Хоҷаи Носир худоӣ донаду бас

خواجه ناصر خدای داند و بس

Корўзии ту то куҷост маро

کآروزی تو تا کجاست مرا

Ман чу рафтам ту ҳеҷ кардӣ ёд

من چو رفتم تو هیچ کردی یاد

Суҳбат ман бигӯӣ рости маро

صحبت من بگوی راست مرا

Кор чунаст мари туро комрўз

کار چونست مر تو را کامروز

Кор бо баргу бонўости маро

کار با برگ و بانواست مرا

Назд бўнср порсӣ гӯям

نزد بونصر پارسی گویم

Рӯзи бозор тез хост маро

روز بازار تیز خاست مرا

Ҳамаи кому ҳаво ба давлат ӯ

همه کام و هوا به دولت او

Аз фалаки роиҷ ва равост маро

از فلک رایج و رواست مرا

Ончунон дорадам ки пиндорӣ

آنچنان داردم که پنداری

Ба дуо аз худои хости маро

به دعا از خدای خواست مرا

Сарфарозӣ ки гирди мавкиб ӯ

سرفرازی که گرد موکب او

Ҳама дар чашми тўтёсти маро

همه در چشم توتیاست مرا

Номадорӣ ки хоки дарга ӯ

نامداری که خاک درگه او

Ҳама дар даст кимиёст маро

همه در دست کیمیاست مرا

Лекини андари миён шуғлӣ ам

لیکن اندر میان شغلی ام

Ки дар ӯ шиддату рхости маро

که در او شدت و رخاست مرا

Амалӣ мекунам ки аз баду нек

عملی می کنم که از بد و نیک

Гоҳ хавфаст ва гуҳ раҷост маро

گاه خوفست و گه رجاست مرا

Гоҳи андари миён садрӣ ам

گاه اندر میان صدری ام

Каз ҳама дӯстон саност маро

کز همه دوستان ثناست مرا

зи офтоби саодати тобонаш

ز آفتاب سعادت تابانش

Рӯзи иқболи прзёсти маро

روز اقبال پرضیاست مرا

Зини ҳамаи некуии маро ҳазз аст

زین همه نیکویی مرا حظ است

Бо ҳамаи шодии алтқости маро

با همه شادی التقاست مرا

Бози гуҳ бар карон даштӣ ам

باز گه بر کران دشتی ام

Ки дарави бим сад балост маро

که درو بیم صد بلاست مرا

Камтарини раҳбарии маро ғӯл аст

کمترین رهبری مرا غول است

Беҳтарин ҳамраҳе сабост маро

بهترین همرهی صباست مرا

Нармтар болшии маро санг аст

نرمتر بالشی مرا سنگ است

Гармтар бистарии гёсти маро

گرمتر بستری گیاست مرا

Ъз бо дардисар ки дорад ман ?

عز با دردسر که دارد من؟

Ҷоҳ бо ранҷи дили крости маро

جاه با رنج دل کراست مرا

Дар фурӯғи дили чунин махдум

در فروغ دل چنین مخدوم

Он ҳамаи ранҷ ҳо равост маро

آن همه رنج ها رواست مرا

эй рафиқони фироқ рӯй шумо

ای رفیقان فراق روی شما

Дар дилу ҷону ғаму ъности маро

در دل و جان و غم و عناست مرا

Дилу ҷонами ҳама шод доред

دل و جانم همه شاد دارید

Венаи шигифтӣ бад-ӣн ризост маро

وین شگفتی بدین رضاست مرا

Кас нагӯяд ки зинда чун монам

کس نگوید که زنده چون مانم

Чун дилу ҷони з тан ҷудост маро

چون دل و جان ز تن جداست مرا

Пас чу биҷони ду дил ҳаме бошам

پس چو بیجان دو دل همی باشم

Бе шумо зистан хатост маро

بی شما زیستن خطاست مرا

Чаҳ кунам қиссаи корзўии шумо

چه کنم قصه کآرزوی شما

Донад эзад ки ҷони бкости маро

داند ایزد که جان بکاست مرا

Варна ин дӯстии зи ҷон ва диласт

ورنه این دوستی ز جان و دلست

Ба шумо ин шағаб чарост маро

به شما این شغب چراست مرا

Накунам ъшртӣ ба табъу ҳама

نکنم عشرتی به طبع و همه

Ҳавас ъушрат шумост маро

هوس عشرت شماست مرا

Хоҷа бо туами казин гуфтор

خواجه با توام کزین گفتار

Аз сари самъау раёсати маро

از سر سمعه و ریاست مرا