Дареғи аҳди гулу ошиқӣу рӯзи ҷавонӣ

دریغ عهد گل و عاشقی و روز جوانی

Ки шуд ба бозӣу ғофили зи тунд бод хазоне

که شد به بازی و غافل ز تند باد خزانی

На дил қарор бигирад , на ёри аҳди пазирад

نه دل قرار بگیرد، نه یار عهد پذیرد

Фиғони зи дасти дил беқарору ёри забонӣ

فغان ز دست دل بی قرار و یار زبانی

Ба ҳоли ман ту бибахшо ки ҳам ту доруии дардӣ

به حال من تو ببخشا که هم تو داروی دردی

Ба ҷузи ту бо ки бигӯям ҳадиси дард наоне

به جز تو با که بگویم حدیث درد نهانی

Чаҳ ҳоҷатаст ба арз , ниёзи ман ба ҳузурат

چه حاجت است به عرض، نیاز من به حضورت

Ки дарди хастаи дилон дар даруни синаи ту доне

که درد خسته دلان در درون سینه تو دانی

Ба ҳар чаҳ амр ту бошад кароматаст ва равост

به هر چه امر تو باشد کرامت است و رواست

Гарм ба лутф бихонӣ , варам ба қаҳр бароне

گرم به لطف بخوانی، ورم به قهر برانی

Чу бод магзар аз ин хоку об дида бибин

چو باد مگذر از این خاک و آب دیده ببین

Чаҳ бошад ар биншинӣ ва оташам бинишонӣ

چه باشد ار بنشینی و آتشم بنشانی

Агар чу булбулу қамарӣ ба гиря зор бинолам

اگر چو بلبل و قمری به گریه زار بنالم

Равост каз руху қомати гулӣу сарви равонӣ

رواست کز رخ و قامت گلی و سرو روانی

Чу лола лол шавамгар ба рангу буии латофат

چو لاله لال شوم گر به رنگ و بوی لطافت

Бигӯямат ки чунонӣ на биллоҳи беҳтар аз онӣ

بگویمت که چنانی نه بالله بهتر از آنی

Хилофати аҳди муҳаббат буд касе ки бигӯед

خلافت عهد محبت بود کسی که بگوید

Ту нури дида ки Монӣ ба нақшу сӯрати Монӣ

تو نور دیده که مانی به نقش و صورت مانی

Манам ки ҷуз ту надорам паноҳу ғўсу мғисӣ

منم که جز تو ندارم پناه و غوث و مغیثی

Туе ки аз дар раҳмат гуноҳкор наронӣ

تویی که از در رحمت گناهکار نرانی

Шукри бабор ба домон ва гул бирез ба маҷлис

شکر ببار به دامان و گل بریز به مجلس

Сухан бигӯӣ « вафое » барои аҳли маъонӣ

سخن بگوی «وفایی» برای اهل معانی