Пайвастаи ман аз сипеди мӯе

پیوسته من از سپید مویی

Ҳҷом бирават канда бошам

حجام بروت کنده باشم

То май бикунами сипеди мӯе

تا می بکنم سپید مویی

Даҳ мӯии сиёҳ канда бошам

ده موی سیاه کنده باشم

Бо риши чунин ки ман барорам

با ریش چنین که من برآرم

Сахт аз дар риш ханда бошам

سخت از در ریش خنده باشم

Бо мӯии худам чу брнёим

با موی خودم چو برنیایم

Бо чархи куҷо басанда бошам

با چرخ کجا بسنده باشم

Венаи қисса ба дӯстони расонам

وین قصه به دوستان رسانم

Гар бигузоранд зинда бошам

گر بگذارند زنده باشم