Дидагар дар фироқи хӯни борад
دیده گر در فراق خون بارد
Ҳақ ӯ ҳам тамоми нгзорд
حق او هم تمام نگزارد
Бо ғамаши ҳеҷ бар наёрам дам
با غمش هیچ بر نیارم دم
Гар ҷаҳон бар серуми фурӯди орад
گر جهان بر سرم فرود آرد
Дар вафои доштанаш ҷон бидиҳам
در وفا داشتنش جان بدهم
То маро бевафо напиндорад
تا مرا بی وفا نپندارد
Озру Монӣ ар шавад зинда
آزر و مانی ار شود زنده
Ҳар яке хоҳадаш ки бинагорад
هر یکی خواهدش که بنگارد
Ин ба ринда чу ӯ напардозад
این به رنده چو او نپردازد
Вон ба хома чу ӯ набигузорад
وآن به خامه چو او نبگذارد
Рӯй ӯ ҳамчуи гул ҳаме хандад
روی او همچو گل همی خندد
Чашми ман ҳамчуи абр май борад
چشم من همچو ابر می بارد
Нашимурд ним зарраи ҷурми раҳе
نشمرد نیم ذره جرم رهی
Чунки рӯз фироқ нишморад
چونکه روز فراق نشمارد
ё дил ӯ маро наме хоҳад
یا دل او مرا نمی خواهد
ё ба ман омадан наме ёрад
یا به من آمدن نمی یارد
Рафту тарсам ки ӯ ба нодонӣ
رفت و ترسم که او به نادانی
Ба касе дил ба меҳр бисипорад
به کسی دل به مهر بسپارد
Ҳамаи шаб дар ҳавас ҳаме бошам
همه شب در هوس همی باشم
Ки набояд ки аҳд бугзарад
که نباید که عهد بگذرد
Дар ҳамагар кабӯтарии байнам
در همه گر کبوتری بینم
Гӯям аз дӯсти номае орад
گویم از دوست نامه ای آرد
Бод агар гирди боми ман бўзд
باد اگر گرد بام من بوزد
Гӯям аз ёри мужда Эй дорад
گویم از یار مژده ای دارد
Ҳар куҷо ҳаст шоди боди бдонк
هر کجا هست شاد باد بدانک
Аз ман длшдаҳ ба ёди орад
از من دلشده به یاد آرد
Маро дар ғами фурқатат эй писар
مرا در غم فرقتت ای پسر
Ду дида чу абрасту домани шимур
دو دیده چو ابرست و دامن شمر
Вазин дил барафрӯхта сети оташӣ
وزین دل برافروخته ست آتشی
Каш аз дард ва ранҷаст дӯду шарар
کش از درد و رنجست دود و شرر
Ду чашмам бимонада ба ҳанҷори роҳ
دو چشمم بمانده به هنجار راه
Ду гӯшам бимонада ба овоз дар
دو گوشم بمانده به آواز در
Умеди висол ар набӯдӣ маро
امید وصال ار نبودی مرا
Ки рӯзии даройии з дар эй писар
که روزی درآیی ز در ای پسر
Пар аз гирди ҷаъд ва барошуфта зулф
پر از گرد جعد و برآشفته زلف
Кушодаи хуй аз рӯйу бастаи камар
گشاده خوی از روی و بسته کمر
Бар оўрдмии ҷони ширини зи тан
بر آوردمی جان شیرین ز تن
Бёлўдмии чашми равшани зи сар
بیالودمی چشم روشن ز سر