Бар дил ва бар дида гуфтам : ҳар куҷои хоҳии биё

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

Гуфт : охир равшанаст ин , ҳар куҷои ҷой ман аст

گفت: آخر روشن است این، هر کجا جای من است

Гуфтамаш : бархестӣ шурии аҷаб дар мо задӣ !

گفتمش: برخاستی شوری عجب در ما زدی!

Дар қиёмат , гуфт : ин ҳам шӯр аз пой ман аст

در قیامت، گفت: این هم شور از پای من است

Кас намедонад ба ҷузи дилдода ӣ он зулфу хол

کس نمی داند به جز دلداده ی آن زلف و خال

Он чаҳ аз доғи ту дар сари сувидоӣ ман аст

آن چه از داغ تو در سر سویدای من است

Гарчи ҳастам пар хато дорам умеди мағфират

گرچه هستم پر خطا دارم امید مغفرت

Сад ҳазорон ҷурм бахшад он ки мавлоӣ ман аст

صد هزاران جرم بخشد آن که مولای من است

Ман чаҳ гӯям шарҳи ҳоли худ « вафое » пеши дӯст

من چه گویم شرح حال خود «وفایی» پیش دوست

Зон ки донад ҳарчӣ дар рангу ҳаюлоӣ ман аст

زان که داند هرچه در رنگ و هیولای من است