Аҳволи ҷаҳони бодгири бод

احوال جهان بادگیر باد

Венаи қиссаи зи ман ёдгири ёд

وین قصه ز من یادگیر یاد

Чун табъи ҷаҳони божгўнаҳ буд

چون طبع جهان باژگونه بود

Кирдори ҳамаи божгўнаҳ буд

کردار همه باژگونه بود

Аз рӯй азизӣаст бастаи боз

از روی عزیزیست بسته باز

Ваз хорӣ бошад кушодаи хоад

وز خاری باشد گشاده خاد

Баси зор ки бгзоштими рӯз

بس زار که بگذاشتیم روز

Чун грмгҳш буд бомдод

چون گرمگهش بود بامداد

Теғӣ ки ҳаме офтоб зад

تیغی که همی آفتاب زد

Тирӣ ки сумумаши ҳамеи кушод

تیری که سمومش همی گشاد

Бар торак ва бар сина зад ҳаме

بر تارک و بر سینه زد همی

Андари ҷигару дидаи аўФтод

اندر جگر و دیده اوفتاد

Дар ҳавз ва биёбонаш чашму гӯш

در حوض و بیابانش چشم و گوش

Монда ба шигифтӣ аз обу бод

مانده به شگفتی از آب و باد

Девонау шӯридаи бод буд

دیوانه و شوریده باد بود

Занҷири ҳамеи обро ниҳод

زنجیر همی آب را نهاد

Ин чарх чунинаст бе хилоф

این چرخ چنین است بی خلاف

Донад ки чунин омадаш ниҳод

داند که چنین آمدش نهاد

Зин чарх бинолам ба пеши он

زین چرخ بنالم به پیش آن

Каз чарх ба ҳиммат диҳадам дод

کز چرخ به همت دهدم داد

Мансури Саиди он ки дар ҳунар

منصور سعید آن که در هنر

Аз модари дониш чу ӯ назод

از مادر دانش چو او نزاد

ӯ бандау шогирди малик буд

او بنده و شاگرد ملک بود

То гашти худованду Авестоад

تا گشت خداوند و اوستاد