Умри кокро ки хоҳад гуфт

عمر کاک را که خواهد گفت

К-эии азиз ва гузин бародари дӯст

کای عزیز و گزین برادر دوست

Дар ҳавои ман ардли ту дўтост

در هوای من اردل تو دوتاست

Дили ман дар ҳавои ту як туаст

دل من در هوای تو یک توست

Меҳр ҳар каси куҳан куҳан гашта

مهر هر کس کهن کهن گشته

Дар дили ман замони замон нав наваст

در دل من زمان زمان نو نوست

Барг ва пӯст гаштае бо ман

برگ و پوست گشته ای با من

Чун тавонам нишаст ба баргу пӯст

چون توانم نشست به برگ و پوست

Ба ту муҳтоҷ гаштаам ки маро

به تو محتاج گشته ام که مرا

Пой безӯру даст бе неруаст

پای بی زور و دست بی نیروست

Онкии муҳтоҷ ӯ ним ҳамаи рӯз

آنکه محتاج او نیم همه روز

Монда дар пеши ман чу даст оҳӯаст

مانده در پیش من چو دست آهوست

Баравад онкӣ зуаст роҳати ман

برود آنکه زوست راحت من

Наравад онкии ғусса ман азуаст

نرود آنکه غصه من ازوست

Шудан ӯ чу меҳр бар обаст

شدن او چو مهر بر آبست

Мондани ин чу нақш бар зилўст

ماندن این چو نقش بر زیلوست

Ту бар ман ба омадан ху кун

تو بر من به آمدن خو کن

Ки маро хуаст боз ҷустани дӯст

که مرا خوست باز جستن دوست