Чун рӯй ҳавои дӯш ба қӣр андӯданд

چون روی هوا دوش به قیر اندودند

То рӯзи ҳамаи тапон ва ларзон буданд

تا روز همه تپان و لرزان بودند

Бар тораки ман ситорагони нғнўднд

بر تارک من ستارگان نغنودند

Гӯйӣ ки ҳама бар тани ман бахшӯданад

گویی که همه بر تن من بخشودند