بوی خود کتاب دفتری است

Дар баёни васфи зулф рӯй он зебо нигор

در بیان وصف زلف روی آن زیبا نگار

Дар ҳузури подшоҳи гули раёҳини бастаи саф

در حضور پادشاه گل ریاحین بسته صف

Чун бигард Сайиди мухтори асҳоби кбор

چون بگرد سید مختار اصحاب کبار

Хоҷа ӣ мурсал , амини ваҳии манзил , нури ҳақ

خواجه ی مرسل، امین وحی منزل، نور حق

Шамси олам , фахри одам , шоФъи рӯзи шумор

شمس عالم، فخر آدم، شافع روز شمار

Гар набӯдӣ зоти покаши боиси эҷоди кун

گر نبودی ذات پاکش باعث ایجاد کون

Беамал монадӣ сифотӣ аз сифоти кирдигор

بی عمل ماندی صفاتی از صفات کردگار

Ҳалқа ӣ мӯяш ба рӯйиш гар набад ваов қисм

حلقه ی مویش به رویش گر نبد واو قسم

Кӣ ба рӯз ва шаб бихӯрадӣ холиқи лайл ва наҳор

کی به روز و شب بخوردی خالق لیل و نهار

Касрати анъом ӯ пайдост зи ангуштон ӯ

کثرت انعام او پیداست ز انگشتان او

Бошад аз дарёи нишони лутфи ҷӯади ҷӯйбор

باشد از دریا نشان لطف جود جویبار

Тоҷаш аз « лўлок » тахт аз « лии маъаи аллоҳ » хлътш

تاجش از «لولاک» تخت از «لی مع الله» خلعتش

Сар « мо أўҳии Фأўҳӣ » ва аз « лъмрк » тоҷдор

سر «ما أوحی فأوحی» و از «لعمرک» تاجدار

Пештози анбиё , « рӯҳи алأмин » ш дар рикоб

پیشتاز انبیا، «روح الأمین» ش در رکاب

Лашкараши хайли млоик аз ямин ва аз ясор

لشکرش خیل ملایک از یمین و از یسار

Хусравони даҳр бар хоки раҳаши камтари хадам

خسروان دهر بر خاک رهش کمتر خدم

Подшоҳони ҷаҳон бар остонаши бандаи вор

پادشاهان جهان بر آستانش بنده وار

Бо вуҷӯди ин чунин шоҳии вуҷӯди он чунон

با وجود این چنین شاهی وجود آن چنان

Кӣ маро бошад ғам аз бори гуноҳ бешумор ?

کی مرا باشد غم از بار گناه بی شمار؟

Бо нигоҳи наргис аз шухӣ ки дар сар доштӣ

با نگاه نرگس از شوخی که در سر داشتی

То қиёмат монад ҳайрон , бе худу масту хумор

تا قیامت ماند حیران، بی خود و مست و خمار

Сунбул аз лофӣ ки бо гесуии пар чинаш задӣ

سنبل از لافی که با گیسوی پر چینش زدی

Тор ӯ шуд кору бор ӯ саросар то рўмор

تار او شد کار و بار او سراسر تا رومار

Пуртӯй аз нури рухсораш чу пар олам битофт

پرتوی از نور رخسارش چو پر عالم بتافت

Шуд чароғу оташи парвона ӣ зор ва назор

شد چراغ و آتش پروانه ی زار و نزار

Шабнамӣ аз гулшани рӯйиш ба дунё дар фитод

شبنمی از گلشن رویش به دنیا در فتاد

Шуд гулу булбул бар ӯ шуд ошиқи ошуфтаи кор

شد گل و بلبل بر او شد عاشق آشفته کار

Анбиёро худ чаҳ ёро аз шафоати дам задан

انبیا را خود چه یارا از شفاعت دم زدن

То ниёе дар сафи маҳшари ту аввали шоҳвор

تا نیایی در صف محشر تو اول شاهوار

эй паноҳи оли одам ! қибла ӣ рӯҳонӣон !

ای پناه آل آدم! قبله ی روحانیان!

эй умеди инсу ҷон ! хайри алўрии фахри алкбор

ای امید انس و جان! خیر الوری فخر الکبار

Қомату абрӯии ту равшангар « навену қалам »

قامت و ابروی تو روشن گر «نون و قلم»

Чашми дилҷӯии ту аз « мозоғ » бошад серумаи дор

چشم دلجوی تو از «مازاغ» باشد سرمه دار

Гар бихоҳӣ « илҷи алҷмли фии сами алхёт »

گر بخواهی «یلج الجمل فی سم الخیاط»

