Қалам ба дасти ман андари саводи хитта ӣ назм

قلم به دست من اندر سواد خطه ی نظم

Сикандарӣаст ҷаҳони гири олам сухан аст

سکندری است جهان گیر عالم سخن است

Ман он касам ки зи доғи тароша ӣ қаламам

من آن کسم که ز داغ تراشه ی قلمم

Уторид аз маи нави ҳалқаи гӯши даст ман аст

عطارد از مه نو حلقه گوش دست من است

На ҳар ки санг тарошеду нақши ширини баст

نه هر که سنگ تراشید و نقش شیرین بست

Ба теша ӣ ҳунар , ин пешаи хатм кӯҳкан аст

به تیشه ی هنر، این پیشه ختم کوهکن است

Дар он чаман ки барояд навой булбули маст

در آن چمن که برآید نوای بلبل مست

Чаҳ ҷои худкушии ҷғду шеван зағанаст ?

چه جای خودکشی جغد و شیون زغن است؟

Дилам ба бӯса аз он зулфи пар шикан машкан

دلم به بوسه از آن زلف پر شکن مشکن

Чаро ки тӯтии Ҳиндӯстони шукр шикан аст

چرا که طوطی هندوستان شکر شکن است

Ҳамеша дар назари нокасони дун хор аст

همیشه در نظر ناکسان دون خوار است

Агар зи Басра « ҳасан » ё « Увайс » аз қарн аст

اگر ز بصره «حسن» یا «اویس» از قرن است

Сухан баланд бигӯям ки шайху миллати шайх

سخن بلند بگویم که شیخ و ملت شیخ

Ҳаёти ин ҳама танҳо чароғ анҷуман аст

حیات این همه تنها چراغ انجمن است

Чаҳ мардумӣаст « вафое » дар он хароби обод

چه مردمی است «وفایی» در آن خراب آباد

Ки касри шӯҳрати мардум ба ихтиёр зан аст

که کسر شهرت مردم به اختیار زن است