эй тарки лола рух бидиҳ он лолаи гавани шароб

ای ترکِ لاله‌رخ بده آن لاله‌گون شراب

Тобони зи ҷом чун рухи лаъл аз қсби ниқоб

تابان ز جامِ چون رخِ لعل از قَصَب نقاب

Ман гӯямӣ гулобаст он май ки май диҳӣ

من گویمی گلاب است آن مِی که می‌دهی

Гар ҳеҷ гӯнаи гӯна гул дорадӣ гулоб

گر هیچ‌گونه گونهٔ گل داردی گلاب

Ҷузи дӯстӣ ноб наёбӣ зи ман ҳаме

جز دوستیِّ ناب نیابی ز من همی

Воҷиб буд ки аз ту биёбам набед ноб

واجب بوَد که از تو بیابم نَبیدِ ناب

Тира накардаш оташи он гуҳ ки об буд

تیره نکردش آتش آن‌گه که آب بود

Акнӯн ки оташаст заъифаш макун ба об

اکنون که آتش است ضعیفش مکن به آب

Обаст ва оташаст ва азу шуд хароби ғам

آب است و آتش است و ازو شد خراب غم

Нашигифт ар обу оташ ҷое кунад хароб

نشگفت ار آب و آتش جایی کُنَد خراب

Осоишасту хуррамӣ аз оби дида ро

آسایش است و خرّمی از آبْ دیده را

Инаст ва зон балӣ ки кунад дидаро ба хоб

این است و زان بلی که کُنَد دیده را به خواب

Аз лутфи брдўид ба сари вена шигифт нест

از لطف بردوید به سر وین شگفت نیست

Рӯҳасту рӯҳро сӯии боло буд шитоб

روح است و روح را سویِ بالا بوَد شتاب

Дар мағз ва табъам афтод оташи зи баҳри онк

در مغز و طبعم افتاد آتش ز بهرِ آنک

Дасти ту бар набед ва булӯрасту офтоб

دستِ تو بر نَبید و بلور است و آفتاب

То надиҳӣам нбидӣ чун дидаи хурӯс

تا ندهی‌ام نَبیدی چون دیدهٔ خروس

Бошад ба ранги рӯзам чун синаи ғроб

باشد به رنگِ روزم چون سینهٔ غُراب