Он чаҳ дар шаън ту дорад гашта аз парвардгор

آن چه در شأن تو دارد گشته از پروردگار

Об ва тобӣ тофт аз рӯят ба Мӯсоу халил

آب و تابی تافت از رویت به موسی و خلیل

Об ӯ шуд нори аъдо , нор ӯ шуд лолаи зор

آب او شد نار اعدا، نار او شد لاله زار

Ранг ва бӯе ёфт Юсуф аз гулистони рахт

رنگ و بویی یافت یوسف از گلستان رخت

Чоҳ ӯ шуд , чоҳи зиндон , хона ӣ ъзу виқор

چاه او شد، چاه زندان، خانه ی عز و وقار

Ҳар чаҳ мехоҳам ту май доне ба ҳасани хотамат

هر چه می خواهم تو می دانی به حسن خاتمت

эй умеди нои умедон , ин умед ман барор

ای امید نا امیدان، این امید من برآر

Бевафое дар шафоат чун буд ? ё Мустафо

بی وفایی در شفاعت چون بود؟ یا مصطفی

Бо вафое аз худои вари хоҳи муштии хоксор

با وفایی از خدا ور خواه مشتی خاکسار

Нест чун ман ҳеҷ каси ошуфтаи кору тираи рӯз

نیست چون من هیچ کس آشفته کار و تیره روز

Бенаво , овора , саргардон , парешони рӯзгор

بی نوا، آواره، سرگردان، پریشان روزگار

Нест чун ман дар биёбони гунаҳи гумроҳ тар

نیست چون من در بیابان گنه گمراه تر

Пари хато , пари маъсият , шармандау зор ва назор

پر خطا، پر معصیت، شرمنده و زار و نزار

ё расӯли аллоҳ « вафое » уммати тест ҳар чаҳ ҳаст

یا رسول الله «وفایی» امت تست هر چه هست

Ҳам ту май доне ки шайтони душман туаст ошкор

هم تو می دانی که شیطان دشمن تو است آشکار

Дар қиёмат кӣ раво бошад , куҷои ғайрат буд ?

در قیامت کی روا باشد، کجا غیرت بود؟

Душмани худ шод фармоеу уммати хору зор

دشمن خود شاد فرمایی و امت خوار و زار

Вонгаҳе ҳастам сегӣ бар даргаи авлоди ту

وانگهی هستم سگی بر درگه اولاد تو

Пер « шмзин » ғўс « тоиФ » хоҷагон бо виқор

پیر «شمزین» غوث «طایف» خواجگان با وقار

эй гули гулзор « тоҳо » , сарви бустони расӯл

ای گل گلزار «طه»، سرو بستان رسول

эй маи бурҷи ҳидояти Сайиди волои табор

ای مه برج هدایت سید والا تبار

Сари беруни ор аз кафан то бози байнам рӯй ту

سر بیرون آر از کفن تا باز بینم روی تو

Боз то хўшхўон гул бошам лаболаб чун ҳазор

باز تا خوشخوان گل باشم لبالب چون هزار

Як замон биншин ба чашми ман ки то гӯйанд боз

یک زمان بنشین به چشم من که تا گویند باز

Хусравии баҳр тафарруҷ рафт бар дарёи канор

خسروی بهر تفرج رفت بر دریا کنار

Як нигаҳ кун то шавам қурбон ва монад дар ҷаҳон

یک نگه کن تا شوم قربان و ماند در جهان

Подшоҳиро сегӣ бӯда « вафое » ҷони нисор

پادشاهی را سگی بوده «وفایی» جان نثار

Пери даравишони бадии кӯи ҳалқа ӣ тасбеҳу зикр

پیر درویشان بدی کو حلقه ی تسبیح و ذکر

Шоҳи шмзинони бадии кӯи он шаҳ ва он гиру дор

شاه شمزینان بدی کو آن شه و آن گیر و دار

Ин рухи зебо чаро афтодаи зини сони зери хок

این رخ زیبا چرا افتاده زین سان زیر خاک

Венаи тани нозук чаро шуд ҳам чунин бе ихтиёр

وین تن نازک چرا شد هم چنین بی اختیار

Аз чаҳ дар сангии чунин танҳо ту эй сангам ба дил

از چه در سنگی چنین تنها تو ای سنگم به دل

Ту магари лаълӣ ки дар сангии чунин афтодаи зор ?

تو مگر لعلی که در سنگی چنین افتاده زار؟

Аз чаҳ дар хокии чунин бе каси ту эй хокам ба сар

از چه در خاکی چنین بی کس تو ای خاکم به سر

Ту магари ганҷӣ ки дар хокии чунин бе эътибор

تو مگر گنجی که در خاکی چنین بی اعتبار

То чаҳ шуд он гуфтугӯ ва он меҳрбониҳои ту

تا چه شد آن گفتگو و آن مهربانی های تو

эй хушо он вақту соъат , эй хушо он рӯзгор

ای خوشا آن وقت و ساعت، ای خوشا آن روزگار

Гарчи дар маънии тасарруфи бештари дорӣ вале

گرچه در معنی تصرف بیشتر داری ولی

Ҷон ба ҷонҳо шод гардад , тан ба танҳо созгор

جان به جان ها شاد گردد، تن به تنها سازگار

Ту шаҳии ман бе навоем омадам бар даргаат

تو شهی من بی نوایم آمدم بر درگهت

Марҳамати фармойу даст аз бенавои худ мадор

مرحمت فرمای و دست از بینوای خود مدار